In de naam van de vader, de moeder en een rondtollende steen - de Voorstelling

Vrijdag laatst, 1 mei 2026, werd in de serene én  erg poëtische Magdalenakerk in Brugge de derde dichtbundel "In de naam van de vader, de moeder en een rondtollende steen" van Tania Verhelst voorgesteld. Een prachtplek van een 'doe-kerk' is die 'Madeleine' intussen geworden in Brugge!

Het werd een sprankelende voorstelling. Niet in het minst door de bruisende gedichten die Tania Verhelst voor een talrijk opgekomen publiek van vrienden en poëzieminnaars mocht voorlezen. Humor gelardeerd met licht absurde kantjes zijn een zeldzame weldaad in de poëzie. Die kunst verstaat Tania Verhelst als geen ander! Dichter Jan Ducheyne rolde voorts een charmerende en erg duidende inleiding uit over de nieuwe bundel. Eerlang verschijnt de inleidende tekst van Jan integraal op De Schaal van Digther. Waarvoor nu al veel dank! Voorts kozen drie literaire vrienden van Tania een gedicht uit 'In de naam van' en plaatsten daar een eigen gedicht of tekst tegenover. Zo kwamen respectievelijk Frederik Lucien De Laere, Siska Van Daele (van wie binnenkort de debuutroman 'Roerloos' verschijnt bij de Arbeiderspers!!!) en Tom Driesen aan het woord. De gitaar van Veerle D'Hoest maakte het geheel kompleet.

Fijne voorstelling van een wonderlijke bundel! Als je't ons vraagt spreekt op dit vlak alleen de titel al boekdelen.

© Paul Rigolle voor DSvD

'In de naam van de vader, de moeder en een rondtollende steen' is een uitgave van Uitgeverij De Zeef.

Een aantal gedichten uit de bundel verschenen eerder ook op De Schaal van Digther. Zie daarvoor deze link. Alle bijdragen aan de Schaal van Digther van Tania Verhelst vind je hier.

Thuissite van Tania Verhelst

'De Madeleine in Brugge'

 

 

Werk van Piet Peere in de Magdalenakerk

"Na de voorstelling"

Roel Richelieu Van Londersele namens De Zeef

Tom Driesen

Siska Van Daele

Frederik Lucien De Laere

Kom-Passie

 

Species - Frederik Lucien De Laere

species

we zien
een varen ontrollen tot woudreus
als een vlindertong hemelwaarts het licht oplikkend
een vlinder met een kleurenpalet uit de duizend
duizelingwekkend coloriet aan de soort eigen
vermenigvuldigd met een groots getal
een fibonacci-reeks van gevleugelden
en hun patronen
pal op de evenaar
krioelt het van groteske schepsels
gritsels, bossen gestoeld op
gewoel, gewemel tussen wortels
gewriemel van mieren, horzels
op morsdode fauna recyclerend
de restanten van oeroude cycli
cyclopen op eilanden, theriantropen
uitzwermend naar continenten
waar wondervolken akte nemen
van deze acte de présence of
hypnose nieuwe soorten
aan het licht brengt: hydra’s, hyperactief,
de helden helemaal verslindend
tot een come-back in heliopolis
de metamorfose tot goden en halfgoden
eerst verblind maar dan door het lint
gaand als pioniers in zep tepi, de eerste tijd
waarin sfinxen slinks de macht grijpen
nadat een god zich in de natuur heeft vertakt
en een boos oog heerst naast een uraeus
addergebroed het hoogst op de ladder
offspring van las islas encantadas
eilanden van gesis met reptielen
als koningen, anomalieën verwijzend
naar het krijt, toegedekte tijd
maar nog steeds in de wervels
en het geheugen van onze genen
waarin stenen draken de harde klonters zijn
van onze verbeelding
waarin het spook der extinctie opdoemt
een knekelveld zich uitstrekt in de noordzee
waarin de survival of the fittest uitmondt
in het brein van een robotinsect
verwekt door heerszuchtige demonen
klonen van de gevallen engel, beest der beesten
prominent in bijbel en bestiaria
in staat om alles te verpulveren tot prullaria
as voor een nieuwe era vertebraten
een nieuwe hoorn des overvloeds
een nieuwe DNA mishmash
de crash voorbij
archaeopterix revisited
een vogel volgend de evolutionaire track
tot vliegend zoogdier, vogelman of griffioen
met echolocatie, mutatie na mutatie
opstapelend tot een nooit geziene variatie
op een cel, een stel genen die
in een ongekende richting
de benen nemen


© Frederik Lucien De Laere

Uit de nieuwe bundel ‘Andere richtingen’ van Frederik Lucien De Laere die wordt uitgegeven door Uitgeverij Fluxenberg. De bundel wordt op zondag 25/2/2024 e.k. om 11:00 u voorgesteld in de zaal van De Snuffel, Ezelstraat 42, 8000 Brugge. Iedereen welkom!

Aankondiging uitgeverij Fluxenberg
Bericht op de website van de dichter
Voorstelling op 25/2/2024 in Brugge

Drang - Frederik Lucien De Laere

Aangetroffen gedichten in het straatbeeld (en elders in de wereld) (5)

Drang van Frederik Lucien De Laere

Het gedicht staat na te lezen langs de poëzieroute van Damme.
Uit de bundel 'In uiterste staat'.

Van Frederik Lucien De Laere is intussen bij Uitgeverij Fluxenberg een nieuwe bundel verschenen: "Andere richtingen".  Voorstelling op 25 februari 2024 om 11:00 u. in 'De Snuffel' in Brugge.

 

 

Drang

Hoe zij in elkaar klikken
en hun harten gelijk kloppen,
de vingertoppen tintelen
en de slinger heen en weer gaat
van lijden naar genot.

Hun leven staat op het spel.
Binnen de lichamen
voltrekt zich een rel,
van het gerommel van genen
gaan zij zweten en zweven.

Wanneer zij oog in oog staan
groeien de pupillen en trillen
de benen, bestaan zij
op de speed van de liefde.
Als van bij de eerste kus
was er die focus
maar ook de waan
van de eeuwigheid.

© Frederik Lucien De Laere

De gestoorde koning - Frederik Lucien De Laere

 

The king who lost his way - Johan Clarysse

De gestoorde koning

De wereld staat op z’n kop,
hij moet regeren in een gearrangeerd stelsel,
een letterlijke hel waarin hij als trekpop
wordt opgevoerd en tegelijk de honneurs moet waarnemen
en met stevige hand leiden een rot land.

Een allesoverkoepelende en toezichthoudende raad
voert daadkrachtig besluiten uit
zonder hem te consulteren.
Gezien zijn geestelijk labiele staat
valt hij makkelijk te negeren.

Tot plots de stoppen doorslaan,
hij de hoofdstad onveilig maakt
op nachtelijke escapades
en inboedels kort en klein slaat
vergezeld van uitzinnige tirades.

Zijn macht is lamgelegd, hij zint niet meer op wraak
en heeft lak aan zijn onderdanen
die hem louter als symbool zien
en hem louter zullen herinneren om zijn wanen.


© Frederik Lucien De Laere

the king who lost his way

(Bij het werk van Johan Clarysse: 'The king who lost his way')

Dit gedicht was een van de gedichten die op vraag van de schilder-dichter Johan Clarysse door acht verschillende dichters werden geschreven voor de opening van zijn tentoonstelling "This obscure object" in Galerie Pinsart te Brugge .
Over de tentoonstelling en de acht dichters schreven we eerder navolgend Digther-bericht: 'This obscure object - Johan Clarysse in Galerie Pinsart'

De link naar de acht gedichten

De tentoonstelling in Galerie Pinsart loopt nog tot 5 november 2023

Website Johan Clarysse

Blog Frederik Lucien De Laere

 

 

 

 

 

 

Acht gedichten bij het werk van Johan Clarysse

Zoals eerder meegedeeld in ons bericht “This obscure object – Johan Clarysse in Galerie Pinsart” van 26 september 2023 schreven acht dichters op vraag van de schilder een gloednieuw gedicht geïnspireerd door een werk van schilder-dichter Johan Clarysse. De acht dichters waren en zijn Frederik Lucien De Laere, Philip Hoorne, Wim Vandeleene, Paul Rigolle, Antoon Van den Braembussche, Steven Van Der Heyden, Ludwien Veranneman en Tania Verhelst.

De acht gedichten die tijdens de vernissage op zondag 24/9/2023 door zes van de acht dichters live werden voorgelezen worden hier vanaf vandaag en gedurende acht opeenvolgende dagen gepubliceerd.

Vandaag als eerste het gedicht ‘Chronos is everywhere II’ van Steven Van Der Heyden bij het gelijknamige schilderij van Johan Clarysse. (Link)

De 8 schilderijen waarop de gedichten gebaseerd zijn maken deel uit van de tentoonstelling 'This obscure object' die nog loopt in Galerie Pinsart in Brugge tot 5 november 2023!

De link naar de acht gedichten.

Digther-bericht 'This obscure object' van 26/9/2023
Website Galerie Pinsart
Website Johan Clarysse

#FrederikLucienDeLaere #Philip Hoorne #PaulRigolle #WimVandeleene #AntoonVandenBraembussche #StevenVanderheyden #LudwienVeranneman #TaniaVerhelst #GaleriePinsart #ThisobscureObject #JohanClarysse

 

This obscure object - Johan Clarysse in Galerie Pinsart

"To agree or to disagree, that’s not the question, 2016" van Johan Clarysse

Op zondag 24/9/2023 opende in het Brugse Kunsthuis van vertrouwen 'Galerie Pinsart' de tentoonstelling 'This Obscure Object' van de Brugse schilder en kunstenaar Johan Clarysse. Het is een tentoonstelling geworden die een voortreffelijk beeld weergeeft van de schilderijen en de collages die Johan Clarysse in de voorbije jaren heeft gemaakt.
Het boek met de gelijknamige titel "This Obscure Object" dat pas enkele maanden uit is, en eerder op 17/6/2023 werd voorgesteld in Galerie S&H De Buck in Gent vormt daarvan een schitterende neerslag. Het boek is een uitgave van Mer/B&L (The art inmprint of Borgerhoff en Lamberigts).

Voor de vernissage in Galerie Pinsart vroeg Johan Clarysse, zelf ook een voortreffelijk dichter, aan acht dichters om een gedicht te schrijven bij en geïnspireerd door één van zijn werken uit het boek.
Het leverde acht gloednieuwe en fonkelende gedichten op van Frederik Lucien De Laere, Philip Hoorne, Paul Rigolle, Wim Vandeleene, Antoon Van den Braembussche, Steven Van Der Heyden, Ludwien Veranneman en Tania Verhelst. Zes van de acht dichters lazen hun gedichten tijdens een wel heel erg druk bijgewoonde vernissage. Het gedicht van Philip Hoorne die verstek moest laten gaan wegens ziekte werd voorgelezen door Ludwien Veranneman terwijl Wim Vandeleene die op reis was zijn gedicht via video-boodschap tot ons bracht.

De tentoonstelling - beslist een aanrader, geloof ons maar op ons Digtherlijk woord - is nog in Galerie Pinsart te bekijken tot 5 november 2023 ek. In de loop van de tentoonstelling zal De Schaal van Digther de acht gedichten aangevuld met enkele gedichten van Johan Clarysse zelf, en samen met de werken waarop ze geënt zijn, hier met veel graagte en goesting publiceren. Waarvoor veel dank aan Johan Clarysse en de betrokken dichters.

Het boek ’this obscure object’ (180 p) is uitgegeven door MER/Borgerhoff & Lamberigts. Met tekstbijdragen van kunstfilosoof Antoon Van den Braembussche, kunsthistoricus en curator Frederik Van Laere en een interview door Wim Vandeleene.

Op zondag 22 oktober 2023 houdt Johan Clarysse in Galerie Pinsart om 15:00 u. een lezing onder de titel "Bekentenissen van een schilder". Ook al iets om naar uit te kijken!

Website Galerie Pinsart
Website Johan Clarysse
Het boek bij MER.B&L

#FrederikLucienDeLaere #Philip Hoorne #PaulRigolle #WimVandeleene #AntoonVandenBraembussche #StevenVanderheyden #LudwienVeranneman #TaniaVerhelst #GaleriePinsart #ThisobscureObject #JohanClarysse

 

 

 

 

Na de voorstelling: 'Opabinia' van Frederik Lucien De Laere

Gisteren werd bij 'IJsberg' in Damme 'Opabinia', de nieuwste dichtbundel van Frederik Lucien De Laere voorgesteld. Het werd een milde & wilde performance waarover het laatste nog niet is gezegd. In bijlage enkele kiekjes na de voorstelling.
We hopen in deze Digther-kolommen later nog op de bundel zelf (en op de voorstelling) terug te komen.

Philip Hoorne & Frederik Lucien De Laere

vlnr albrecht b doemlicht, Denis Vercruysse, Frederik Lucien De Laere en Wim Vandeleene

Philip Hoorne & Wim Vandeleene

Zelfs als we lief zijn blijven we haaien

Over ‘In uiterste staat’ van Frederik Lucien De Laere
Recensie: Alain Delmotte

Met zijn vierde bundel ‘In Uiterste staat’ bewijst Frederik Lucien De Laere definitief zijn maturiteit. Al blijft hij natuurlijk iets van het kwajongensachtige, het provocerende bewaren: hij blijft wat in de weg lopen van wat algemeen als salonfähig wordt beschouwd of als ‘goede smaak’ wordt omschreven.

Ik kan het moeilijk laten om eerst dit werk binnen een literair-historische context te

plaatsen. De Laere past in een kleine traditie. Om me tot enkele Vlaamse dichters te beperken: deze poëzie continueert de lijn die ik meen te (h)erkennen die zich aftekent vanaf Gaston Burssens (de dichter van ‘French en andere Cancan’), Gust Gils (in wiens werk Burssens duidelijk mee vibreert) en Paul Snoek (vooral de mallotige Snoek van ‘De heilige gedichten’ en ‘Gedrichten’). Met Burssens deelt De Laere het woordspel en de taalspot, met Gils de sarcastische onderkoeling, met Snoek de hyperbolen: met alle drie heeft hij dus de neiging tot een soort grillige ontregeling gemeen. Uiteraard mixt en samplet De Laere dit alles tot een heel eigen cocktail. Met Snoek valt de smaak voor het groteske op maar zeker ook de zin voor het mythische. En hier en daar ontwaart de lezer in de verte en op een zeldzame keer een stilistische echo van Snoek op het syntactische niveau:

(...) een heerlijk verkeren
in een melkwit landschap
waar geesten hebben gesmeed
een warm complot

Ik wil hiermee enkel aangeven dat dit soort werk binnen de Nederlandstalige poëzie niet zomaar uit de lucht komt vallen.

Zoals in vorige bundels omspant de bundel (die uit een veertigtal gedichten bestaat) één consequent uitgewerkt thema. De achterflap verklapt dat de dichter het over mensen in extreme situaties heeft en ‘verkent wat de mens aankan’. Hij heeft het over ervaringen die ‘op de rand zijn’. Het alles of niets van het absolute. Situaties waarin iemand zich op een existentieel keerpunt bevindt. In het gedicht ‘Vrijduik’ staat het zo te lezen:

Hij klaart op tot het keerpunt,
tot de rand van het bewustzijn

De situaties omhelzen een zeer breed kader: van koorddansen tot kraakpanden, van encefalomyelitis tot insomnia, van killing field tot mijnramp. Stuk voor stuk invullingen die (intelligent en subtiel) passende, gelaagde verwoordingen krijgen. De Laere geeft blijk van empathie. De bundel had ook ‘Inlevingen’ kunnen heten.

Wat opvalt zijn de actuele motieven die een eerder sociaal bewogen karakter hebben. ‘Bengaals leer’ heeft het over de wantoestanden in leerlooierijen van Hazari Bag-wijk in Dhaka, Bangladesh; ‘Bloeddorst’ heeft het over beurspeculanten in de ‘city’ en eindigt met de volgende knarsende verzen:

Zelfs al zijn we lief,
we blijven haaien.

Er is een gedicht over daklozen en vluchtelingen. De Laere schrijft poëzie die niet buiten de tijd staat.

Deze gedichten hebben heel vaak een ontmaskerend effect. Niet alleen op het maatschappelijk vlak maar ook het passionele wordt niet ontzien. Het openingsgedicht ‘Drang’ bijvoorbeeld. De seksuele drift staat centraal. Roesbeleving wordt vastgesteld maar evenzeer de confrontatie met de ontnuchtering: daar komt de spelbreker die ‘relativiteit’ wordt genoemd bijna demonisch opduiken.

(...) de speed van de liefde.
al van bij de eerste kus
was er die focus.
Maar ook de waan
van de eeuwigheid.

Deze poëzie vertoont een bitsig moralistisch cachet.

Het mytisch-religieuze krijgt ook een plaats, gedijt over heel de bundel. (Overigens ook over al zijn eerder gepubliceerde bundels). In ‘Axis Mundi’ (de wereldas) maken we de geboorte van de mondige (holen)mens mee:

Hij opent de poort van woorden
en tekent lijnen in een grot,
verbindingen die zich openbaren:
hij is klaar voor het grote werk.

Het religieuze vinden we bijvoorbeeld terug in het opvallende gedicht ‘Affaire’ waarin de verhouding Christus en Maria Magdalena de hoofdrol speelt. Een prosopopoeia die woorden in de mond legt van Maria Magdalena. De titel lijkt een soort profanatie aan te geven. Maar zo is het niet: het gedicht staat ver van de karikatuur af. De dichter hanteert het als een thema zoals een ander, buigt het tot een hedendaagse omstandigheid om. Nog andere gedichten verwijzen naar het religieuze: ‘Job’, ‘Toonzaal’, ‘Het verbond’ (waarin het acrostichon ‘Gij zult niet doden’ is verwerkt).

De Laere geeft spaarzaam blijk van zin voor het hyperbolische, wat hier en daar een mooi en soms (gewild of ongewild) provocerend effect sorteert (zoals in het gedicht ‘Affaire’). Ik zou haast durven zeggen dat dit De Laere tot een dichter met een sterke mythische potentie maakt.

De gebruikte stilistische en poëticale middelen zijn vrij eclectisch: van verfijnd tot rauw, van understatement tot kreupelrijm (en binnenrijm en rijm). Uit ‘IJslandvaart’:

Als we slapen slapen we
Met neuzen aan enden
We zijn gejaagd
Op zoek naar benden

Er vallen fraaie formuleringen te rapen zoals bijvoorbeeld in ‘Pelgrimage’:

Hij onderneemt een queeste
langs vreemde landschappen
en daalt trappen af
naar de kwintessens
van zijn geest.

Maar vooral de taaie formuleringen blijven in de oren van de lezer klinken. Onder meer het gedicht over het concentratiekamp van Breendonk. Deze poëzie suggereert vaak het gewelddadige: helemaal onze wereld zoals ook het dagelijkse journaal het ons laat bekijken.

In de woordkeuze wordt wel eens naar een wetenschappelijk taaleigen terug gegrepen, telkens in een correcte context overigens: het zijn niet zomaar vrijblijvende termen waarmee luchtig gejongleerd wordt. Een kleine greep: ‘vector factor’, ‘nucleaire capaciteit’, ‘terraformen’, ‘hominiden’... De achterflap heeft het over grenswetenschap. Wetenschap die het niet is. Eerder intuïtief dan methodisch. (Het experiment waaraan De Laere zich waagt is er een, zoals gezegd, van empathie.)

Daarnaast valt uiteraard de Engelse terminologie op. Fragmenten uit songs, sociale media en - vermoed ik - managementsjargon (dat op zijn beurt dan weer is geïnspireerd op een militair taalgebruik), games, het virtuele in brede zin. Een kleine greep: ‘Play.Fast forward’, ‘setting’, ‘sky high’, ‘mind-blowing’, ‘getrackte flashback’...

De combinatie van dat wetenschappelijke en Engelse idioom zorgt voor een zeer grote onderkoeling van de gedichten: ze wekken een harteloze, mechanische en technologische wereld op. Laat het duidelijk zijn dat het niet de dichter is die koud en afstandelijk is, wel de wereld die de dichter ons laat zien. Want met die onderkoeling hebben sommige recensenten en lezers blijkbaar last. Ze vereenzelvigen de dichter met die onderkoeling. Ik vrees dat hen een belangrijk element ontgaat: onder die onderkoeling broedt het venijn van een cassante ironie. Het is dus maar een schijnmanoeuvre: het heeft de kracht van de aanklacht. Ze confronteert, ze wijst op dreigend gevaar. Soms is ze distopie.

Nergens wordt die distopie zo duidelijk als in het afsluitende gedicht van de bundel, het pièce de resitance van het geheel, een podiumtekst pur sang, het in zijn drum meeslepende ‘Olem Golem’ (ik ben je slaaf, ik ben je werker) waarin een wereld wordt omschreven waarin elke vorm van authenticiteit is geweerd en er enkel plaats is voor slaafse uniformsering. Een wereld gereduceerd tot ‘algoritme’, ‘voorprogrammatie’, ‘ultieme formulering’. We weten dat een maatschappelijk bestel dat enkel haar zogenaamde ‘ultieme formulering’ duldt, pijnlijk eenzijdig uit kan vallen en gekenmerkt wordt door een efficiënt gevangeniswezen. Poëzie bewijst dat er geen ultieme formuleringen zijn, maar dat alles – tegen stagnatie in –voortdurend op dialectische wijze geherformuleerd moet worden. Dit moet de ijver van de poëzie zijn en het is de ijver van De Laere.

De gedichten van De Laere houden stand, zowel op het podium als onder de leeslamp. Geen innoverende, wel verdienstelijke poëzie die zeker wat meer aandacht verdient.


© Alain Delmotte


‘In uiterste staat’, Frederik Lucien De Laere Uitgeverij Vrijdag, 2016, Isbn 9789460014642.


Deze recensie maakt deel uit van een ruimere bespreking die Alain Delmotte wijdt aan 'In uiterste staat' en die zal verschijnen in "Jaarwerk MMXVI", het tweede jaarboek van de VWS (Vereniging van West-Vlaamse schrijvers). De voorstelling van "Jaarwerk MMXVI" gaat door op zondag 27 november 2016 om 10:30 uur in de Studio van CC De Steiger in Menen. Meer info daarover volgt nog maar je bent nu al welkom!

Vereniging van West-Vlaamse schrijvers op Facebook

Drang - Frederik Lucien De Laere

Hoe zij in elkaar klikken
en hun harten gelijk kloppen,
de vingertoppen tintelen
en de slinger heen en weer gaat
van lijden naar genot.

Hun leven staat op het spel.
Binnen de lichamen
voltrekt zich een rel,
van het gerommel van genen
gaan zij zweten en zweven.

Wanneer zij oog in oog staan
groeien de pupillen en trillen
de benen, bestaan zij
op de speed van de liefde.
Al van bij de eerste kus
was er die focus
maar ook de waan
van de eeuwigheid.


© Frederik Lucien De Laere


Digther-bericht over de voorstelling.

In uiterste staat - nieuwe bundel van Frederik Lucien De Laere

Komende vrijdag (een dertiende!) wordt in Brugge in het Literair Salon van boekhandel De Reyghere In uiterste staat, de nieuwste dichtbundel van Frederik Lucien De

Laere voorgesteld. Het belooft een unieke presentatie te worden met dans en performance waarin het thema uit de bundel 'de limieten van het menselijk bestaan' centraal staat. Een verkenning van wat die uiterste staat kan zijn: pure liefde, ascese, ultieme lichamelijke of geestelijke inspanning, het tonen van intense emoties... met in de hoofdrol een hedendaagse Maria Magdalena.

Louise Raes (dans, performance) en Els Deceukelier (regie) creëerden het stuk samen met de auteur, vertrekkend van de gedichten uit de bundel.

In uiterste staat - een publicatie van Uitgeverij Vrijdag - is de vierde dichtbundel van de Brugse dichter Frederik Lucien De Laere. In zijn nieuwe bundel

heeft de dichter het over mensen in extreme situaties, hij verkent het menselijke kunnen en wat de mens aankan. Gedichten over o.a. sjamanisme, insomnia, stunts, passie, ziekte, oorlog, ontbering en slavernij passeren de revue, in een zowel historisch als actueel tijdskader.

Wegens de grote belangstelling voor deze theatrale bundelvoorstelling, werd intussen besloten om de laatste repetitie voor de officiële voorstelling open te stellen voor publiek. Indien u interesse heeft om deze unieke ervaring alsnog mee te maken, bent u op de vooravond van de lancering meer dan welkom in het boekensalon van boekhandel De Reyghere. De bundel zal ook op deze avant-première-avond verkrijgbaar zijn!
Gelieve uw komst evenwel vooraf te melden via klantendienst@dereyghere.be

(Bron info: Uitgeverij Vrijdag, Boekhandel De Reyghere en de auteur)


Vandaag ook publiceert 'De schaal van Digther' bij wijze van voorsmaakje het gedicht Drang, een van de gedichten uit In uiterste staat.

Verdere info:
www.frederikluciendelaere.be
http://www.dereyghere.be/index.php/salon/poezie/583
https://www.facebook.com/events/1681276915470862/
Uitgeverij Vrijdag