zondag 16 januari 2022

De omstander - Alain Delmotte

Een blik van hem kan fataal zijn: geringeloord in zijn oordeel en in dat oordeel zal hij je blijven achtervolgen.

Van nu af aan veronderstelt hij je en blijft hij je klinisch achter je rug observeren.

Met anderen gaat hij weddenschappen over je aan. 

© Alain Delmotte


Uit ‘Inzichten’ een biografisch boek met schilderijen van Herman Van Nazareth. Het boek bevat ook de cyclus ‘Nevenpersonages’, gedichten van Alain Delmotte gebaseerd op een aantal werken van de schilder.

Meer info: Herman Van Nazareth in de Verbeke Foundation

 

Herman Van Nazareth
'Mijn geheime liefde'

zaterdag 15 januari 2022

De bedrieger - Alain Delmotte

De bedrieger

1.

Je herkent hem zo. Je herkent wat je in hem van jezelf herkent.

‘Bedriegen waarom zou het je laten? Het kost een mens niks’, redeneert hij en hij poneert daarmee zijn onkreukbare logica en onmenselijkheid.   

2.

Iets tussen een klikspaan en een hielenlikker. Een zelfverzekerde opportunist: hij gaat uitsluitend voor succes.

In niets is hij authentiek. Zelfs wat hij defeceert is nep.


© Alain Delmotte


Uit ‘Inzichten’ een biografisch boek met schilderijen van Herman Van Nazareth. Het boek bevat ook de cyclus ‘Nevenpersonages’, gedichten van Alain Delmotte gebaseerd op een aantal werken van de schilder.

Meer info: Herman Van Nazareth in de Verbeke Foundation


Herman Van Nazareth
'Tête'

 

vrijdag 14 januari 2022

Personage met identiteitskaart - Alain Delmotte

Personage met identiteitskaart

1. 

Hij heeft altijd zijn identiteitskaart bij zich – alsof dat zijn bestaansreden betreft.

Zo weet hij op elk moment van de dag wat hem naar alle waarschijnlijkheid drijft, wie de dubbelganger is die hij moet zijn en voor wie van beiden hij op de vlucht is. 

2.

Hij houdt dwangmatig zijn identiteitskaart bij zich. 

Zoniet, denkt hij, is hij zijn bezieling kwijt.

Zo wordt, hoopt hij, zijn wezenlijkheid niet weerlegd, zijn waarachtigheid niet ontkend.

3.

Wat hij bezit, zijn identiteitskaart geeft er kleur aan: een geboortedag, een geboorteplaats, een naam, een taal.

Had hij die taal niet: dan had hij van overal kunnen komen - dolend door ijle jaartallen, bezitter van enkel twijfels.

En twijfels, wat vang je daar in de taal mee aan?

4.
De wereld had niet langer een verschijningsvorm, had hij zijn identiteitskaart niet bij.

Een ‘hij’ is hij met hetzelfde gezicht van de velen die op hem proberen te gelijken, van de velen op wie hij probeert te gelijken.


© Alain Delmotte


Uit ‘Inzichten’ een biografisch boek met schilderijen van Herman Van Nazareth. Het boek bevat ook de cyclus ‘Nevenpersonages’, gedichten van Alain Delmotte gebaseerd op een aantal werken van de schilder.

Meer info: Herman Van Nazareth in de Verbeke Foundation

Herman Van Nazareth
'Figure in a yellow landscape'


donderdag 13 januari 2022

Herman Van Nazareth in de Verbeke Foundation

Momenteel is er in de Verbeke Foundation in Kemzeke  een tentoonstelling te zien met o.m. werk van schilder/beeldhouwer Herman Van Nazareth.

In dit filmpje uit 2013 vertelt wijlen Willy Van Den Bussche iets over de ontwikkeling van de thans 85-jarige taaie Van Nazareth.

Naar aanleiding van deze tentoonstelling gaf de Verbeke foundation een boek uit onder de titel ‘Inzichten’. In dit boek vinden we  foto’s van schilderwerken van Van Nazareth terug en lezen we prozagedichten van Alain Delmotte die hij schreef bij het werk van Van Nazareth.

Deze reeks miniaturen kreeg de titel ‘Nevenpersonages’ mee en is vooral geïnspireerd op de talrijke schilderwerken waarin Van Nazareth quasi obsessief het gezicht centraal stelt. Delmotte motiveert zich aldus:

Wat me het meest aanspreekt in het werk van Herman is die queeste naar het gezicht. Ik koppel daaraan het begrip l’épiphanie du visage (de openbaring van het gelaat) van de filosoof Emmanuel Levinas. Hij gaat ervan uit dat het gelaat van de ander een appèl doet op onze verantwoordelijkheid. (…) (Pagina 57, Inzichten)

De schilderwerken zijn niet alleen een zoektocht naar de Ander, maar eveneens een zoektocht naar de Ander in onszelf. Naar die elementen die ons al dan niet in de ogen van de Ander tot een Ander maken. Er zitten ‘nevenpersonages’ in ons verscholen en elk werk van Herman legt iets daarvan genadeloos bloot.’

De komende dagen brengen we drie teksten van Alain Delmotte, die afkomstig zijn uit deze reeks. ‘De koppen’ die bij de teksten horen zijn facultatief.
 
Extern
Tentoonstelling Verbeke Foundation
Herman Van Nazareth
Willy Van den Bussche over Herman Van Nazareth  
Inzichten, het boek




 

 

 





vrijdag 7 januari 2022

De dag van de vinger - Pieter Drift

De dag dat Wims vinger veranderde zou hij, volgens zijn vader, nooit vergeten. Het was een koude droge dag.

Als hij nu iemand de weg wijst, kijkt die persoon alleen naar zijn vinger. Het topje daarvan loopt sinds die bewuste dag in een puntje. Alsof de vinger in een puntenslijper is geweest, alleen haalt die er iets af en Wims vinger tweeënhalve centimeter langer is geworden, alsof er een hoedje op staat. Nadat de wond genezen was, werd Wim al snel de beste pijltjesdraaier in de buurt. Altijd vroegen ze hem of hij de pijltjes wilde draaien. Zijn pijlen waren legendarisch. Ze pasten altijd precies in de pvc-buis.

Wim werd ouder en steeds minder vroegen kinderen of hij hun pijltjes wilde draaien. De vinger begon aan nutteloosheid te winnen. Natuurlijk wist iedereen in het dorp wie hij was. Op zijn dertiende kwam Trijntje naar hem toe. Met een glimlach op haar gezicht vroeg ze of ze de vinger mocht aanraken. Wim weigerde maar toen ze in ruil een kus wilde geven, ging hij overstag. Eerst leek het een gewone kus maar toen Trijntje met haar duim het puntje van de vinger heen en weer begon te bewegen, opende ze haar mond en zoog zachtjes zijn tong naar binnen. Er zat een symmetrie tussen duim en tong.

De volgende dag kwam Nelleke naar Wim toe. Ze pakte zijn vinger en stopte haar tong in zijn mond. In niets leek het op wat Trijntje had gedaan en toch was het hetzelfde. Nelleke haalde haar tong na een paar seconden weer uit zijn mond en liet de vinger los. Met de rug van haar hand veegde ze langs haar lippen. Daarna liep ze met een glimlach weg. Met zijn duim bewoog hij langzaam het puntje van zijn vinger terwijl hij voor zich uit staarde. Nelleke smaakte anders dan Trijntje. Ook was haar tong kouder. Een uur later vroeg Janet of ze zijn vinger mocht vasthouden. Ze kneep hard in zijn vinger terwijl ze met geweld haar tong in zijn mond propte. Hij maakte haar vingers los en vroeg of ze alleen zijn vinger wilde aaien. Vanaf dat moment ontspande Janet en vonden ze het juiste ritme. De volgende dag kwam Pam voor hem staan en tilde haar rok op. Ze vroeg of hij haar daar wilde aaien. Tijdens het kussen raakte hij haar aan. Hij verbaasde zich over het behangplaksel tussen haar benen maar al snel gebeurde er iets waarvan hij niet wist dat het bestond. Alles was warm en nat. Van de dag van de vingerverandering weet Wim niets meer maar de dag dat Pam hem gevraagd had haar te aaien, herinnert hij zich nog heel goed.


© Pieter Drift

Over de auteur
Pieter Drift (1967) studeerde in 1991 af aan de kunstacademie te Rotterdam. Hij etst, tekent en schrijft. Zie pieterdrift.nl. Samen met Willem Jakobs vormt hij sinds 2012 een kunstenaarsduo. Werk te vinden op jakobsdrift.nl. Publicaties in o.a. Extaze, Ballustrada, Tijdschrift Ei, De Optimist en Ambrozijn.

 

 

 

 


 

 

woensdag 5 januari 2022

Dorpsbibliotheek van Wim van den Abeele en Geert van Istendael

Dorpsbibliotheek. Oud-Heverlee in gedichten.
Recensie: Frank Decerf

 
Of er nog veel echte dorpsbibliotheken bestaan, zal ik maar vlug gaan betwijfelen. Jaren van cultuurbesparing en vreemde inzichten hebben, ook in dit domein, voor een meedogenloze verkaveling gezorgd. Gelukkig bestaan er dichters die met hun poëtisch werk het vergeten een halt toeroepen. In de bundel Dorpsbibliotheek besloten Wim van den Abeele en Geert van Istendael op dezelfde tandem te gaan zitten. De rit is geslaagd; ze kwamen tot een fijne samenwerking. Een zeer puike uitgave van Uitgeverij P met schitterende en krachtige, illustratieve ondersteuning van Judith Vanistendael geeft dit boek een sterke présence. De illustraties belonen de grondige lezers. De tekeningen zijn meer dan een aanvulling. Ze maken sterk deel uit van het leesgenot.

De twee literatoren brachten een visualisatie van hun woongebied; de vijf dorpen van Oud-Heverlee. De streek waar ze leven en werken en waar ze ondertussen niet meer weg willen ligt heel dicht bij de taalgrens. Bart Vonck vertaalde en hertaalde enkel gedichten in het Frans.

L’orgue dans l’église Sainte-Anne
Cet instrument, menu comme un quatrain,
donne pourtant aux pieds, aux mains tout
ce qu’ils désirent. Van Peteghem fecit,
ses sons cristallins ont traversé les sciècles.
                                                    
© Geert van Istendael
© Vertaling : Bart Vonck

De gedichten in Dorpsbibliotheek zijn nooit bekrompen, nooit parochiaal... Ze zijn eerder mondiaal. Geen romantische natuurlyriek; er is veel meer dan dat. Beide auteurs hebben heel regelmatig over hun nabije omgeving geschreven. Van den Abeele schrijft in dit werk kort verhalende poëzie in doordachte parlandostijl.

Estaminet – Nanke

In zijn kijken lag meer november
dan gele blaren op de grond.
Wat geeft hij om de bijtende wind?
Wat maalt hij om de laatste korsten?
Angst spoelt hij door met lauwe pils,
met dagen staren, een hond gelijk.
De winter haalt hij niet.
De lege steenweg blikt terug
Met bomen karig, takken dood.
Slapend in een perfecte O
tussen twee kratten bier.
Nuchter. Een kat met negen levens.

© Wim van den Abeele

Geert van Istendael is tegen het superioriteitsgevoel van de stad, tegen de chaos van het verkavelingsbeleid en de zo typische lintbebouwing. In zijn gedichten is elke versregel poëtisch afgerond. De natuur wordt zijn werkplaats.

Rijm

Nachtvorst is kunstenaar. Of wacht. Misschien
wiskundige? Elk spinrag, ieder takje
verhelderd tot stramien, tot stram bewijs.
Dat is de algebra waarop je wachtte,
pas nu kun je de samenhangen zien.

Je tikt op weidedraad. Het ijs zit vast.
Geen halve dag meer en de druppels vallen.
Zij weten niets van korrels en kristallen.

© Geert van Istendael

De twee dichters, die goede observatoren blijken te zijn, hebben vermoedelijk lange veld- en boswandelingen ondernomen om alles op hun netvlies vast te leggen. Hun observaties hebben ze hertaald in ontwapenende poëzie. Ze worden aangetrokken door de kleinste details in de natuur en zien wat de fauna en flora hen te bieden heeft. Via taal bewijzen ze de waarde van onze natuurplekjes. De ecologie krijgt, in Dorpsbibliotheek, voorrang op de mens. Het zijn als het ware gelegenheidsgedichten die en route werden gecreëerd.


Dorpsbibliotheek, Wim van den Abeele en Geert van Istendael, Uitgeverij P, Leuven, 2021, ISBN 978-94-93138-56-8
 

Recensie: © Frank Decerf
 



















maandag 3 januari 2022

België, overdwars - Twee gedichten van Arne Deprez

België, overdwars

1. Torgny

onder cirkels van de buizerd

dragen de hellingen naast druiven
sporen van karren
onder het asfalt

draagt de echo
het getok van de wandelstok
tegen de warme gevels

draagt het oker
twee eeuwenoude
deurgaten en hun dorpels
waartegen het geklabetter
van paarden

van hun mensen
dragen de vensterbanken
potten en perken

het talloze roze rodig geel
en paars

 

© Arne Deprez


2. Knokke

onder het drijven van de meeuw

de zon die de blinkende bustes
en de natte voorhoofden
sableert
tot ze blinken

tot de geboetseerde
aarde weer klei wordt

en de golfbreker
een duikboot in het water
die niet alleen
het water
breekt

maar ook
het lichte strand
en haar mensen opdeelt

© Arne Deprez

 




zaterdag 1 januari 2022

Wensen voor het nieuwe jaar

De voltallige redactie van de Schaal van Digther wenst je een gezond, inspirerend en creatief 2022.

Dat wat zuiver is ons op mag wachten! Lang leve het Blanco van de dagen.

 #gelukkignieuwjaar #nieuwjaarswens #magikjullie #hetjaar2022

Werk van Juan Carlos Lozaro, zoals gezien op 'Silentium' 2021

 

zaterdag 18 december 2021

Ineke Riem - Laureate van de Melopee-poëzieprijs

De Melopee-poëzieprijs 2021 die het 'beklijvendste' gedicht van het voorbije jaar uit de literaire tijdschriften bekroont gaat naar de Nederlandse dichter en schrijfster Ineke Riem! Dit voor haar gedicht "Pegasus in galop" in 2020 verschenen in een nummer van Poëziekrant. Altijd fijn om via een literaire prijs kennis te maken met een dichter die je nog nauwelijks kent!

De publieksprijs ging dit jaar naar Paul Demets voor zijn gedicht 'Boreaal, een gedicht uit DW B.

Meer info over Ineke Riem:
Website Ineke Riem   
Pegasus in Galop op You tube

Melopee Poëzieprijs 2021

Zie ook onderstaand poëtisch Facebook-bericht van Melopee.






vrijdag 17 december 2021

Audresselles (Odersele) - Hendrik Carette

Bij laag water rust ik hier op de rotsen van het strand
en herleef ik in de frisse zeelucht
met al dat jodium en al dat pekelzout.   

Bij hoog water kijk ik hier met mijn verrekijker
over de grauwe overzeese verten
en vind ik zwarte wieren en zelfs zeepokken.

Bij een storm staar ik hier verwonderd
naar de Turnerwolken of naar een dikke mist
en bid ik stil tot Maria, Stella Maris, Sterre der Zee.
 
Maar zowel bij eb als bij vloed voel ik mij hier goed
met de zo gezonde hoogrode gloed van een kaper
geland bij de gekartelde kaap Gris Nez of Blanc Nez.

En elke zomerwinter en elke lenteherfst wil ik weer
naar daar om even daar te zijn voor de laatste keer.       


© Hendrik Carette





woensdag 15 december 2021

Gebaseerd op fictieve feiten - Philip Hoorne

de werkloze acteur kijkt vervuld van de woede
die hij voelde toen hij de rol niet kreeg tv
en vloekt en vervloekt

niet dat hij het per se beter had gedaan
het gaat in deze wereld niet om beter
wel om het ego en hoe het te strelen
wie al een leven lang speelt kan dat weten

de werkloze acteur schuift bij aan tafel
om samen met zijn vrouw een hapje te eten
na het eten troont hij haar mee naar boven
geeft haar bovenaan de trap een zetje naar beneden

net als in de film


© Philip Hoorne


Voorpublicatie uit de bundel met als werktitel Mens is de naam waarvan de publicatiedatum op dit moment nog niet gekend is.
Meer info over Philip Hoorne op https://philiphoorneskynet.wordpress.com






dinsdag 14 december 2021

Twee soorten adem - Jazz & Poetry

Twee soorten adem - Jazz & Poetry in de Nederlandse Letteren
Samengesteld door Wim Huijser en John Schoorl
Recensie: Frank Decerf


Nogal wat dichters worden door de charme van de jazzmuziek en de hele scène daarrond verleid om hun emoties in jazzgedichten te verwerken, juist zoals weer anderen het niet kunnen laten om de wielrennerij in hun poëtisch schild te voeren. Voor elkeen een passie die tot schrijven aanzet. Alleen komt het er dan op aan om rustig het kaf van het koren te scheiden…

Het moet gezegd dat de samenstellers van Twee soorten adem in hun opdracht zijn geslaagd. Voor mij ligt een heel interessant boek dat anders is dan de andere jazzbundels die ik tot nog toe kreeg toegestuurd. De grafische vormgeving door Edwin Smet heeft mij bekoord. Dit boek is een stuk volwassener dan de vorige themabundels die mijn revue passeerden. We krijgen waar voor ons geld. 120 bladzijden vol kleurrijke foto’s van optredende jazzgrootheden, veel interessante interviews met o.a. Bernlef en het ensemble SilentLive, passende illustraties van o.a. Willem Switker, historisch archiefmateriaal, kunstwerken van Paul Turkry, Paolo Steffan, Jef Lambrecht, RoBie van Outryve, Erzsebet Nagy Saar en Louis Joos.

De samenstellers gingen in het Nederlands taalgebied op zoek naar dichters die dit boek konden versterken. In die queeste moest überhaupt een strenge keuze gemaakt worden. Volgende namen kregen hun voorkeur: John Schoorl (samensteller), Wilfried de Jong, Mischa Andriessen, Roger de Neef, Fred Papenhove, Barney Agerbeek, Reinold Wideman en Guy van Hoof. Deze dichters serveren in Twee soorten adem een totaal van 43 jazz gerelateerde gedichten.

JAZZ

Het gaat altijd over de rand en de nabijheid
van een grens waar de pijn is, of verder nog
dan de rand, net voorbij de ervaring.
Geboren om de ruimte op te zoeken
is leven te beperkt, een vierkant op stelten
terwijl de tijd zich uitbreidt
zonder beperkingen of grenzen
van het vierkant dat de kamer is, of het podium
of de stad, waar wij de rol spelen van bedelaars
in een donker heelal.

Jazz is geen chaos
maar precies de vrijheid
om ermee om te gaan
de discipline
om niet te ontsporen.

Elke verandering van ritme
elke noot die als een verschrikt dier opspringt
als een bewegend object in de ruimte
is er om de vrijheid mee op te vullen en vorm te geven.

© Guy van Hoof

Bij elke van de, bovenvermelde, dichters vinden we, en dit is natuurlijk vanzelfsprekend, een individuele insteek, verschillende invalshoeken en affiniteiten die als centrale focus de liefde voor  jazzmuziek bewijzen. Door de manier waarop dit boek is samengesteld kun je dit werk als kijk-, lees- en leerboek beschouwen. Het is een interessante uitgave dat een breed publiek kan aanspreken. Eenvoudig doorheen het werk bladeren is al genoeg om te genieten en stil te staan bij het werk van de kunstenaars en illustratoren. Het unieke fotomateriaal is zorgvuldig gekozen en de interviews verdiepen het inzicht in deze boeiende wereld.
Bij Twee soorten adem hoort een audioboek, maar dit heb ik niet ontvangen, dus kan ik er niets over zeggen.

Twee soorten adem, Samenstellers : Wim Huijser en John Schoorl, Azul Press, Maastricht/Amsterdam, 2021, ISBN 978-94-92401-42-7

© Recensie - Frank Decerf








zaterdag 11 december 2021

Een nieuwe vlinder

Recensie van 'Giraffen', de debuutbundel van Ingrid Strobbe                 
door Frank Decerf


Volgens Ingrid Strobbe charmeren giraffen en daarom ontstond deze bundel. De auteur heeft er zeker halsreikend naar uit gekeken, want het betreft hier een debuutbundel. Een nieuwe vlinder landt in het mijnenveld van de Vlaamse literatuur…

Qua vormgeving is Giraffen een heel aantrekkelijk boekje geworden. 54 bladzijden poëzie, vakkundig samengebracht en vorm gegeven door Eric Geerts. De auteur wil geweldloze gedichten brengen. Ze verdeelt haar aanbod in 3 cycli waarin ze door middel van een biechtsessie haar poëtische inzichten aan de buitenwereld openbaart. Ze poneert interessante stellingen zoals daar zijn: poëzie is constructieve communicatie, gaandeweg leer ik dat poëzie een uitweg biedt of schrijven vereist een leerproces.

Wat voor een mens ik was

nu de glim van mijn lach
mijn handen gevouwen
vraag ik me af wat voor een mens ik was 

ik was een mensje
van dag één
geïnteresseerd in ruimte

geboren en getogen tussen jakhalzen
zocht ik in de hals het mals
van de tong

ik was een meisje dat een meesje imiteerde

onder de indruk van de geestestoestand van taal
kroop ik weg
in mezelf een bunkertje
autistisch zo je wil
en maar voelen, voelen, voelen

af en toe een gedicht dat levensreddend was

ik was een vrouw die de ladder in haar kous
de ladder liet
waar de enige kraanman het raam kwam hijsen
over het zadeldak heen
het glas waardoor ik dagdroomde
een toekomst had als danseres, zangeres, stewardess
op wolken

breien, naaien, afhaken waren
mijn bezigheden
ik moest leren zwijgen
doorzetten, koffiezetten en daarbij rustig blijven

de oude man die me het leven gaf
(en ik maar dromen van een werkbeurs)
zei me dat een mens een mens kon worden
dat ik liefde was
mijn borstje rood

mijn lichaam van ivoor zou echt niet doodgaan


Giraffen bespeelt een wijde waaier aan thema’s; een allegaartje waar eenheid ontbreekt. De auteur zaait een gezonde dosis humor en relativeert aldus. Ze gebruikt sterke contrasten, aantrekkelijke metaforen die spanning en nieuwsgierigheid oproepen. Ze houdt ervan om de lezer op het verkeerde been te zetten. In deze bundel is geen enkele giraf te vinden… Strobbe speelt op een pientere manier met haar lezers. Haar taal is wars van intellectualisme. Gelukkig. Ze houdt van anonieme personages die zij voyeuristisch vastlegt. Af en toe laat ze haar versregels uitlopen; te ver uitdeinen en dat leidt tot krachtverlies. Haar observaties verliezen soms het brandpunt. Alles wat haar pad kruist, grijpt ze aan. Een keuze… Ze laat haar vocabularium ongeremde associaties oproepen, dat zorgt er soms voor dat de eerste lezing vertraging eist. Het is moeilijk om de verwarring te ontknopen. Ze is sterk in het behandelen van verstarde communicatie in zinkende relationele conflicten. Hier en daar serveert ze gecontroleerde kritiek.

Giraffen is een bundel waarvan je eigenlijk onderhuids aanvoelt dat we van deze Ingrid Strobbe nog veel mogen verwachten. Zoals ze zelf bevestigt, zit ze nog in een leerproces. Maar globaal fluistert dit werk mij vertrouwen in. We hebben niet te maken met een eendagsvlinder. Ik heb al zwakkere bundels gelezen.

Giraffen, Ingrid Strobbe, eigen beheer,2021

© Frank Decerf









vrijdag 10 december 2021

Zie ze daar ontdaan - Bart Vonck

(1)

Staat ons te wachten met in zijn handen wachten, wat er in zijn handen
kan liggen als ontwapenend zuiver maar gevaarlijk. Ons staat zo
te wachten wat wij niet willen wat ons te wachten staat.

Tot het zich omkeert en zich in ons nekvel vastbijt.


(2)

Ook als we niet willen staat ons dat te wachten, als het allemaal doorgaat
zoals ons te wachten staat. We staan ons rondom met toegeslagen schreeuw
te mekkeren dat het geen pas heeft zoals wij daar staan, zo.

En onze mond een vuurhaard.


(3)

Komen we ons nooit meer los van onszelf daar in lompen gevorderd, zo
schijnt het leven ons toe. En wij ontnemen het zijn schittering zoals wij hen
van het leven ontnemen wat ons te wachten staat.

(4)

Zie ze daar aangedaan staan en ontdaan in hun naakte vluchten
dat zij op zee voor ons uitplooien om ons vergeefs te vlug af te
zijn en ons alles te ontnemen wat wij al lang geleden
verspeelden maar het niet wetend staan wij rondom ons,

de gelederen gesloten, rond wat ons zo te wachten staat. 


© Bart Vonck


(Werk in voorbereiding)






donderdag 9 december 2021

Mesmess - Bart Vonck

 Mesmess (1)

Nooit gedacht
dat zo intiem
een mes
en de lente
gebeurden
op die dag,
dat er die dag
een gat
zou vallen
in alles
wat ik
had


Mesmess (2)

Ik streefde
tegen plotse vijand
in die opgeheven hand;

ik kon niet lezen niet
verkeerd begrijpen
toen het tot me

doordrong
in mijn borst
en ik tierde;

erger dan die steek
kon het niet worden;
gaf me gelijk het mes

en ongelijk gelijk;
zoals ik niet leek
op mezelf

in mijn woorden
meerduidig maar
eenduidig

toen het stak;
geen rijpe woorden
rapend;

het stak me tegen


Mesmess (3)

Zo kwam mes met
zijn verroest gezicht
op mij gericht;

uit mijn ogen
wilde ik hem;
geen zicht hoe

hij daar stond
te briesen,
geen tegen-

spraak
duldend;
de stakker

die ik tegen-
sprak die ik
tegensprekend

de woorden
ontnam
die ik voor

later voor erger
had bewaard;
toen mijn long

zich
van hem los-
zong,

en naar
adem
hapte


© Bart Vonck


Uit de bundel 'Mesmess' die in maart 2022 verschijnt bij Uitgeverij P.












woensdag 8 december 2021

Messteek - Bart Vonck

Eereergisteren was het.
De zon had het verleden uitgebrand.
In het holle hol van heden
sliep een mens zijn afkomst uit.
Een kwade droom
had hem daar verloren.
Ook morgen trekt een litteken
een streep door de rekening.
Alles is betaald, zelfs het mes is gezet.
En het verse bloed gedronken,
beklonken. Prosit!
Eergisteren was het.
Alsof vandaag. 


© Bart Vonck


Uit de bundel 'Mesmess' die in maart 2022 bij Uitgeverij P in Leuven verschijnt. 



 




zondag 5 december 2021