Voorpublicatie uit 'Zonder fanfare' van Philip Hoorne (2)

Twaalf jaar

Zal je haar in het ongewisse laten?
Haar niet vertellen dat je knettergek werd 
van wat die kriebels met je deden? 

(Zou ze die knalrode blouse met de weerbarstige knopjes
nog in haar kast hebben hangen?) 

Of het haar zeggen, waarna ze met een voorhamer
de zottigheid in je hoofd aan diggelen slaat.

Dat ze het wist, dat ze de signalen wel herkende,
dat ze zich jazeker geflatteerd voelt, gevolgd door
een kanonnade niet mis te verstane maren.

Ze is twaalf jaar ouder nu en, raar maar waar,
alsof het allemaal nog niet erg genoeg is,
twaalf jaar mooier.

Wil je vrij zijn of wil je van haar zijn?
De vraag van duizend-en-één slapeloze nacht.

© Philip Hoorne

(Ctrl+klikken op de uitnodiging om je in te schrijven) 

Bestel de bundel hier als je er niet bij kan zijn in Wevelgem of Brugge

Weblog Philip Hoorne

Philip Hoorne op Auteurslezingen

 

 

Voorpublicatie uit ‘Zonder fanfare’ van Philip Hoorne (1)

Zalig zij die geloven in fotonen

God bekeek zijn energiefactuur en mopperde: 
‘Brandend hart, hoe ouderwets. Zonnepanelen
heeft mijn huis nodig. Omvormers!
Een warmtepomp en thuisbatterij!’ 

Dat zei hij bij monde van de pastoor die nog steeds,
maar wel almaar zuiniger, de verlossing beleed.
Zijn preek, met de allure van een smeekbede,
gleed over de hoofden van de parochianen
als een door de zon versteend washandje.  

In het schip kraste een gerimpeld besje:
‘Zolang de Heer stroom verbruikt, is Hij niet dood, toch?’
Engelen op glas in lood, kontjes naar de zon, wisten het al langer:
fossiele brandstof is des duivels. Helaas werden geslachtlozen
tot voor kort straal genegeerd. 

Maar als de begroting het toelaat, liggen er weldra schubben
op het dak en bidden de gelovigen voor de verrijzenis
van de terugdraaiende teller. En verder is het wachten
tot Maria zich in de meterkast openbaart. 

© Philip Hoorne

(Ctrl+klikken op de uitnodiging om je in te schrijven) 

Bestel de bundel hier als je er niet bij kan zijn in Wevelgem of Brugge

Weblog Philip Hoorne

Philip Hoorne op Auteurslezingen

 

 

Verdwijnen in de onderstroom (Echo's van Donsai#2)

 

Verdwijnen in de Onderstroom

‘Verdwijnen in de onderstroom’ is de veelzeggende titel van de tweede poëziebloemlezing van het dichterscollectief ‘Donsai’ uit Deinze.

Net als de bloemlezing ‘De stad trekt haar gevels op’ die verleden jaar in december verscheen naar aanleiding van de viering van het vijftienjarig bestaan van het collectief is ook deze verzameling (Echo’s van Donsai#2) een heel mooie staalkaart geworden van wat de Donsai-leden (aangevuld met een aantal andere dichters) te bieden hebben. En dat is niet gering!

Voorzitter Luc C. Martens zelf een voortreffelijk dichter mag trots zijn op de staat van verdienste van zijn Donsai-leden die met hun gedichten – geselecteerd over de periode september 2025-juni 2026 -  in geen geval verdwijnen in de onderstroom. In het boek waarin in het totaal 107 gedichten van 22 dichters zijn opgenomen wordt uitgebreid stilgestaan bij bekroonde Donsai-dichters met Mathias Haeck op kop die met zijn bundel ‘Staat van genade’ de 5° Zeef-poëzieprijs won. Ook Hans Van Miegelbeek krijgt met zijn debuutbundel ‘Een halte in de stroom’ terecht veel aandacht.

Voorts is er sterk werk van vijf nieuwe actieve Donsai-leden. Naast Van Miegelbeek zijn dat Nicole Ledegen, Geert Jan Beeckman (aanwezig met niet minder dan 17 gedichten!), Vera Steenput en Jeroen Vermeiren. De bloemlezing van de Donsai-leden is voor de gelegenheid nog aangevuld met werk van enkele gastdichters van de maandelijkse Poëtische Rode Avond op Radio Tequila: Daniel Billiet, Sylvie Marie, Paul Rigolle en Saskia De Vriese.
Verder is er ook werk van de naolgende Donsai-leden die hier nog niet zijn genoemd: Martijn Bruneel, Sven De Potter, Rob De Winter, Janis Derie, Mieke Geldhof, Luc C. Martens, Nikki Petit, Eddy Vaernewyck, Steven Van De Putte, Wim Vandeleene, Frank Verhelle en Patrick Verstraete.

Hopelijk is met de tweede uitgave van “Echo’s van Donsai” voor de toekomst een lange én jaarlijkse traditie ingezet. ‘Verdwijnen in de onderstroom’ is net als het eerste boek een voortreffelijk vormgegeven publicatie van ‘Oekkaf’ (het coördinatieplatform voor creatievelingen van Poemtata).

Hieronder en om dit bericht te besluiten nog een wat willekeurig gekozen gedicht uit de bloemlezing.

Verweesd

werkelijk overal hadden ze gezocht.
in kasten en laden, onder de deurmat.
ze spraken met buren, ondervroegen de hond,
liepen koortsachtig langs straten en pleinen.
 
keer op keer schuimden ze het web af,
doorbladerden radeloos de krant en keerden
meermaals hun ziel binnenstebuiten.
 
uiteindelijk bleven ze verweesd achter met
al hun vragen. wisten ze het wel zeker:
niet wat zij zochten hield hen bij elkaar
maar het zoeken zelf.

© Eddy Vaernewyck


Donsai-website

Paul Rigolle over de bloemlezing van verleden jaar op De Schaal van Digther.

Miniaturen - Paul Rigolle

© Foto Rony Dewaele

Miniaturen

I.M. Achilles M. Surinx (27/10/1941 – 29/09/2026)

Zittend op een terras halen we – nu jij er

niet meer bent – de passende herinneringen op. 

Wie je was en waarin je bleef geloven,

het Heilige én het Wereldse en wat voor jou
onwrikbaar bleef: het vasthouden aan woorden,
zoveel intieme gekneusde woorden,

kleine letsels op de huid in een tijd van
het breed en publiek gebaar die niet van
kleine woorden houdt. Er ging met jou

een man voorbij die vanop de zijlijn
met gebogen rug naar de wereld keek.

Zelden wees je met de vinger, zelden haalde

je uit, liever, veel liever strooide je met

miniaturen, met woorden die af en toe weten
vast te leggen wat niet vast te leggen is.  

© Paul Rigolle   

De foto van het terras is een momentopname van Rony Dewaele, vastgelegd nadat we op dinsdag 6 oktober 2026 in Kortrijk met familie en vrienden afscheid hadden genomen van de fijne man en dichter die Achilles M. Surinx bij leven is geweest. Elke aanwezige op de afscheidsdienst ontving een exemplaar van 'Wat het voorstelt', de bloemlezing uit zijn werk, gepubliceerd in 2017
Zie ook het blogbericht: 'I.M. Achilles M. Surinx'.  

Achilles M. Surinx bij de voorstelling van 'Wat het
voorstelt' zijn verzamelbundel uit 2017. (Foto P.R.)

Nocturne - Hanneke Middelburg

Foto © Eddy Verloes: The Shadow escapes from
the body

Nocturne
 
het is de manier waarop je je schaduw draagt; 
alsof je een zak grind meetorst
waar een gaatje in zit 
 
het spoor verraadt waar je ging
in welke gang je stenen achterlaat 
en waar je even stopte ligt een kiezelhoopje 
 
voor de allerlaatste keer draag je jezelf 
tot diep in de nacht
speelt het rouworkest

© Hanneke Middelburg

 Foto: © Eddy Verloes – The shadow escapes from the body 

Info Schuilverlangen op de site van Eddy Verloes

…/…
Voorpublicatie uit de nieuwe bundel ‘Schuilverlangen’, gedichten van Hanneke Middelburg met foto’s van Eddy Verloes. Werk van Hanneke Middelburg verscheen eerder in bloemlezingen en (online) literaire tijdschriften, zoals De Optimist, Het Gezeefde Gedicht, Woordentij en Tirade.

De bundel ‘Schuilverlangen’ is een uitgave van Uitgeverij P en wordt op zaterdag 31/10/2026 om 13:30 u. voorgesteld in de Bibliotheek van Goes. 

 

Renaat Ramon 90 - Publicatie Borgtocht - Beeldend werk

 

Aan de vooravond van de negentigste verjaardag van beeldend kunstenaar Renaat Ramon nodigen het College van Burgemeester en Schepenen, CC Brugge & Uitgeverij Phoenix ons uit op de academische zitting/boekvoorstelling 'Renaat Ramon_Borgtocht. Beeldend werk’. 
De voorstelling gaat door op vrijdag 16 oktober 2026 om 19:00 uur in de Gotische zaal van het Brugse Stadhuis, Burg 12, Brugge

Programma

- Verwelkoming door burgemeester Dirk De fauw
- Schepen van Cultuur, Nico Blontrock over het respect voor Brugse kunstenaars
- Historische duiding van het beeldend werk van Ramon door Johan Debruyne, criticus
- Voorstelling van het boek ‘Renaat Ramon. Borgtocht. Beeldend werk’ door uitgever Willy Tibergien
- Officiële in ontvangst name van het eerste exemplaar door de jarige kunstenaar
- Receptie in de Salons tot 21.00 uur

> Gratis mits reservatie

 

Boek

‘Renaat Ramon_Borgtocht. Beeldend werk’
Uitgeverij: Phoenix Brugge
Druk: Govaerts Printing Group Brugge
353 pagina’s_20,50 x 17 cm_40 euro

Officiële uitnodiging via CC Brugge 
Website Renaat Ramon

Lichtplaatsen - Hanneke Middelburg

 

Foto: © Eddy Verloes - Places of light

Lichtplaatsen
 
wie laat het licht binnen  
leest hier nog een magazine 
groet de afwezige voorbijganger 
 
wie vangt het licht op 
met gezicht, in handen of schoot 
nu hij de gang verlaat 
en zij nooit is gebleven 
 
blijven lichtplaatsen leeg 
zal iemand de ramen sluiten voor morgen
is regen voorspeld

© Hanneke Middelburg

 Foto: © Eddy Verloes – Places of light

Info Schuilverlangen op de site van Eddy Verloes 

…/…
Voorpublicatie uit de nieuwe bundel ‘Schuilverlangen’, gedichten van Hanneke Middelburg met foto’s van Eddy Verloes. Werk van Hanneke Middelburg verscheen eerder in bloemlezingen en (online) literaire tijdschriften, zoals De Optimist, Het Gezeefde Gedicht, Woordentij en Tirade.

De bundel ‘Schuilverlangen’ is een uitgave van Uitgeverij P en wordt op zaterdag 31/10/2026 om 13:30 u. voorgesteld in de Bibliotheek van Goes.

 

 

Glimp - Hanneke Middelburg

"White dots in the Snow" © Foto-Eddy Verloes

Glimp

ze zegt dat er geen beeld in dit gedicht zit 
dat een stip niet telt als sneeuwlijf
grillige vormen niet gelden
als schaduwbomen en schuilhuis 

ik zeg haar dat zij het is
dat zij in dit gedicht is geglipt 

dat verschijnen niets anders is dan terugkomen
op een nieuw verdwijnpunt 

© Hanneke Middelburg

 Foto: © Eddy Verloes – White dots in the Snow   

Info Schuilverlangen op de site van Eddy Verloes

…/…
Voorpublicatie uit de nieuwe bundel ‘Schuilverlangen’, gedichten van Hanneke Middelburg met foto’s van Eddy Verloes. Werk van Hanneke Middelburg verscheen eerder in bloemlezingen en (online) literaire tijdschriften, zoals De Optimist, Het Gezeefde Gedicht, Woordentij en Tirade.

De bundel ‘Schuilverlangen’ is een uitgave van Uitgeverij P en wordt op zaterdag 31/10/2026 om 13:30 u. voorgesteld in de Bibliotheek van Goes.

 

 

I.M. Hedwig Speliers

"De dood is de dag zonder gedicht"

Foto c. Lieve Terrie

Verleden week donderdag 24/9/2026, overleed in Oostende dichter en criticus en nog zoveel meer Hedwig Speliers. Hij werd laatst in juni eenennegentig (91!). Hedwig was en blijft een dichter die mij om diverse redenen nauw aan het hart ligt. En die ik blijf lezen. Met de VWS (Vereniging van West-Vlaamse schrijvers) hadden we in het Coronajaar 2020 het genoegen om hem de VWS-prijs toe te kennen. Vanwege Corona kon er toen geen publieke officiële uitreiking doorgaan. Daarom overhandigde Renaat Ramon – elk jaar de maker van de VWS-trofee – de prijs aan Hedwig Speliers bij hem thuis. (zie de foto’s bij mijn blogbericht) Veel sterkte aan Antje, familie en de vele literaire en andere vrienden. 

En hoe kan men een dichter van zijn niveau beter eren dan met een gedicht. De poëzie vond hij trouwens het hoogste in de literatuur. Onderstaand gedicht ‘Afstand’ komt uit de verzamelbundel ‘Fortuna’s lieveling’ die in 2011 werd samengebracht door zijn neef en dichter Peter Theunynck in nauw overleg met de dichter (Poëziecentrum, 2011). De titel van dit stukje staat ook bovenaan de inleiding in ‘Fortuna’s Lieveling'.

Afstand

In de trein van mijn lichaam lig ik

het landschap te herhalen. Waarom reizen

als alles eender en weer anders verandert

in mijn dode verlangen. Landschappen

zijn landschappen in ons. Wat we zien

is niet wat we zien maar wat we zijn:

in folders van het oog ligt de landkaart

zijn reliëf van taal naar dal te verklaren.

Het moet de aarde op afstand vervangen:

god, goddelijk wezen, evenaar, avondster.

Lucht van dode en mislukte zomers

ruikt naar okselzweet van hooiers.  

© Hedwig Speliers

(Paul Rigolle)

Zie ook mijn blogbericht:

https://paulrigolle.wordpress.com/.../de-dood-is-de-dag.../

Dit bericht verscheen deze week ook op de Dun Lied Donkere Draad-VWS-blog.

IM Achilles M. Surinx

In Kortrijk is gisteren een maand voor zijn 85° verjaardag dichter, Davidsfonds-man en oud-onderwijzer Achilles M. Surinx overleden

Vincent Coomans schreef een sereen afscheidsbericht dat we hier met zijn toestemming graag overnemen. 

"Op deze troosteloze nazomerdag volgt dan het treurige nieuws dat Achilles Surinx is overleden. Een getalenteerd dichter, die ik altijd groette als dé dichter van Kortrijk. Op de muur van de Appel siert nog steeds zijn prachtige gedicht "Nog een dag" waarop hij plichtsbewust neerschreef wat die dag zijn aandacht trok. Achilles was een minzame man. De voorbije jaren stond hij altijd aan de zijlijn aanmoedigend te kijken naar wat literair bewoog. Attent ook, berichtjes als nieuwjaarsbrieven die hij mij stuurde via LinkedIn begot. Vaak een mailtje tussendoor.

Achilles volgde alles nauwgezet en vergat nooit degenen die verdienstelijk hun schouders zetten onder de poëzie. Als lid van het adviesorgaan van de bib deelde hij vrijpostig zijn goede ideeën over wat er nodig was in de stad. Hij legde mee de kiem van wat uiteindelijk Letterzetter van Kortrijk werd. Hij bouwde mee aan het idee van het collectieve stadsdichterschap. En later haalde hij jaar na jaar goede auteurs naar de stad met zijn geliefde Toast Literair. Tot een stuk in de 80 was hij op de afspraak in het Het Penhuis. En altijd weer een glimlach. Een dichterlijke toets.

Soms was het niet meer dan een vers, maar het kleurde, verzachtte en gaf hoop. Achilles, ik ga je missen. Net wanneer een samenleving haar dichters het hardste nodig heeft, moet jij vertrekken naar een plek van waaruit - wie weet - je dan toch misschien de gekken het zwijgen kan opleggen en de poëzie het weer kan laten winnen van het ratio en de vloek van het rendement. We moeten blijven geloven.

Rust zacht, vriend.

Het voelt nu al vreemd dat je er niet meer bent. "

© Vincent Coomans
Coördinator van het collectieve stadsdichterschap Letterzetter en het Memento Festival.

.../...
In 2017 publiceerde Achilles samen met uitgeverij Aleph Press "Wat het voorstelt" (Gedichten 1989-2017), een mooie bloemlezing uit het verzameld werk van deze minzame en bescheiden Kortrijkse dichter die in onze herinnering zal blijven voortleven. 

Een aantal gedichten zijn steeds na te lezen via dit Achilles' Digther-label. 

Over zijn verzamelbundel: 
'Wat het voorstelt' - Digther-link

Achilles M. Surinx op Schrijversgewijs 

.../...

Ook Alain Delmotte die in 2010 een VWS-cahier over leven en werk schreef neemt op FB afscheid van de innemende dichter die Achilles M. Surinx is geweest. 

Donderdag 1 Oktober 2026

Ik vernam via de schaal van dighter dat Achilles Surinx is overleden.

Hij was met zijn minzame, altijd aanwezige glimlach de meest melancholische persoonlijkheid die ik ook maar heb ontmoet. Een tijdlang was ik zo goed als zijn buurman. Tot ik in Leuven ging wonen en we elkaar zelden nog zagen. Met nieuwjaar een mailtje dat dit jaar onbeantwoord bleef. Over het werk van Achilles schreef ik voor de VWS een overzicht van zijn werk. Later schreef ik nog een recensie over de bundel ‘Wat nooit begint.’

Ik weet niet meer waar het werd gepubliceerd. 

Herrinnering is weten wie hij was

De bescheiden en timide poëzie van Achilles Surinx (1941) wankelt, wikt en weegt tussen zoet sentiment en zachte lyriek. Dat zoete gaat wel eens over de schreef, maar het lyrische compenseert dat dan weer. Het zachte zorgt ervoor dat de dichter zich nergens opdringt, noch de lezer iets wil opdringen. Surinx weet tot hoever hij zich kan en mag wagen. Het motto van zijn recentste bundel, ontleend aan Wittgenstein, maakt dat duidelijk: ’De grenzen van mijn taal zijn de grenzen van mijn wereld’. Die houding resulteert – als we heel zijn werk in ogenschouw nemen - in een paar in al hun broze argeloosheid lezenswaardige teksten waarvan ongetwijfeld het gedicht ‘Februarivrouw’ uit zijn eerste bundel ‘Het vredelievende bedrog’ (1980) het bekendst is gebleven.

Surinx publiceert met ‘Wie nooit begint’ zijn zevende bundel. De vorige bundel ‘De voortgang’ (2006) viel m.i. tot zijn rijkste en meest gelaagde uit. Geworteld in een bij uitstek romantisch levensgevoel onderneemt de dichter in zijn werk gaandeweg een gefaseerde speurtocht in de tijd naar zichzelf. De dichter formuleerde het ooit als volgt: ‘wat ik zoek, zoekt mij’. In deze uitspraak doet zich een ontdubbeling van het ‘ik’ voor. Iets wat in deze verzameling ten volle wordt uitgespeeld. Het gegeven ‘dualiteit’ is overigens een rode lijn in het werk van Surinx. Uit het nooit eenzijdig uitvallende spanningsveld tussen o.m. het negatieve en het positieve, het mannelijke en het vrouwelijke, het kind zijn en de volwassenheid, verlangen en vervulling, liefde en gemis, droom en werkelijkheid haalt de belijdenispoëzie van Surinx zijn drijfkracht. 

Een structuur die men ook wel eens in de opbouw van zijn bundels merkt: ze bestaan vaak uit twee cycli. Formeel gesproken neigt de dichter naar een eerder traditionele, synthetiserende en bewust discrete vormgeving. Zonder taalexcessen leest men parlando aandoende formuleringen.

Het introgedicht uit de nieuwe bundel ‘Midden in de stad’ geeft het decor aan waarachter zich de komende gedichten zullen afspelen: de stad is een hoofdmotief in de bundel. En de stadscultuur: met name film en populaire muziek worden meer dan eens geëvoceerd. In de eerste cyclus ‘Tikkertje spelen’ continueert de dichter zijn speurtocht in de tijd. Dit keer worden vooral ‘zijn’ jaren zestig gememoreerd. Achter heel wat persoonlijke anekdotiek verschuilt zich de kern van die zoektocht. In het gedicht ‘Door de laatste poort’ wordt het als volgt benaderd: ‘Elke herinnering zie ik achter je/ glazen breken, breken achter de glazen/van je bril, in je zachtbruine ogen breken./ Herinnering is weten wie hij was.

Tijd en herinnering maakt bijwijlen ook het overkoepelende thema uit in de tweede cyclus, die losser in opbouw en lyrischer in teneur is. Op zijn best blijft de dichter als hij met eenvoudige middelen het maximale effect aan ontroering sorteert zoals in het slotgedicht ‘Nog een dag’.

De kat. Het bad.

De koffie. De bus.

De school. De dag.

De lucht. De stad.

De brug. Het water.

Het plein. De straat.

De bomen. Het park.

Het huis. De deur.

De tafel. De stoel.

Het bed. En zij.

De droom. De daad.

De koffie. Het bad.

De kat. De nacht.

Minder weergeven

© Achilles M. Surinx

© Herinneringsbericht op Facebook: Alain Delmotte 

"Achilles M. Surinx: Wat ik zoek, zoekt mij" VWS-Cahier nr 161 - 2010 -samengesteld door Alain Delmotte.

.../...

Ook Dirk Rommens staat op zijn blog stil bij het overlijden van Achilles.

Achilles Surinx overleden

sep 30 door Dirk Rommens

Als mooie herinnering aan deze ‘koninklijke’ dichter, dit artikel over zijn dichtbundel “Het Koninklijk Patiencespel’:

(1941-2026)

© Dirk Rommens

.../...

En ook Het Penhuis laat op Facebook een reactie op het overlijden en een herinnering aan Achilles na.

Het Penhuis 

I.M. Achilles Surinx (84). Gisteren bereikte ons het droevige nieuws van zijn overlijden. Achilles was één van de trouwste en enthousiaste aanhangers van Het Penhuis. Hij miste zo goed als geen enkele editie. Hij was er altijd op gebrand om kennis te nemen met het werk van dichters, auteurs en filosofen. Van bij het begin kregen we hevige tegenstand maar Achilles geloofde in ons project. Hij bleef ons werk stimuleren.... Zijn eigen werk als dichter ('Gedichten 1989 - 2017', verzamelbundel) kon bekoren in een heldere, rustige en rake toonzetting. Zijn gedichten zijn in hun eenvoud doeltreffend en innemend, zoals Achilles zelf ook was... Eén van zijn gedichten ('Nog een dag') treft men aan op het Appel - punt in Kortrijk - Centrum als een blijvende herinnering. Beste Achilles, we gaan je erg missen... 

.../...

De Schaal van Digther wenst familie en de vele literaire en andere vrienden veel sterkte. 

We nemen afscheid van Achilles op dinsdag 6/10/2026 om 10:00 uur in de St.Elooiskerk, Overleiestraat 58, 8500 Kortrijk. 

Rouwbericht 
Bloyart-Debonné

Storm - Hedwig Du Jardin

Storm,
 
je had je naam gestolen van de wind 
die wijds in je wilde waaien 
oplaaien in je smeulend vuur
drinken van het helderste water
rusten op veerkrachtig mos,
jij was zijn gelijke.
 
Tot de wind verhaal kwam halen
wist, dat hoog in het noorden
de vorst je kon kraken, hijzelf
jou in je eerste sneeuwstorm
blijvend wit zou maken.

Gaan

Zoals in een sprookje van Grimm

de zoon die niet kon erven,

zo trok je de wijde wereld in.

Dwalen door niemandsland,

een zwerfsteen

tussen magere sparren,

brede meren, stenige oevers.

Gaan. Stil staan, kijken, luisteren

hout hakken, water halen,

een wandelende monnik.

Opgaan in de laatste wildernis

over korstmos zonder grenzen,

in bloei, zoals jij.

Verhaal

Wij herhalen onszelf,

jij bent een verhaal geworden.

We kunnen er niet van zwijgen

van je lak aan natte voeten

dat je sokken droogde in de regen,

van je motto: veel natuur, weinig mensen.

Nu herhaal jij jezelf ook

nog altijd even dood en levend op YouTube.

Daar kijk je ons recht in de ogen

met die blik van zie mij, zo kan het ook.

Een zomer, een najaar lang, meer tijd

had je niet nodig.

Verbazend kort

voor een voltooid leven.

Terugkeer

door de kamers dolen

met jouw as in mijn armen,

er geen plaats voor vinden

tenzij in een donkere hoek, zolang

tot de wind van een zomerdag

je zal wakker kussen, dansend

over dat noordelijk oord van je dromen

het landschap waar je dan over waait

en er samen met de wind gaat liggen

terwijl de zwerfstenen rusten

de regen druppelt

het water klatert als altijd

Je grote liefde

In de glans van een steen, in zijn natte kleuren

sprak ze je aan. Je liet je bedwelmen, languit

op geurig moskruid, nam haar

zoals ze kwam.

Ze paaide je met haar ritme

van regendruppels op het tentzeil,

omhelsde je koel in het meer,

leste je dorst, was je bron.

Ze schreef je naam in het zand,

joeg de wolken op, danste in de kruinen

deed de golven aanrollen op het strand

waar je een feestje bouwde zonder mensen

pruttelde je maaltijd op haar vuur.

In het donker keek je in de vlammen,

ze was er altijd. Ze was je genoeg.

Een jaar later

Hoe beweegt verdriet?

Niet. Het ligt neer

tenzij het kruipt, achteruit

buigt, zich kromt

in een kring rond een vuur

waarin we hadden gedacht je terug te zien.

We hoopten de datum voor te zijn

met enkele dagen, we wilden je leven vieren,

je laatste gelukkige uren. Maar de wintertijd

haalde ons in en de rook benam ons de adem.

We zaten in een grote kring

ver van elkaar, elk alleen met jou.

© Hedwig Du Jardin

De video-stills zijn van haar overleden kleinzoon Storm.

.../...

Hedwig Du Jardin (Kapellen, 1950) is dichter en gaf eerder bij Uitgeverij P de bundels 'Licht & traag & diep' (2020) en 'Licht happen' (2023) uit.

Naast haar bezigheden als dichteres, werkte ze onder meer met studenten in het sociaal hoger onderwijs rond het lichaam en creativiteit en begeleidde ze dansgroepen. Nadien trainde ze mensen in het omgaan met ziekte, pijn en spanning.

Op 25/10 publiceert ze met 'Storm' haar derde dichtbundel, uitgegeven bij Uitgeverij P.

Met foto's en video-stills van haar overleden kleinzoon Storm.

De bundel wordt op 25/10/2026 - eerste dag van het Winteruur -  om 11u voorgesteld in de Bremtkapel in Bierbeek. Iedereen welkom! Maar de plaatsen zijn beperkt. Om zeker een plaats te hebben kun je gratis inschrijven op www.deborre.be/bib/storm .

Vierde literaire avond van De Geus

 

Op zaterdag 24 oktober 2026 gaat in Cultuurcafé 't Parlement in Harelbeke om 19:00 uur de vierde literaire avond van Kunstkring De Geus door.

Het programma oogt voortreffelijk. De dichters van dienst zijn Christoph Bruneel, Pierrette COffrée, Rogier de Jong, Kris De Lameillieure en Siham Machkour.

Er is muziek van de Caravan Juke Joint Band en de presentatie is in handen van literaire multiman Andreas Van Rompaey. Inkom gratis en  iedereen is van harte welkom!

De literaire avond van De Geus is in Harelbeke voorwaar een mooie poëtische traditie voor het najaar aan het worden.

(P.R.)

Verslag: de derde literaire avond van de Geus in 2025

Bédoin, een gedicht uit 'Bidon Collé' van Patrick Cornillie

          Bédoin, département du Vaucluse

 

 

En ’s avonds denk je: pas als

de laatste wielertoerist zijn pronkstuk en -zucht

op stal zet, de warmte van de dag op terrassen

en onder luifels gaat pleisteren en het duister

de gordijnen rond het dal schuift.

 

Pas dan hoef je van op het dorpsplein,

bij elke straathoek niet langer op die steenpuist,

die reus van een knuist, die Kale Berg te letten.

En kan Bédoin eindelijk weer gewoon klein,

half versleten en Provençaals zichzelf zijn.

 

Maar dan nog. Dan nog.

 

© Patrick Cornillie

Uit de bundel "Bidon Collé", bekroond met de Scriptomanen-prijs 2026. Meer info over de prijs en over de uitreiking ervan op 16 oktober 2026 e.k. vind je via deze Digther-link.

Maarke-Kerkem, een gedicht uit 'Bidon Collé' van Patrick Cornillie

         Maarke-Kerkem, Vlaamse Ardennen

 

De stilte van een ochtend.

Kasseiwegen, knotwilgen, beemden. 

Paarden die roerloos bij een prikkeldraad

staan en de kilte er langs hun neusgaten 

uitslaan. Het weinige in zo’n tafereel. Of net

het teveel. Het is maar hoe je het bekijkt.

 

Zo’n landschap, er valt niet aan te ontkomen.

Alles is zoals het lijkt. Zoals alles lijkt het niets.

Tenzij voor die ene kerel in zijn kleurrijke truitje,

op de Eikenberg, op de fiets. Een heer die de tijd

neemt om af te stappen, daar waar eender welke

andere wielertoerist zeker door zou trappen.

 

© Patrick Cornillie

Uit de bundel "Bidon Collé", bekroond met de Scriptomanen-prijs 2026. Meer info over de prijs en over de uitreiking ervan op 16 oktober 2026 e.k. vind je via deze Digther-link.