Keerpunt - Johan Clarysse

Keerpunt
 
Voor P. Bonnard
  
Van kleuren meet hij het soortelijk
gewicht. Hij ordent ze, verstoort ze
zet ze op hun kop.
 
Soms liggen ze er uitgestrekt bij
dan weer richten ze zich op
en staan ze op hun strepen.
 
Paarsen zonder naam legt hij te slapen in de heuvels.
Onder het Engels rood van daken zit venijn.
Het groen van gras springt alle kanten op.
 
Een tafel in wit verliest
haar zwaartekracht, een rand in rood
plaatst haar stevig op de grond
 

© Johan Clarysse


Voorpublicatie uit de bundel ‘Randschade’ van Johan Clarysse.

De bundel wordt voorgesteld op zondag 3 mei 2026 om 11:00 u. e.k. in de Snuffel in Brugge (Ezelstraat 42)

Het programma:
Herman Leenders, auteur en gewezen stadsdichter van Brugge leidt de bundel in. Johan Clarysse leest voor. Gastdichters Astrid Arns, Annika Cannaerts en Elise Vos lezen hun voorkeursgedicht uit de bundel en reageren met een eigen gedicht. Componist en muzikant Wout Clarysse zorgt met zijn soundscapes voor de muzikale input. Uitgever Leo Peeraer reikt de eerste exemplaren uit.

Tijdens de nababbel in café De Snuffel signeert Johan graag zijn bundel.

Gratis inkom. Inschrijven doe je via: contact@uitgeverijp.be (of brugge@masereelfonds.be)
Meer info over de voorstelling vind je via deze link op de website van Johan.

Johan Clarysse is, zoals bekend ook plastisch kunstenaar. Momenteel loopt een retrospectieve met werk van hem uit de nineties in de Brugse Speelmanskapel: Back to the Nineties.

Ook in de Brugse Poortersloge is nog tot 7 juni in de Antwoordtentoonstelling op het muurwerk 'Vivid'  van de huiskunstenaar van het CC Brugge, Joke Raes, werk van Clarysse te zien.
Zie hiervoor deze Air-Biekorf-link.

 

Levenslied - Johan Clarysse

Levenslied

Voor mijn vriend Peter

Dat het nooit de lading dekt
hoeveel levens je ook leeft 

dat het op stelten loopt
als het water tot aan de lippen reikt.

Dat het stroomt en stokt en raast
dat je er veel kan van houden zoals het is:
kraakwit als een vers laken
zwart als verkoold ivoor 

een afgedragen jas
die is blijven hangen in de kast
een stadsduif die zijn weg niet vindt
en dronken rondjes loopt. 

Dat je er kan doorgaan als een komma
vermomd als vraagteken. 

Dat het nooit de lading dekt.

© Johan Clarysse


Voorpublicatie uit de bundel ‘Randschade’ van Johan Clarysse.

De bundel wordt voorgesteld op zondag 3 mei 2026 om 11:00 u. e.k. in de Snuffel in Brugge (Ezelstraat 42)

Het programma:
Herman Leenders, auteur en gewezen stadsdichter van Brugge leidt de bundel in. Johan Clarysse leest voor. Gastdichters Astrid Arns, Annika Cannaerts en Elise Vos lezen hun voorkeursgedicht uit de bundel en reageren met een eigen gedicht. Componist en muzikant Wout Clarysse zorgt met zijn soundscapes voor de muzikale input. Uitgever Leo Peeraer reikt de eerste exemplaren uit.

Tijdens de nababbel in café De Snuffel signeert Johan graag zijn bundel.

Gratis inkom. Inschrijven doe je via: contact@uitgeverijp.be (of brugge@masereelfonds.be)
Meer info over de voorstelling vind je via deze link op de website van Johan.

Johan Clarysse is, zoals bekend ook plastisch kunstenaar. Momenteel loopt een retrospectieve met werk van hem uit de nineties in de Brugse Speelmanskapel: Back to the Nineties.

Ook in de Brugse Poortersloge is nog tot 7 juni in de Antwoordtentoonstelling op het muurwerk 'Vivid'  van de huiskunstenaar van het CC Brugge, Joke Raes, werk van Clarysse te zien.
Zie hiervoor deze Air-Biekorf-link.

 

Uitreiking 9° Poëzieprijs Jotie T'Hooft

Op zaterdag 9 mei 2026 wordt in Oudenaarde de 9° poëzieprijs 'Jotie T'Hooft' uitgereikt. De uitreiking wordt één groot poëziefeest opgedragen aan de onsterfelijke dichter die Jotie T'Hooft was (en is) en die op 9 mei 70 jaar zou geworden zijn. 
De prijsuitreiking vindt plaats in en rond de kapel van het O.L.V.-Hospitaal in de Sint-Walburgastraat 9 te Oudenaarde.

Dit is het programma:

• Van 13u tot 15u is er de Jotie T'Hooft Wandeling, met poëzie en anekdotes langs plaatsen in Oudenaarde die voor de dichter belangrijk zijn geweest. 
• Tussen 15u en 16u is onze bar geopend en zal er taart zijn ter ere van de jarige dichter
• Van 16u tot 18u is er de Jotie T'Hooft Prijsuitreiking met de winnende gedichten en gastoptredens van stadsdichter Evelien Claeyé, a capella koor Hella en poëzie en een getuigenis door Daniel Billiet.
• Om 18u45 vertrekt de poëziebus naar Gent, met in de bus poëtische verrassingen en een optreden van Weekend Stranger die ook een gedicht van Jotie brengt op gitaar.
• Om 20u is er in Gent (Minnemeers) Joootie, het feest, een avondprogramma door Behoud de Begeerte ter ere van Jotie, met onder andere optredens van Sien Eggers, Peter Verhelst en Charlotte Van den Broeck. 
• Nadien brengt de bus u terug naar Oudenaarde.

Alle info:  https://www.jotiepoezieprijs.be/

Baken - Johan Clarysse

 
Baken
 
Als vraagtekens liggen we in bed.
We filteren herinneringen, spalken
beloftes met taal, warmen elkaars botten.
 
Wanneer de avond dichtslaat
verklaren we elkaar tot baken.
Licht blijft hangen onderweg.
 
Laat ons het firmament uitrollen
in de beslotenheid van deze kamer
zwijgt ze.
 
Als haar hand een wig drijft
tussen tong en taal tast ik
in het duister.

Buiten wordt het zachter
hoor ik een piano
geeft regen de toon aan.

© Johan Clarysse


Voorpublicatie uit de bundel ‘Randschade’ van Johan Clarysse.

De bundel wordt voorgesteld op zondag 3 mei 2026 om 11:00 u. e.k. in de Snuffel in Brugge (Ezelstraat 42)

Het programma:
Herman Leenders, auteur en gewezen stadsdichter van Brugge leidt de bundel in. Johan Clarysse leest voor. Gastdichters Astrid Arns, Annika Cannaerts en Elise Vos lezen hun voorkeursgedicht uit de bundel en reageren met een eigen gedicht. Componist en muzikant Wout Clarysse zorgt met zijn soundscapes voor de muzikale input. Uitgever Leo Peeraer reikt de eerste exemplaren uit.

Tijdens de nababbel in café De Snuffel signeert Johan graag zijn bundel.

Gratis inkom. Inschrijven doe je via: contact@uitgeverijp.be (of brugge@masereelfonds.be)
Meer info over de voorstelling vind je via deze link op de website van Johan.

Johan Clarysse is, zoals bekend ook plastisch kunstenaar. Momenteel loopt een retrospectieve met werk van hem uit de nineties in de Brugse Speelmanskapel: Back to the Nineties.

Ook in de Brugse Poortersloge is nog tot 7 juni in de Antwoordtentoonstelling op het muurwerk 'Vivid'  van de huiskunstenaar van het CC Brugge, Joke Raes, werk van Clarysse te zien.
Zie hiervoor deze Air-Biekorf-link.

 

Tekstentest - Oscar Tops

 Tekstentest

het verschil tussen gewone tekst
en poëzie
zit ’m in de zwaarte:
de een draagt weinig gewicht
omdat het ’s nachts moet zweven ~
heeft van nature niets om het lijf 

niet de woorden zijn licht
maar de dichtheid per blaadje
is buitengewoon verdacht
en te testen door het (onder toezicht!)

in het water te gooien ~~ 

poëzie zal drijven

© Oscar Tops 

Foto © Bianca Sistermans -
Website auteur

Oscar Tops (1980) is dichter, schrijver, oogarts en performer. Zijn debuut Laserbundel verscheen in 2024 bij Uitgeverij Magonia.
Veel meer info vind je op de website van de auteur:
https://peroscartops.nl

Factor )( - Oscar Tops

Factor)(

ik weet niet wat het is
maar soms heb ik zo’n dorst
dat het niet uitmaakt hoeveel ik drink
dat niet het lijf dorstig lijkt maar de dorst zelf 

als een droste-effect dat me klein wil krijgen
sterk verdund tot de grootte van speelgeld
toenemend wankel als aangeschoten wild op de vlucht
voor vloeibare vuisten van factor )( 

wat betekent dat? ik blader door Van Dale heen
) en weer (
tot het vel echoënd zegt het zat te zijn
dat ik blijf zoeken naar de betekenis van ‘betekenis’ 

dat is stug – een grap? een vergissing geweest?…?
het staat er toch echt: geen hoofdbetekenis
met daarachter een symbool, een piepklein poortje () 

in de vorm van een pi, verlegen verstopt
galmt het door
het woordenboek oordenboek ordenboek 

wil dat ik het raak dus een wimper schiet
wild door een tunnel, belandt in een mum
van tijd in een eindeloos hoofd 

vol gespiegelde pracht van Cassiopeia
omgeven door vaag geschetste vectoren ((
die me ritmisch naast elkaars oor kapot schudden )))

tot niets achterblijft
tot herhaaldelijk te horen is: reken, teken, tel alle leegtes weg
dan maar eeuwig ijdel 

)) want het doel zegent de middelen
echo’s zoenen zichzelf, krijgen keer op keer
per kus meer zoetige sappigheid
van versterkte betekenis (((

© Oscar Tops 

Foto © Bianca Sistermans -
Website auteur

Oscar Tops (1980) is dichter, schrijver, oogarts en performer. Zijn debuut Laserbundel verscheen in 2024 bij Uitgeverij Magonia.
Veel meer info vind je op de website van de auteur:
https://peroscartops.nl

Drie subtypen van uit de streekbus stappen-Oscar Tops

Drie subtypen van uit de streekbus stappen

I. Je voelt een kans te ontsnappen aan de greep van lichaamsgeur 
als krekel op de zwoele nek van een potvisweduwe die 
gezien het grootteverschil nog in het duister tast
met alle gevolgen van dien. 

II. Je ruikt hout en wordt er rustig van, denkt aan kronkelende 
dennennaalden op weg naar nevelwoudland dat stopt
te bestaan aan de rand van een Zwitsers dorpje
dat klinkt als kern van witte-ruismachines.

III. Je ruikt –
hout.

© Oscar Tops 

Foto © Bianca Sistermans -
Website auteur

Oscar Tops (1980) is dichter, schrijver, oogarts en performer. Zijn debuut Laserbundel verscheen in 2024 bij Uitgeverij Magonia.
Veel meer info vind je op de website van de auteur:
https://peroscartops.nl

Wout van Aert

Wout van Aert

Des winters zie je hem rondstruinen
in De Kuil van Zonhoven en de duinen
van Koksijde. Of vertoeft hij gaarne een
etmaal in Gavere, rond het kasteel Grenier.

De ontluikende lente doet hem uitkijken
naar de cipressen en landhuizen langs
de Strade Bianche, naar de Bloemenrivièra
en de iconische fontein in Sanremo.

Naar de ongenadige landerijen ook in
eigen contreien, de Plugstreets op weg naar
Wevelgem en de zelfkastijding op de kasseien
richting de mythische velodroom van Roubaix.

In het heetst van de zomer wil hij wel eens
de flanken van de Ventoux bedwingen, om
vervolgens een wijle te flaneren in Parijs,
langs Montmartre en de Champs-Elysées.

Diep in den herfst echter is ’t triestig dat het
regent en spaart hij de benen. In den herfst
kiest hij voor zijn binnenverblijf en laat hij
zich gewillig verleiden door Sarah, zijn sirene.

© Patrick Cornillie 

Renner & Dichter

Woutertje Pieterseprijs voor Bart Moeyaert en Mark Janssen

Auteur Bart Moeyaert en illustrator Mark Janssen zijn de winnaars van de 39e Woutertje Pieterse Prijs voor het mooiste kinderboek van het afgelopen jaar. Zij ontvingen de prijs voor het boek Atman! (Uitgeverij Querido).

Aan de prijs is een bedrag van €15.000,- verbonden. Het bericht werd bekend gemaakt op NPO Radio 1. Dit tijdens de speciale editie van het KRO-NCRV-programma De taalstaat live dat werd gepresenteerd door Ronald Giphart.

De jury koos voor “het boek dat in elke vezel ambacht en kunstenaarschap uitdraagt en kinderen serieus neemt, zonder door de knieën te gaan of over hun hoofden heen te praten.

Dit boek keert terug naar de kracht van de mondelinge vertelling, de muziek in de taal, het zingen van woorden en beelden.

Bizarre wezens in krullerige kleurpotloodlijnen, weelderige wouden en een sterk neergezet hoofdpersonage bevolken de verhaalwereld, die het midden houdt tussen een droom, een fantasie en een vertaling van een beleving.

De VWS houdt eraan om zijn laureaat van de VWS-prijs van 2024 hierbij heel hartelijk te feliciteren. Eerder schreef Jet Marchau onder de titel "Een fantasierijke zoektocht vol heimwee naar 'thuis' een mooie recensie van het boek.
Die lees je nog 's via bijgaande link:

https://blogvandevws.blogspot.com/2026/01/atman-van-bart-moeyaert.html

Een laudatio bij het uitreiken van de VWS-prijs in 2024 lees je hier nog 's na.

Bericht van Jet Marchau

 

De doden - Hugo Verstraeten

De doden

We sterven ze na. Liggen in hen opgerold.
Ze kleven aan ons als een etiket
waarop afwezig staat.  

Ze schommelen stoelen leeg.
Lopen op hun tenen door het huis.
Praten in hun eentje door elkaar. 

Doden zijn de vormen waarin ze
hebben geleefd. In moegedragen kleren
waarin ze niet meer passen. 

Beitelen hun namen in stenen van weerloze huid.
Leggen zich neer in een slaap die ze veinzen.
Graven naar het licht dat hen breekt.

© Hugo Verstraeten

 

Hugo Verstraeten in Den Hopsack - op 22/9/2024

Still - Hugo Verstraeten

Still

In het huis hangt licht als tegenlicht in vergeelde kaders.
Er is een doorkijk naar de tuin, naar alles wat kan gebeuren
en toch nooit gebeurt. Er zijn weerkaatsingen 

van wat iemand zegt, een geur van koffie die in goudkleur
verandert en alsof iemand haar heeft bedacht een vrouw
die wegkijkt uit het beeld. Geen deel meer is dat haar niet toebehoort. 

Hoorbaar is het craquelé van Venetiaans porselein, het spinnen
van katers. Een kind speelt met de tijd en hapert in het fragment
waarin het schaduwen aait, een half begonnen beweging. 

© Hugo Verstraeten

 

Hugo Verstraeten in Den Hopsack - op 22/9/2024

De honden roken het - Hugo Verstraeten

De honden roken het

dat alles al een geur had van verdwijnen. 
We bestonden uit vergeten, een leven
zonder bewijs 

dat alles wat weg is toch blijft:
het dichtvallen van ogen onder het golfplaten
dak. Het ademen van dieren als een deken 

en dat schrijven een plek is waar niemand
ooit komt. Een talent voor ontbreken wanneer
in de richting van de avond de nachtegalen zwijgen.

 © Hugo Verstraeten

 

Hugo Verstraeten in Den Hopsack - op 22/9/2024

Over het inventariseren van schilderijen - Hugo Verstraeten

 Over het inventariseren van schilderijen

Was er al een God, dan één 
met vuile handen.

Om dood tot leven te mengen,
vormen te ruilen voor wat vloeibaar was 

en op een zevende dag om te kijken.
Van kou in blauw gehuld tot de woede van rood: 

testament van een onbehagen, een leven
op doek. Een falen dat schitterend was.

 © Hugo Verstraeten

 

Hugo Verstraeten in Den Hopsack - op 22/9/2024

Patroon - Steven Van Der Heyden

Patroon
Een kortverhaal van Steven Van Der Heyden

Weer zo’n dag als alle andere, waarin zijn gedachten cirkels draaiden, te stuurloos en zwak om er enige daadkracht uit te filteren. Zijn vijftigste verjaardag lag al even achter hem, maar het wat-als-gevoel dat hem die dag overmande, was blijven plakken. Het beroemde gedicht van Robert Frost indachtig vroeg hij zich af of The road not taken ook voor hem een verschil zou maken. Hoe begon je daar in godsnaam aan? Er moest altijd zoveel. Er waren verwachtingen, af te vinken lijstjes.

Jaren had hij nodig gehad om :zich los te maken van het verlengstuk dat hij voor zijn ouders geweest was. Een aaneenrijging van therapiesessies had hem behoed voor het moeras. Toch voelde hij zich soms een verrader van zijn eigen kindertijd, alsof hij nooit meer terug kon naar iets wat al lang verdwenen was. Het doek over het project dat gezin heette, was immers allang gevallen. Zijn leven zat vastgeroest, alsof hij een bij was gevangen in de foute korf: onrustig, tegen de randen botsend, nergens echt thuis.

Elke ochtend joeg hij de nacht uit zijn lakens en vond troost in de eerste kop koffie, steevast gezet met een Bialetti — the Italian way — en een cigarillo. Met elke uitgeblazen teug liet hij zijn taal nog even leeglopen zonder weerwoord. Het stille schemergebied gaf hem de illusie dat dit een dag kon worden waarin niets schuurde.

Sinds de pandemie stond hij voor de klas. Het lokaal was een toevluchtsoord geworden, al had hij de laatste tijd meer en meer het gevoel dat het hem slechts herbergde, zonder hem écht te kennen. Een toneelstuk waarin iedereen zijn rol speelde, en waarin het slechts een kwestie van tijd leek voordat zijn naam van de affiche zou verdwijnen.

Die ochtend liep de les stroef. Hij worstelde met zinnen die zich niet lieten plooien, alsof de taal zich verzette tegen zijn stem. Terwijl hij door de klas liep, stak een leerling zijn hand op.

‘Meneer,’ vroeg de jongen, ‘denkt u dat één keuze iemands leven echt kan veranderen?’

Hij bleef stokstijf staan. De jongen had zijn hand alweer laten zakken, maar bleef hem aankijken, alsof hij het antwoord nodig had om verder te kunnen. In die paar seconden voelde hij hoe de klas hem voor het eerst die dag werkelijk zag. Niet als docent, maar als iemand die geacht werd iets te weten wat hij zelf nooit had uitgezocht. De stilte die volgde leek zwaarder dan elk antwoord dat hij kon geven. Uiteindelijk zei hij iets banaals over wegen die je kunt inslaan, maar de woorden klonken hol, zelfs in zijn eigen oren. De jongen knikte beleefd, niet overtuigd. Dat knikken bleef hem bij.

De rest van de dag keerde de vraag terug als een refrein. Op de gang, in de leraarskamer, zelfs in de supermarkt, waar hij gedachteloos brood en melk pakte. Alsof de woorden hem achterna liepen. 

’s Avonds zat hij weer thuis, cigarillo in de hand. De rook trok kringelend op, vluchtig en vormloos, net als zijn dagen. Voor het eerst in lange tijd voelde hij niet alleen de zwaarte van het patroon, maar ook het besef dat er misschien een barst in zat. 

Hij dacht aan de vraag van de leerling. Misschien was het antwoord ja. En misschien was het al begonnen, daar, tussen twee lessen in.

© Steven Van Der Heyden 

Van Steven Van Der Heyden weten we dat hij als dichter heel regelmatig zijn horizon probeert te verleggen en de bodem van zijn dagen te halen. Dat doet hij sinds enige tijd ook via het schrijven van kortverhalen. 

Meer over de kortverhalen van Steven lees je via de rubriek op zijn website: 

Rubriek Kortverhaal op de site van Steven Van Der Heyden

Website Steven Van Der Heyden

Foto: S.V.D.H tijdens "This obscure Object"
24/9/2023

In de naam van de vader, de moeder en een rondtollende steen-Tania Verhelst

In de naam van de vader, de moeder en een rondtollende steen
                                                                 

how does it feel, how does it feel?                                                          to be on your own, with no direction home

Bob Dylan

I

op een dag vind ik mijn vader als een steen op de stoep 

ik vraag wat doe je hier, moeder zoekt je  

maar stenen spreken niet

ik stop vader in de zak van mijn broek

bij elke stap breekt hij in een grijs gruis huilen uit

zijn tranen schaven mijn dijen, vallen 

op het eind van mijn broek in kiezels op de grond

thuis wacht moeder voor de deur 

heb je hem gevonden vraagt ze 

ik vis vader uit mijn zak en gooi hem door het raam

binnen treffen we hem op zijn knieën tussen scherven glas  

hij huilt, hij bloedt 

en wij weten niet wat we ervan moeten vinden nu vader

geen steen meer is 

II

vader zegt er is een punt dat al het voorbije verzamelt 

weet je waar dat punt ligt? 

in de knoop van je buik zegt mijn halfzus

in het afvoerputje van het bad gis ik

mijn zus is half omdat ze uit een andere moeder is gevallen 

ook al weet ze niet waar haar andere helft dan zit 

zij is zoals de maan zegt vader

zij ziet er half uit maar is het niet

III

vader zegt het is belangrijk om af en toe uit je rol te vallen

anders blijf je plakken. kijk naar tante dora

tante dora heeft vier kinderen

op een dag verstoppen ze zich in de kruik van haar juwelen

zodat tante dora de volgende ochtend 

twee kinderen aan haar oren hangt en twee rond haar vingers draait

wanneer ze in de auto stapt vraagt ze 

raymond, waar zijn de kinderen?

wat is een kruik? vraagt halfzus

een vaas zegt moeder

nee zegt vader, een kruik is uit aarde gemaakt

een vaas ook zegt moeder

ja zucht vader, ja liefste maar sommige dingen zijn meer

van de aarde dan andere en begin nu niet over adam en eva 

want dan krijg ik de hele feministische zondvloed over me heen

halfzus sabbelt op haar kralen snoep

ze heeft de leeftijd waarop denken nog letterlijk 

uit kauwen, herkauwen bestaat

net voor het snoer knapt vraagt ze

wat is een zondvloed?

IV

vaker dan ons lief is ontsteekt vader in een oudtestamentische woede

die hij steevast inleidt met johannes hoofdstuk twee, vers negentien

breek deze tempel af en in drie dagen zal ik hem weer opbouwen

alleen van dat opbouwen komt niets in huis

het is ook maar een metafoor zegt vader dan

nee jules, zegt moeder, dat is het juist. voor jou niet

als moeder jules tegen vader zegt dan valt zij uit haar rol

en moeten wij oppassen want rollen zijn er net 

om de schade te beperken

bovendien houdt vader niet van jules

en moeder weet het

geen enkele profeet heet jules

geen enkele president heet jules

ooit heeft vader zijn naam gegoogeld

hij kwam op een kledinglijn voor mannen

boxershorts met prints van klaver en hartjes

sindsdien haat vader zijn naam nog meer

 

© Tania Verhelst 

Uitnodiging

Op vrijdag 1 mei 2026 stelt Tania Verhelst in de Magdalenakerk in Brugge om 10h haar nieuwe en derde dichtbundel voor. Met als titel 'In de naam van de vader, de moeder en een rondtollende steen."

Inleider van dienst is Jan Ducheyne. collega-auteurs Frederik Lucien De Laere, Siska van Dale en Tom Driesen lezen voor. Tania Verhelst treedt op en er is muziek van Veerle D'Hoest.

De bundel is een uitgave van Uitgeverij De Zeef

Meld je komst aan info@uitgeverijdezeef.be en aan 

tania.verhelst@telenet.be

Meer info via de site van Tania Verhelst 

En Uitgeverij De Zeef