Manuaal voor twijfelaars/3 - Bert Bevers

III - Tijd te over



Later maken ze kennis met de operette van gemiste
kansen, het timbre van de herfst, vertraagd bereik. Goden
die er nu niet zijn laten zich over avond dalen als een voile.

In benauwde gesprekken passeren dan dagen vol belaste
overleveringen, bijna roerloos in hun eigen weelde. Sterk
in zijn broosheid blijft ondertussen koren fier overeind.

Wanneer straks klam van ootmoed berekenbare dageraad
met sterretjes beijzeld daar is, weten ze het toch vrij zeker:
ouder worden kun je zonder kinderen ook heel goed.


© Bert Bevers, 2017

Manuaal voor twijfelaars/2 - Bert Bevers

II - Tijd nooit


Tijd kan niet pijnlijk zijn. Tijd niet. Tijd nooit. Hij
beweegt wel soms gewoon wat anders dan verwacht,
als veren van vleugels in sprookjesboeken. Alles is

dat. Tijd is een kunde. Kleuters vermoeden dat
reeds, als verend onderhout. Ze kennen amper
schroom, en van de belle etage van de weemoed

de grenzen nog niet. Wel weten ze dat het koel is
onder rivieren, en dat wreedheid geen nuances heeft.
Onveranderlijke rituelen verdragen zij nog. Nog.


© Bert Bevers, 2017

Manuaal voor twijfelaars/1 - Bert Bevers

I - Tijd genoeg


Vraag je je ook wel eens af of zuigelingen dromen
kunnen? Beginnen die al pulkend aan het leven
als aan een puzzel die hen vreemd zal blijven?

Nog onbekwaam maar waakzaam reeds laten zij
zich volgens mij niet imponeren. Ze willen later
vooral graag voorzichtig zijn op veie grond, daar

de hechtwortels van het vertrouwen zoeken. Maar
eerst moeten ze nog verdwalen in jaren, in duel
met jeugd, met zichzelf. Ze hebben tijd genoeg.


© Bert Bevers, 2017