 |
| Pieter Drift: "Growing Head"-2025 |
Everybody hurts
Er zijn nu drie dagen
voorbij. Het is stil in huis sinds jij weg bent. Hoeveel van de lucht in dit
huis heb jij nog in je longen gehad? Ik houd de deuren van de slaapkamer
angstvallig dicht in de hoop nog iets van je binnen te krijgen als ik slaap.
Afgelopen nacht kwam je weer langs. Je zat op me en boog over me heen. Je zag
me in je hemdje kijken en moest er om glimlachen. De hals was wijd en ik zag je
borsten vrij hangen. Mijn handen stopte ik onder het hemdje maar toen verdween
alles. Alsof je uit lucht was opgebouwd.
‘Je weet toch wel dat ik voor jou dood ben,’ zei je. Toen bleef het stil. Ik werd wakker dus ik moet geslapen hebben.
Everybody hurts klinkt door het huis. Als het niet zo treurig was, had ik het misschien mooi gevonden. Het nummer staat al dagen op repeat. Dit zette je op toen je me zei dat je bij me wegging. Ik heb het nog niet aangedurfd om andere muziek op te zetten.
Zelden ontwikkelt een mens zich echt. We zijn dat steentje dat over het water keilt. In het begin grote sprongen, maar al snel kleinere sprongen tot je naar de bodem zinkt. Het stelt allemaal niet zo veel voor. Karakters in verhalen moeten zich psychologisch ontwikkelen, zegt men. Bij mij gebeurt dat amper. De personen blijven dezelfde omdat ik denk dat het zo is. Natuurlijk verandert een mens, maar niet omhoog. Tussen je vijftiende en vijfentwintigste moet je een beetje uitharden, maar daarna moet je het doen met wat je bent. Geen karakterontwikkeling meer. Je leert wat bij, maar vergeet weer andere zaken.
Don't let yourself go ‘cause everybody
cries
Everybody hurts sometimes
Je had de elpee uit de hoes gehaald en legde hem op de draaitafel. Ik denk
dat je hem al twintig jaar niet meer gedraaid had. R.E.M. was een band uit onze
begintijd. We
dachten dat onze liefde alleen maar groter zou worden.
Je neuriede zachtjes mee met het eerste nummer. ‘Ik houd van deze elpee.’
‘Vinyl.’
Ik wist niet waarom ik dat zei, want vroeger noemen we het allemaal een elpee.
Er was niets mis met het woord, maar ik kon het niet laten. Op jouw gezicht zag
ik de vermoeidheid die ik de laatste tijd steeds vaker zag.
‘Waarom?’
Ik
begreep de vraag niet.
Nobody tells you where to go, baby
Jouw gevoel voor dramaturgie was altijd al perfect. Uit het tweede nummer zong je alleen de regels
I will try not to breathe
This decision is mine
De rest liet je voorbij gaan. Toen kwam Everybody hurts. Je pakte
mijn handen alsof je gewacht had op dit nummer. Je keek me aan en zei dat je
wegging. Ik stootte een lachje uit, maar je ogen bleven serieus.
‘Ik ga echt weg,’ zei je. ‘Je hebt me te veel pijn
gedaan.’
Ik liep naar de draaitafel, haalde de naald van het
vinyl, nam het vinyl tussen duim en wijsvinger en sloeg het stuk op de tafel.
Je leek niet eens verbaasd. Uit je zak haalde je je telefoon en zette op
Spotify Everybody hurts opnieuw op.
‘Ik wist al dat je dit zou doen. Altijd hetzelfde
liedje.’’
Je draaide je om en liep naar de slaapkamer. Daar kwam je
uit terug met twee koffers.
‘Ik ga.’
Nu zijn er drie dagen voorbij. De gebroken elpee heb ik op tafel gelegd. Vanaf nu zal ik een langspeelplaat geen vinyl meer noemen maar dat mag niet baten. Jij bent weg en ik weet waarom.
Sometimes everything is wrong
Now it's time to sing along
Over de auteur
Pieter Drift (1967)
studeerde in 1991 af aan de kunstacademie te Rotterdam. Hij etst,
tekent en schrijft. Zie pieterdrift.nl. Samen met Willem Jakobs vormt
hij sinds 2012 een kunstenaarsduo. Werk te vinden op jakobsdrift.nl.
Publicaties in o.a. Extaze, Ballustrada, Tijdschrift Ei, De Optimist en
Ambrozijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten