Het juiste antwoord op geen vraag

 

En daar is ze dan: de Poemtata-bloemlezing van 2026. “Het juiste antwoord op geen vraag” bevat de beste en de betere inzendingen voor de Poemtata-poëzieprijs.
Zoals hier eerder gemeld gingen de drie prijzen naar Marc Rothheut (‘Topografie’), Emilie Dewitte (‘Scheiding’) en Sven-Onno Tromp (‘Stigmata’). Er waren ook 9 eervolle vermeldingen. Die gingen naar
Tinneke Bracke, Bart De Roo, Philip Hoorne, Marc Meekers, Roosmarijn Mortelmans, Bert Raats, Kristof Van Landegem, Els Van Thuyne en Geert Viaene. Uiteraard zijn de gedichten van de voornoemde laureaten en vermeldingen opgenomen in “Het juiste antwoord op geen vraag”.

Maar je zou wel versteld staan wie er allemaal nog deelgenomen heeft aan de wedstrijd. We herkennen heel veel namen die hier eerder op De Schaal van Digther publiceerden. De bloemlezing bevat derhalve nog een pak andere ingestuurde gedichten die de moeite waard zijn om gelezen te worden. En bij de dichters daarvan vind je zowaar namen zoals Annette Akkerman, Julia Beirinckx, Monique Bol, Patrick Cornillie, Géry De Keyser, Hilde De Paepe, Erika De Stercke, Griet De Wispelaere, Bert Deben, Karin Dée, Joris Denoo, Hilde Desmet, Pieter Drift, Germain Droogenbroodt, Goedele Firlefyn, Hans Van Miegelbeek, Joost Hontelez, Edward Hoornaert, Goedele Horemans, Jörg Pyl, Johan Meesters, Nikki Petit, Leen Raats, Paul Rigolle (ondergetekende jawel), Gerard Scharn, Helena Schepens, Michel Schynkel, Leo Stilma, Bert Struyvé, Marc Terreur, Oscar Tops, Eddy Vaernewyck, Herwig Verleyen, Ludo Vets, Luc Vos, Gerlinde Weze, Maya Wuytack…

En nog een veelvoud aan namen meer. Meer dan een goeie reden om ’s via deze bloemlezing kennis te maken met Poemtata en met de uitgever van de bloemlezing Oekkaf. 

Toch nog even opmerken dat er ook een inzending is van Michael Vonk die onlangs in het nieuws kwam bij Tzum en Meander wegens vermeend (en bewezen) AI-gebruik. We namen zelf ook even de Pangram-proef op de som. En je gelooft het, of je het gelooft het niet, ook nu weer zegt Pangram ons ivm zijn tekst ("De buitenkant van de dag"):





Hierbij melden we ook nog even dat je nog altijd kan insturen voor het mooie Poemtata-initiatief: Schrijf een 666je. Alle info daarover vind je via dit Facebook-bericht.

© Paul Rigolle 

Meer info:
Facebook Poemtata Bart Poëzie
Oekkaf.be
De Poemtata-prijswinnaars voor 2026

Voorstelling 'Bidon Collé' van Patrick Cornillie

Uitreiking Bidon Collé - vlnr Koen D'Haene, Patrick Cornillie,
Patrick Bernauw en Frank Pollet

  

“The bicycle, the bicycle surely,
should always be the vehicle
of novelists and poets."
Christopher Morley

Zijn wielergedichten volwaardige gedichten? Zeker zijn ze dat, en nog zekerder is dat het geval wanneer ze geschreven zijn door Patrick Cornillie.

Cornillie bundelde zijn nog niet eerder gepubliceerde wielergedichten in de verzamelbundel “Bidon Collé” die meteen bekroond werd door een jury waarin naast juryvoorzitter Patrick Bernauw, dé man van Uitgeverij Scriptomanen, vier dames zetelden die “niet zoveel met wielrennen hebben”. Maar toch werd de bundel bekroond met de prijs “Scriptomaan van 2026” gewoon vanwege de kwaliteit van de gedichten.

De uitreiking mét de publicatie van de bundel vond verleden week vrijdag 16 oktober 2026 plaats in de Bibliotheek van Wevelgem.

Bibliothecaris van de bibliotheek en voorzitter van de VWS Koen D’Haene verwelkomde waarna Patrick Bernauw met de voorlezing van het juryrapport toelichtte waarom de prijs dit jaar naar Bidon Collé ging. Daarna ging dichter en vriend Frank Pollet in gesprek met de laureaat. Tussendoor was er nog een vrolijk en luimig verrassingsoptreden van cabaretier Karel Declercq.

De lezing van Patrick Bernauw tikte vooral aan omdat die zoveel verder ging dan enkel de gedichten uit Bidon Collé en de toekenning van de ‘Scriptomaan van het jaar’! De uitgever van Scriptomanen stond stil bij de recente kaalslag in de erfgoedsector, de ontlezing bij jongeren en achteruitgang van de steun van de Vlaamse Gemeenschap aan de literatuur in het algemeen en de gesubsidieerde lezingen in het bijzonder. Hij kwam bovendien met cijfers die helaas voor zichzelf spreken want uit zijn lezing en zijn opzoekingen bleek dat het budget voor de literatuur, in vergelijking met vandaag, een flink stuk hoger lag in … de jaren 80. Stel je voor met wat die politieke cultuurverantwoordelijken tegenwoordig bezig zijn!

Na de voorstelling en de uitreiking van de prijs toog de laureaat aan het signeren en iedereen die met de gloednieuwe bundel ‘Bidon Collé’ naar huis ging kreeg daar bovenop ook nog een levensechte “bidon collé” mee.

“Schrijven en uitgeven van poëzie in Vlaanderen anno 2026”, de volledige en sterke en zeer ter zake doende lezing van Patrick Bernauw kun je beluisteren via deze podcast.

In bijlage ook een aantal foto’s van tijdens de voorstelling.

Drie gedichten uit de bekroonde bundel werden hier eerder op DSvD gepubliceerd en die kun je nalezen via deze link.

© Paul Rigolle

Uitgeverij Scriptomanen
Prijs “Scriptomaan van 2026”
Bidon Collé bij Uitgeverij Scriptomanen
Podcast Bidon Collé en Scriptomanen
Website Patrick Cornillie 
Website Patrick Bernauw
Website Frank Pollet
Website Karel Declercq 

Facebook-bericht van 22/10/2026    

#dichtbundel #poëzie #boekvoorstelling #podcast #lezing #ontlezing #erfgoed #wielergedichten #bidoncollé #poëzieprijs #patrickcornillie #scriptomaanvan2026 #uitgeverijScriptomanen #patrickbernauw

Koen D'Haene

Patrick Bernauw

Patrick Cornillie met de zegebloemen

Frank Pollet in gesprek met de laureaat

Karel Declercq

Schepen van cultuur Geert Breughe

Robert Pijcke op bezoek

"twee Patricks" 

Dickpics - Pieter Drift

© Pieter Drift 

Dickpics

Arjen likte zijn vingers af nadat hij het laatste botje van zijn spareribs had afgekloven. ‘Hoeveel vingers steek ik op?’ Zijn rechterhand ging de lucht in. Ik zag zijn pink, ring- en wijsvinger omhoog staan. De onderste helft van zijn middelvinger was ook nog te zien.

‘Jezus Arjen,’ zei Linda. ‘Heb je echt geen idee hoe je een conversatie moet voeren?’

Hij liet zijn hand weer zakken. ‘Vonden jullie het niet leuk?’ Ik depte de lippen met mijn servet. Ik zag dat Annemiek met haar handen twee keer over haar bovenbenen wreef. Toen vroeg ze: ‘Was het leuk bedoeld dan?’

‘Uiteindelijk wel ja,’ zei Arjen. ‘Alleen nu denk ik niet dat het nog gaat werken.’

‘Geloof me Annemiek. Het wordt echt niet leuk.’

‘Kun je het uitleggen?’ vroeg Annemiek.

‘Nee, ik kan het alleen maar laten zien.’

Linda gooide haar servet op het bord. ‘Geloof me, leuker dan dit wordt het niet.’

Met de wijsvinger ging Arjen langs de rand van zijn bord. Een klein beetje saus bleef aan zijn vinger kleven. Demonstratief stopte hij de vinger helemaal in zijn mond en zoog hem af.

Linda reageerde niet. Ze keek naar Annemiek.

‘Heb jij wel eens een dickpic gekregen?’ vroeg Arjen.

Heel even keek Annemiek eerst naar mij. ‘Ik…’

‘Ja dus, net als Linda.’

‘De eerste kreeg ik van jou,’ antwoordde Linda, ‘maar dat was geen dikke pik, meer een verkreukeld slurfje.’

‘Ik had erbij geschreven dat je hem op moest blazen,’ zei hij. ‘Op een leeg luchtbed ga je ook niet liggen.’

Arjen stootte me aan. ‘Heb jij wel eens een dickpic verstuurd?’

‘Niet ongewenst, en dan ook nog in de tijd dat je ze analoog moest aanleveren.’

‘O Annemiek,’ lachte Linda. ‘Heb je ze nog?’

We kenden elkaar net en hadden op een middag, toen haar ouders er niet waren, foto’s van elkaar gemaakt. Het meest opwindende was het fotograferen zelf en de eerste keer dat we de foto’s bekeken. Later pakte ik de foto’s van Annemiek nog wel eens als ze er niet was, maar al snel verdwenen ze in de la.

‘Zal ik jouw eens een dickpic sturen?’ vroeg Arjen aan Annemiek.

‘Sjezus Arjen!’ Linda sloeg met haar hand op tafel. Als hij niets gemerkt had zei hij: ‘Linda heeft heel veel dickpics ontvangen.’

‘Van wie dan?’ vroeg Annemiek.

‘Altijd anonieme accounts, maar soms denk ik te weten van wie ze zijn.’

‘Denk jij dat het steeds dezelfde man is?’ vroeg ik terwijl ik mijn glas oppakte. De ober kwam bij de tafel staan.

‘Wilt u nog een dessert?’ vroeg hij.

Linda nam een Dame Blanche en Arjen een bananensplit. Annemiek thee en ik een espresso. Nadat de ober weer weg was gegaan, zei Linda: ‘Ik heb een mapje met detailfoto’s van geslachtsziekten en daarvan stuur ik er altijd eentje terug.’

Arjen grijnsde. ‘Die foto’s zijn echt weerzinwekkend. Alles verschrompelt in je broek als je die ziet.’

Twee maanden later belde Linda aan. Ze had een volle weekendtas in haar hand.

‘Mag ik even binnen komen?’

In het halletje liet ze de tas met een plof vallen. Ze zuchtte en liep door naar de huiskamer. ‘Is Annemiek er niet?’ Ik schudde mijn hoofd.

Ze ging op de bank zitten. ‘Wil je wat drinken?’ Ze knikte zonder me aan te kijken. ‘Is er iets?’

‘Tja… beetje ruzie.’

Meer kwam er niet. Ik liep naar de keuken en haalde twee flesjes bier uit de koelkast. Weer terug in de huiskamer zat ze rechtop en keek ze me met een glimlach aan.

‘Heb jij die foto’s van Annemiek nog?  Jaren geleden heeft ze me verteld over jullie fotosessie.’

Ik ging zitten, kon me niet voorstellen dat Annemiek het met haar vriendinnen had besproken.

‘Geloof me, ik heb die foto’s van jou gezien.’ Ze nam een slokje bier en zette het tussen haar benen.

 

'Heb jij mijn naaktfoto’s aan haar laten zien?' vroeg ik toen Linda boodschappen was gaan doen.

‘Laten zien is niet de juiste formulering.’

'Hoe bedoel je?'

'Linda had het fotomapje in mijn nachtkastje gevonden.'

'Je vindt niet iets in iemands nachtkastje,' zei ik boos.

'Linda wel. Ze wilde de foto’s bekijken en zei dat mannen altijd de naaktfoto's van hun liefjes aan hun vrienden lieten zien.'

'Ik niet.'

Annemiek pakte mijn hand.

'Heb jij ook de foto's van haar vriendjes gezien?'

Ze glimlachte en kuste me op de mond.

‘Soms wel.’

© Pieter Drift

Over de auteur

Pieter Drift (1967) studeerde in 1991 af aan de kunstacademie te Rotterdam. Hij etst, tekent en schrijft. Zie pieterdrift.nl. Samen met Willem Jakobs vormt hij sinds 2012 een kunstenaarsduo. Werk te vinden op jakobsdrift.nl. Publicaties in o.a. Extaze, Ballustrada, De Schaal van Digther, Tijdschrift Ei, De Optimist en Ambrozijn. 

Liedjes die helpen tegen het pikkedonker

Samira Chabchoub & Paul Rigolle in kort bestek over 'Als zee uit hond’ van Lucas Rijneveld.

In kort bestek - Notities van de redactie (7) 

“Zo week als was, word ik” 

Lucas Rijneveld is na drie jaar niet meer gepubliceerd te hebben helemaal terug van weggeweest. En hoe! Zijn terugkeerdichtbundel ‘Als zee uit hond’ is noch min noch meer een literair gebeuren!

Op Facebook begroet Samira Chabchoub (partner van dichter Geert Viaene) de nieuwe bundel als volgt:

“Lucas Rijneveld heeft een nieuwe bundel- ik kan nooit wachten op de rijkdom aan beelden die hij neerzet. Zijn transitie is het grote thema en tegelijkertijd zijn oproep tot wereldvrede. Zo week als was, word ik, na het lezen van zijn derde gedicht al.”

“Zo week als was, word ik”. Beter dan Samira kun je het in verband met deze bundel eigenlijk niet zeggen.

‘Als zee uit hond’ telt veertig gedichten die verdeeld zijn over de cycli ‘Donkerkeer’ (13 ged.), Lichtval (8 ged.), Lichtgroei (11 ged.) en Hoogzon (8 ged.)

“Liedjes die helpen tegen het pikkedonker” staat er op bladzijde 45 in het gedicht ‘Bloei maar’.
En zo zijn ook deze gedichten van Lucas Rijneveld: “ze helpen tegen het pikkedonker”.


‘Als zee uit hond’ (je ziet zo een hond voor je die het water van zich afschudt) is een bundel om niet ongelezen te laten én, geneer je er maar niet voor, om op veel plaatsen week van te worden.

Als illustratie de eerste twee kwatrijnen uit het gedicht ‘Nalatenschap’ (p.49):

“Vanwege een afgelast leven deel ik wat
van mijn tedere inzichten, niet om ermee
aan de haal te gaan maar om zo nu en dan
even te verstillen, vooral als de

waan van de dag jouw kleren draagt,
als je niet meer weet wanneer je voor
het laatste hebt gebadderd – soms voel
je je vies terwijl je schoon tot op het bot bent,"
…/…

En uit het begin van het gedicht: ‘Om mee te nemen’:

“Als ik het jaar over mocht doen als het herschrijven
van een dichtregel en ik hier en daar wat wonderen
mocht markeren, de onzin en het cliché doorhalen,
dan zou ik allereerst het woord Oorlogslust ongedaan.
maken… (…/…)

 Uit: ‘Als zee uit hond’ van Lucas Rijneveld, Atlas Contact,2026.

Interview met Lucas Rijneveld in De Telegraaf van 1/10/2026

Interview met Lucas Rijneveld in De Standaard van 1/10/2026

Wikipediapagina Lucas Rijneveld
Facebookbericht van Samira Chabchoub


#lucasrijneveld #uitgeverijatlascontact #nieuwepublicaties #digtherinkortbestek #inkortbestek

Voorpublicatie uit ‘Zonder fanfare’ van Philip Hoorne (3)

Maagd

 

Gelukkig ben ik geen maagd meer.
Ik zou stuntelen bij volle maan en denken
dat elke aanraking een belofte is. 

Ik zou huiveren bij de gedachte dat vrouwen 
naar me lachen, aan me ruiken
en in mijn wangen knijpen.

Ik zou jongens bewonderen die bier drinken
en elkaar handjeklappend toeknikken onder
het debiteren van vulgaire synoniemen
voor het werkwoord vrijen. 

Houellebecq schrijft dat de liefde van een man
voor een vrouw niet meer is dan een dankjewel
voor verleend genot. Mocht ik nog maagd zijn, 
ik zou hem niet begrijpen, tegenspreken zelfs. 

Soms kijk ik naar mijn lichaam
en denk: hiermee heb ik het gedaan
en hiermee zal ik het blijven doen. 

Dan stap ik naar buiten en zie mannen
van wie ik het echt niet weet.
En andere van wie ik het stellig hoop.

© Philip Hoorne

(Ctrl+klikken op de uitnodiging om je in te schrijven) 

Bestel de bundel hier als je er niet bij kan zijn in Wevelgem of Brugge

Weblog Philip Hoorne

Philip Hoorne op Auteurslezingen

 

 

Voorpublicatie uit 'Zonder fanfare' van Philip Hoorne (2)

Twaalf jaar

Zal je haar in het ongewisse laten?
Haar niet vertellen dat je knettergek werd 
van wat die kriebels met je deden? 

(Zou ze die knalrode blouse met de weerbarstige knopjes
nog in haar kast hebben hangen?) 

Of het haar zeggen, waarna ze met een voorhamer
de zottigheid in je hoofd aan diggelen slaat.

Dat ze het wist, dat ze de signalen wel herkende,
dat ze zich jazeker geflatteerd voelt, gevolgd door
een kanonnade niet mis te verstane maren.

Ze is twaalf jaar ouder nu en, raar maar waar,
alsof het allemaal nog niet erg genoeg is,
twaalf jaar mooier.

Wil je vrij zijn of wil je van haar zijn?
De vraag van duizend-en-één slapeloze nacht.

© Philip Hoorne

(Ctrl+klikken op de uitnodiging om je in te schrijven) 

Bestel de bundel hier als je er niet bij kan zijn in Wevelgem of Brugge

Weblog Philip Hoorne

Philip Hoorne op Auteurslezingen

 

 

Voorpublicatie uit ‘Zonder fanfare’ van Philip Hoorne (1)

Zalig zij die geloven in fotonen

God bekeek zijn energiefactuur en mopperde: 
‘Brandend hart, hoe ouderwets. Zonnepanelen
heeft mijn huis nodig. Omvormers!
Een warmtepomp en thuisbatterij!’ 

Dat zei hij bij monde van de pastoor die nog steeds,
maar wel almaar zuiniger, de verlossing beleed.
Zijn preek, met de allure van een smeekbede,
gleed over de hoofden van de parochianen
als een door de zon versteend washandje.  

In het schip kraste een gerimpeld besje:
‘Zolang de Heer stroom verbruikt, is Hij niet dood, toch?’
Engelen op glas in lood, kontjes naar de zon, wisten het al langer:
fossiele brandstof is des duivels. Helaas werden geslachtlozen
tot voor kort straal genegeerd. 

Maar als de begroting het toelaat, liggen er weldra schubben
op het dak en bidden de gelovigen voor de verrijzenis
van de terugdraaiende teller. En verder is het wachten
tot Maria zich in de meterkast openbaart. 

© Philip Hoorne

(Ctrl+klikken op de uitnodiging om je in te schrijven) 

Bestel de bundel hier als je er niet bij kan zijn in Wevelgem of Brugge

Weblog Philip Hoorne

Philip Hoorne op Auteurslezingen

 

 

Verdwijnen in de onderstroom (Echo's van Donsai#2)

 

Verdwijnen in de Onderstroom

‘Verdwijnen in de onderstroom’ is de veelzeggende titel van de tweede poëziebloemlezing van het dichterscollectief ‘Donsai’ uit Deinze.

Net als de bloemlezing ‘De stad trekt haar gevels op’ die verleden jaar in december verscheen naar aanleiding van de viering van het vijftienjarig bestaan van het collectief is ook deze verzameling (Echo’s van Donsai#2) een heel mooie staalkaart geworden van wat de Donsai-leden (aangevuld met een aantal andere dichters) te bieden hebben. En dat is niet gering!

Voorzitter Luc C. Martens zelf een voortreffelijk dichter mag trots zijn op de staat van verdienste van zijn Donsai-leden die met hun gedichten – geselecteerd over de periode september 2025-juni 2026 -  in geen geval verdwijnen in de onderstroom. In het boek waarin in het totaal 107 gedichten van 22 dichters zijn opgenomen wordt uitgebreid stilgestaan bij bekroonde Donsai-dichters met Mathias Haeck op kop die met zijn bundel ‘Staat van genade’ de 5° Zeef-poëzieprijs won. Ook Hans Van Miegelbeek krijgt met zijn debuutbundel ‘Een halte in de stroom’ terecht veel aandacht.

Voorts is er sterk werk van vijf nieuwe actieve Donsai-leden. Naast Van Miegelbeek zijn dat Nicole Ledegen, Geert Jan Beeckman (aanwezig met niet minder dan 17 gedichten!), Vera Steenput en Jeroen Vermeiren. De bloemlezing van de Donsai-leden is voor de gelegenheid nog aangevuld met werk van enkele gastdichters van de maandelijkse Poëtische Rode Avond op Radio Tequila: Daniel Billiet, Sylvie Marie, Paul Rigolle en Saskia De Vriese.
Verder is er ook werk van de naolgende Donsai-leden die hier nog niet zijn genoemd: Martijn Bruneel, Sven De Potter, Rob De Winter, Janis Derie, Mieke Geldhof, Luc C. Martens, Nikki Petit, Eddy Vaernewyck, Steven Van De Putte, Wim Vandeleene, Frank Verhelle en Patrick Verstraete.

Hopelijk is met de tweede uitgave van “Echo’s van Donsai” voor de toekomst een lange én jaarlijkse traditie ingezet. ‘Verdwijnen in de onderstroom’ is net als het eerste boek een voortreffelijk vormgegeven publicatie van ‘Oekkaf’ (het coördinatieplatform voor creatievelingen van Poemtata).

Hieronder en om dit bericht te besluiten nog een wat willekeurig gekozen gedicht uit de bloemlezing.

Verweesd

werkelijk overal hadden ze gezocht.
in kasten en laden, onder de deurmat.
ze spraken met buren, ondervroegen de hond,
liepen koortsachtig langs straten en pleinen.
 
keer op keer schuimden ze het web af,
doorbladerden radeloos de krant en keerden
meermaals hun ziel binnenstebuiten.
 
uiteindelijk bleven ze verweesd achter met
al hun vragen. wisten ze het wel zeker:
niet wat zij zochten hield hen bij elkaar
maar het zoeken zelf.

© Eddy Vaernewyck


Donsai-website

Paul Rigolle over de bloemlezing van verleden jaar op De Schaal van Digther.

Miniaturen - Paul Rigolle

© Foto Rony Dewaele

Miniaturen

I.M. Achilles M. Surinx (27/10/1941 – 29/09/2026)

Zittend op een terras halen we – nu jij er

niet meer bent – de passende herinneringen op. 

Wie je was en waarin je bleef geloven,

het Heilige én het Wereldse en wat voor jou
onwrikbaar bleef: het vasthouden aan woorden,
zoveel intieme gekneusde woorden,

kleine letsels op de huid in een tijd van
het breed en publiek gebaar die niet van
kleine woorden houdt. Er ging met jou

een man voorbij die vanop de zijlijn
met gebogen rug naar de wereld keek.

Zelden wees je met de vinger, zelden haalde

je uit, liever, veel liever strooide je met

miniaturen, met woorden die af en toe weten
vast te leggen wat niet vast te leggen is.  

© Paul Rigolle   

De foto van het terras is een momentopname van Rony Dewaele, vastgelegd nadat we op dinsdag 6 oktober 2026 in Kortrijk met familie en vrienden afscheid hadden genomen van de fijne man en dichter die Achilles M. Surinx bij leven is geweest. Elke aanwezige op de afscheidsdienst ontving een exemplaar van 'Wat het voorstelt', de bloemlezing uit zijn werk, gepubliceerd in 2017
Zie ook het blogbericht: 'I.M. Achilles M. Surinx'.  

Achilles M. Surinx bij de voorstelling van 'Wat het
voorstelt' zijn verzamelbundel uit 2017. (Foto P.R.)

Nocturne - Hanneke Middelburg

Foto © Eddy Verloes: The Shadow escapes from
the body

Nocturne
 
het is de manier waarop je je schaduw draagt; 
alsof je een zak grind meetorst
waar een gaatje in zit 
 
het spoor verraadt waar je ging
in welke gang je stenen achterlaat 
en waar je even stopte ligt een kiezelhoopje 
 
voor de allerlaatste keer draag je jezelf 
tot diep in de nacht
speelt het rouworkest

© Hanneke Middelburg

 Foto: © Eddy Verloes – The shadow escapes from the body 

Info Schuilverlangen op de site van Eddy Verloes

…/…
Voorpublicatie uit de nieuwe bundel ‘Schuilverlangen’, gedichten van Hanneke Middelburg met foto’s van Eddy Verloes. Werk van Hanneke Middelburg verscheen eerder in bloemlezingen en (online) literaire tijdschriften, zoals De Optimist, Het Gezeefde Gedicht, Woordentij en Tirade.

De bundel ‘Schuilverlangen’ is een uitgave van Uitgeverij P en wordt op zaterdag 31/10/2026 om 13:30 u. voorgesteld in de Bibliotheek van Goes. 

 

Renaat Ramon 90 - Publicatie Borgtocht - Beeldend werk

 

Aan de vooravond van de negentigste verjaardag van beeldend kunstenaar Renaat Ramon nodigen het College van Burgemeester en Schepenen, CC Brugge & Uitgeverij Phoenix ons uit op de academische zitting/boekvoorstelling 'Renaat Ramon_Borgtocht. Beeldend werk’. 
De voorstelling gaat door op vrijdag 16 oktober 2026 om 19:00 uur in de Gotische zaal van het Brugse Stadhuis, Burg 12, Brugge

Programma

- Verwelkoming door burgemeester Dirk De fauw
- Schepen van Cultuur, Nico Blontrock over het respect voor Brugse kunstenaars
- Historische duiding van het beeldend werk van Ramon door Johan Debruyne, criticus
- Voorstelling van het boek ‘Renaat Ramon. Borgtocht. Beeldend werk’ door uitgever Willy Tibergien
- Officiële in ontvangst name van het eerste exemplaar door de jarige kunstenaar
- Receptie in de Salons tot 21.00 uur

> Gratis mits reservatie

 

Boek

‘Renaat Ramon_Borgtocht. Beeldend werk’
Uitgeverij: Phoenix Brugge
Druk: Govaerts Printing Group Brugge
353 pagina’s_20,50 x 17 cm_40 euro

Officiële uitnodiging via CC Brugge 
Website Renaat Ramon

Lichtplaatsen - Hanneke Middelburg

 

Foto: © Eddy Verloes - Places of light

Lichtplaatsen
 
wie laat het licht binnen  
leest hier nog een magazine 
groet de afwezige voorbijganger 
 
wie vangt het licht op 
met gezicht, in handen of schoot 
nu hij de gang verlaat 
en zij nooit is gebleven 
 
blijven lichtplaatsen leeg 
zal iemand de ramen sluiten voor morgen
is regen voorspeld

© Hanneke Middelburg

 Foto: © Eddy Verloes – Places of light

Info Schuilverlangen op de site van Eddy Verloes 

…/…
Voorpublicatie uit de nieuwe bundel ‘Schuilverlangen’, gedichten van Hanneke Middelburg met foto’s van Eddy Verloes. Werk van Hanneke Middelburg verscheen eerder in bloemlezingen en (online) literaire tijdschriften, zoals De Optimist, Het Gezeefde Gedicht, Woordentij en Tirade.

De bundel ‘Schuilverlangen’ is een uitgave van Uitgeverij P en wordt op zaterdag 31/10/2026 om 13:30 u. voorgesteld in de Bibliotheek van Goes.

 

 

Glimp - Hanneke Middelburg

"White dots in the Snow" © Foto-Eddy Verloes

Glimp

ze zegt dat er geen beeld in dit gedicht zit 
dat een stip niet telt als sneeuwlijf
grillige vormen niet gelden
als schaduwbomen en schuilhuis 

ik zeg haar dat zij het is
dat zij in dit gedicht is geglipt 

dat verschijnen niets anders is dan terugkomen
op een nieuw verdwijnpunt 

© Hanneke Middelburg

 Foto: © Eddy Verloes – White dots in the Snow   

Info Schuilverlangen op de site van Eddy Verloes

…/…
Voorpublicatie uit de nieuwe bundel ‘Schuilverlangen’, gedichten van Hanneke Middelburg met foto’s van Eddy Verloes. Werk van Hanneke Middelburg verscheen eerder in bloemlezingen en (online) literaire tijdschriften, zoals De Optimist, Het Gezeefde Gedicht, Woordentij en Tirade.

De bundel ‘Schuilverlangen’ is een uitgave van Uitgeverij P en wordt op zaterdag 31/10/2026 om 13:30 u. voorgesteld in de Bibliotheek van Goes.

 

 

I.M. Hedwig Speliers

"De dood is de dag zonder gedicht"

Foto c. Lieve Terrie

Verleden week donderdag 24/9/2026, overleed in Oostende dichter en criticus en nog zoveel meer Hedwig Speliers. Hij werd laatst in juni eenennegentig (91!). Hedwig was en blijft een dichter die mij om diverse redenen nauw aan het hart ligt. En die ik blijf lezen. Met de VWS (Vereniging van West-Vlaamse schrijvers) hadden we in het Coronajaar 2020 het genoegen om hem de VWS-prijs toe te kennen. Vanwege Corona kon er toen geen publieke officiële uitreiking doorgaan. Daarom overhandigde Renaat Ramon – elk jaar de maker van de VWS-trofee – de prijs aan Hedwig Speliers bij hem thuis. (zie de foto’s bij mijn blogbericht) Veel sterkte aan Antje, familie en de vele literaire en andere vrienden. 

En hoe kan men een dichter van zijn niveau beter eren dan met een gedicht. De poëzie vond hij trouwens het hoogste in de literatuur. Onderstaand gedicht ‘Afstand’ komt uit de verzamelbundel ‘Fortuna’s lieveling’ die in 2011 werd samengebracht door zijn neef en dichter Peter Theunynck in nauw overleg met de dichter (Poëziecentrum, 2011). De titel van dit stukje staat ook bovenaan de inleiding in ‘Fortuna’s Lieveling'.

Afstand

In de trein van mijn lichaam lig ik

het landschap te herhalen. Waarom reizen

als alles eender en weer anders verandert

in mijn dode verlangen. Landschappen

zijn landschappen in ons. Wat we zien

is niet wat we zien maar wat we zijn:

in folders van het oog ligt de landkaart

zijn reliëf van taal naar dal te verklaren.

Het moet de aarde op afstand vervangen:

god, goddelijk wezen, evenaar, avondster.

Lucht van dode en mislukte zomers

ruikt naar okselzweet van hooiers.  

© Hedwig Speliers

(Paul Rigolle)

Zie ook mijn blogbericht:

https://paulrigolle.wordpress.com/.../de-dood-is-de-dag.../

Dit bericht verscheen deze week ook op de Dun Lied Donkere Draad-VWS-blog.