Movement of the people
denkend aan
Gaza
Puinpad
Zo vergaan ons de
dagen, de weken en jaren:
de blik op oneindig. De komende uren opnieuw
op de vlucht voor een strijd die voor altijd
herinnerd
zal blijven. Die een leegte nalaat en verwenst wordt.
Aan de rand van de stad zien we mensen verschijnen.
Ze houden halt, en nemen een foto. Ze laten een doorgang.
We zullen mekaar maar vluchtig begroeten.
Bedenkend
hoe vogels en bomen, hoe bloesems het volgend seizoen
– en ook wij – zullen zijn. Hoe we morgen …
We vervolgen het puinpad waar we waren
gebleven
en torsen een leegte op onze schouders.
Er is honger die leeft tussen ons.
Onuitgesproken
Wat niet verteld werd over onze angsten,
ons verdriet. We hadden niet de kracht,
maar gingen door en kropen weg.
Hoe we de dagen telden dat we niet.
De uren die. Onuitgesproken woorden van.
De nachten dat we eenzaam lagen in.
Met over onze hoofden heen de wereld
die aan brokken viel. En toch zeg ik:
mijn liefste lief, ik ben er nog, ik schrijf.
Ik schrijf wat over dit: wat over ons.
Onuitgesproken ons –
Zullen we
Zullen we dus
maar blijven, het leven nemen
zoals het komt? En zeker niet over huidhonger
spreken?
Denk je echt dat dát ons aan de waggel
zal
houden? Kom wat dichter. Laten we over
de drempel springen – kom!
Kan zoiets wel? Staan we niet te gammel in
onze schoenen? Zijn we niet te bang?
Moeten we onze dagen dan verder laten kleuren
in sepia, woestijnzandrood of die andere
tinten van duisternis en dood? Nee toch?
Ik weet het niet. Zullen we eerst nog een sahlab
drinken? … Zeg iets – toe, zeg iets!
Zouden we niet beter een liedje zingen?
Schuilplaats
Er wordt
geklopt –
Op de wereld woont een kind in het licht.
Een ander schuilt in het duister. Het zit daar.
Het ademt en leeft in de stilte.
Er zijn vele uren. Er zijn dagen van angst,
en ook van pijn, van oorlog en honger
– die altijd nabij is, en knagend.
Je ziet en aanziet het. Je voelt het. Je schrijft,
en het kind verblijft in je woorden. Maar alles
eromheen ligt aan scherven.
Er wordt nadrukkelijk geklopt nu. Er is haast.
Het is er. Laat het kind nu maar binnen.
Het is heet
We
zetten de deuren open en leven op
zuchten van wind. Een raam slaat dicht.
De hond schrikt op uit zijn dromen.
Bij de overbuur in de tuin jubelen
de kinderen. Plezier stuitert van
de trampoline – het is hoogzomer.
Ergens
vallen pakken uit de lucht
naar beneden. Holle ogen staren naar
de hemel. Geen pop om mee te spelen.
Honger schrijft de regels in dit spel.
En thuis wakkert de wind. Er is
onweer op komst. Op de achtergrond,
in het nieuwsbericht, weerklinken schoten.
Iemand
verslikt zich in een kogel.
Het is heet op alle fronten.
