Wout van Aert

Wout van Aert

Des winters zie je hem rondstruinen
in De Kuil van Zonhoven en de duinen
van Koksijde. Of vertoeft hij gaarne een
etmaal in Gavere, rond het kasteel Grenier.

De ontluikende lente doet hem uitkijken
naar de cipressen en landhuizen langs
de Strade Bianche, naar de Bloemenrivièra
en de iconische fontein in Sanremo.

Naar de ongenadige landerijen ook in
eigen contreien, de Plugstreets op weg naar
Wevelgem en de zelfkastijding op de kasseien
richting de mythische velodroom van Roubaix.

In het heetst van de zomer wil hij wel eens
de flanken van de Ventoux bedwingen, om
vervolgens een wijle te flaneren in Parijs,
langs Montmartre en de Champs-Elysées.

Diep in den herfst echter is ’t triestig dat het
regent en spaart hij de benen. In den herfst
kiest hij voor zijn binnenverblijf en laat hij
zich gewillig verleiden door Sarah, zijn sirene.

© Patrick Cornillie 

Renner & Dichter

Geen theatrale make-up in ons gezicht

Inleiding van Alain Delmotte bij de bundel van Patrick Cornillie ‘Gewoon bijzonder’.

Dat Patrick Cornillie met een gedichtenbundel op de proppen komt over en ten voordele van eethuis Lizette & Lucien is geen toeval. Onder de vleugels van de vzw Duinhelm biedt deze Oostendse soep- en lunchbar jongeren en volwassenen met een beperking de kans om mee te werken in een reguliere horecazaak. Friedl (30), jongste dochter van de auteur, is er aan de slag als opvoedster/begeleidster.
 
Eind 2022 liep het echter verkeerd, daar in Oostende. De soep- en  lunchbar werd getroffen door een zware gasexplosie, waarbij Friedl levensgevaarlijk verwond raakte. Ze overleefde de ramp op miraculeuze wijze, mede door de volhardende steun van de collega’s en bijzondere medewerkers van Lizette & Lucien - zowel tijdens haar lange verblijf in het brandwondencentrum in Neder-Over-Heembeek als daarna, bij haar zeer intensieve revalidatie.

Bij Patrick heeft dit een gevoel van dankbaarheid ontlokt. Hij wou iets terug doen en deed dat met het beste, het mooiste wat hij kon geven: met poëzie, met het gulle woord van de poëzie. De kracht van de poëzie is namelijk dat ze tracht woorden te vinden waarvoor nauwelijks woorden te vinden zijn. En het is hem gelukt: zo groot was zijn dankbaarheid. In elk woord van deze gedichten klinkt dankbaarheid door.

In dit boekje portretteert Patrick Cornillie dus met naam en toenaam personen met een beperking die in ‘Lucien en Lizette’ present zijn. Vooraleer de bundel wat te verkennen, waag ik me aan een kleine omweg. Ik stel me de vraag hoe het zit het met de beeldvorming van personen met een beperking in de Nederlandstalige poëzie. Daar kan zeer veel over verteld worden, een dik essay lang. Ik moet me evenwel beperken en hou even halt bij het werk van Maria Vasalis en Jo Gisekin.

Het bekendste gedicht uit de Nederlandstalige poëzie over een persoon met een beperking werd geschreven door de door velen graag gelezen Maria Vasalis (1909-1998). Het staat te lezen in haar debuutbundel uit 1940 ‘Parken en woestijnen’. De titel van het gedicht klinkt thans, 85 jaar na datum, schokkend en politiek incorrect nl. ‘De idioot in het bad’. In dat gedicht beschrijft de dichter een zwakbegaafde, onbeholpen man met grote begeleidingsnood die eenmaal per week een bad kan (en moet)
nemen en daar een intens genot aan beleeft. Het lijkt wel of hij naar de moederschoot terugkeert: het water evoceert het vruchtwater. Zoiets werd in geleerde termen ooit ‘uterale poëzie’ genoemd. Op het esthetische niveau hebben we te maken met een verfijnd lyrisch gedicht. Maar waarom het woord ‘idioot’ in de titel? Dat heeft te maken met de toen fingerende beeldvorming. Vasalis was een progressief, humanistisch gerichte psychiater die notie had van Freudiaanse theorieën (zoals dat enigszins uit dit gedicht blijkt), maar ze maakte gebruik van de medische classificaties die toen gangbaar waren. Hoe prachtig ze het ook weet te verwoorden, ze wekt de indruk ‘een geval’, een ‘study case’ te beschrijven en niet zozeer een persoonlijkheid.

Jo Gisekin (°1942), over wie ik geen woord kwaad wil horen, schreef een bundel, ‘De tuin van Cathérine’ (verschenen bij uitgeverij Lannoo in 1995) waarin een vrouw met een beperking centraal staat. Daar is niets mis mee en het is op het formele niveau zeker een degelijke bundel. Maar ik wens het te herhalen: ik heb het over de beeldvorming die zich in deze gedichten toont en niet over de literaire waarde van de gedichten zelf. Gisekin geeft trouwens blijk van dezelfde delicate taalverfijning als die van Vasalis. Ze beschrijft weliswaar Cathérine niet als een geval. Maar daar waar ze de zesendertigjarige vrouw als een ‘bevlogen kind’ beschouwt, zet ik toch discreet een stapje achteruit. We bevinden ons op een grens. Niettegenstaande alle goede bedoelingen, neigt dit naar idealisering en sublimering.

Het gebeurt wel vaker dat in het stereotiep gedrag dat personen met verstandelijke beperkingen wel eens kenmerkt, dat we iets van het kinderlijke denken (of zelfs hopen) te bespeuren. Alsof ze zich zouden bevinden in een wereld waarin alles nog onschuld is. Ik noem dit een nostalgische projectie: wij menen in hen de zogenaamde allerzaligste kindertijd terug te vinden. Zeker een onbevangenheid en een wijze van verwondering typeert hen in sommige gevallen wel. Maar ook voor hen is het niet elke dag koek en ei. Het zijn volwassenen. Ook hun dagen vallen wel eens moeilijk uit. Net als wij hebben ook zij soms harde noten te kraken, zoeken hun frustraties en hun verdriet uitwegen, blijven hun behoeften en verlangens meer dan eens onvervuld. Behoeften en verlangens die in weinig verschillen van de onze. Nee, net als iedereen zijn zij niet ongerept – hoezeer we het ook anders zouden willen.

Vanuit welke perspectief bekijkt Patrick Cornillie de personen die hij in deze gedichten wil portretteren? De titel zegt het al: ‘Gewoon bijzonder’. Het citaat aan het begin van de bundel maakt zijn gezichtspunt nog omlijnder. Het is er een van Louis Paul Boon: ‘Men is maar groot als men gewoon is wat men is’. De dichter classificeert of sublimeert niet. Hij beschouwt de beschreven personen als evenwaardige individuen, als zijn gelijken. Zijn beeldvorming is emancipatorisch gericht. Verschillen zij dan echt niet van ons? We verschillen allen van elkaar, op een subtiele manier. Om Szymborska te citeren: we verschillen van elkaar als twee druppels water. Elke waterdruppel is uniek. Maar met het citaat van Boon typeert Patrick deels ook zichzelf wel. Hij is geen dichter die al te graag het hoge woord voert. Hij neemt geen poses aan. Hij vermijdt het verhevene. Hij sluit bewust aan bij wat ik maar ‘de traditie’ zal noemen. We betrappen hem wel eens op een verdwaald rijm. In een gedicht gebeurt dit zelfs expliciet, zij het met grote ironie zoals dat we dat kunnen merken in het nonsensgedicht ‘Kari’: ‘Of liever boep met salletjes, een snootje breed?/ Qeech van de wiek of wuiche van de qeek?
Al heeft hij het niet over zichzelf maar over Michiel, toch meen ik in volgende regels Patrick Cornillie te herkennen: ‘Geen theatrale make-up in ons gezicht.//Nee, we zijn gewoon. Zo gewoon zijn wij.’ Waarmee ik geenszins wil beweren dat de poëzie van Patrick gewoontjes zou zijn. Zijn taal wekt meer dan eens verbazing op: dit is alledaagse taal die helemaal niet alledaags is. Hij verfrist die taal, hij meet die een zondagspak aan. Patrick Cornillie is een bescheiden want pretentieloze ambachtsman van het woord. Het thema dat hij in deze bundel aansnijdt past hem helemaal.

In de bundel lezen we 23 gedichten bij evenveel foto’s van Charlotte Willem. Er wordt een door en door positief verhaal verteld. Alle beschreven en op een foto betrapte personen vertonen zich binnen het eethuis in hun dagelijks bezigheid. Wat ze er doen ervaren ze als hun werk. Ik citeer: ‘We zijn zoals we zijn. En er is/geen kunst aan om onszelf te zijn.’ Iedereen heeft een eigen taak. Iedereen neemt daarvoor de verantwoordelijkheid op en is trots op het geleverde werk. Het soms opduikend samenspel van de foto’s met de gedichten (en vice versa) straalt, zoals het al wordt aangegeven in het eerste gedicht, ‘in alle maten van het mogelijke’ optimisme, levenslust en vrolijkheid uit. Het clowneske wordt niet ontweken. Er wordt blijkbaar evenveel gewerkt als gelachen in dit eethuis.

Hebben we hier te maken met gelegenheidspoëzie? Enerzijds wel natuurlijk maar anderzijds klinken er te veel lyrische momenten door om deze gedichten integraal als gelegenheidspoëzie te benoemen. Cornillie laat de woorden draaien, keren en wegglijden: hij spaart zijn pen niet, hij surft ermee. Sommige gedichten bieden verbaal vuurwerk. Zoals in het gedicht over Victor-Boris. Het gedicht begint met ‘Woorden die werken op deze plek./ Werkwoorden.’ Gevolgd door een opsomming van werkwoorden die consequent met koken te maken hebben. Het vergt een lange adem om dit gedicht met kracht te articuleren: alle kookactiviteiten moeten dringend aan bod komen en komen aan bod. Op het einde van het gedicht en wat buiten adem verzucht de dichter: ‘Ik zou warempel nog de belangrijkste werk-/woorden vergeten: keuren proeven, eten!’. In bijna elk gedicht bruist het culinaire taal- en woordspel. Ik vermoed dat Patrick zich in de rijke en aparte woordenschat van het keuken- en kookjargon heeft verdiept. Voor andere gedichten heeft hij waarschijnlijk in de moestuin moeten loeren. Ja, we leren wat bij.

De dichter laat de woorden zonder complexen rollen en koprollen maken. We vallen over deksels, potten en pannen, kloppers en pollepels, kommen en veelkleurige mokken. Een maffe, muzikale gekte laat zich zien en horen. Alles staat in het teken van het goede humeur.
Ik zal en kan nu niet bij elke gedicht stilstaan. Ik wil het leesplezier niet bederven. Het is immers een toegankelijke en een ‘bijzonder gewone’ reeks gedichten. Ik probeerde even een totaalbeeld van de bundel te schetsen. Toch kan ik het niet laten om het te hebben over één gedicht omdat het me heeft geraakt en het voor mij een aantal herkenningspunten bood. Het gedicht gaat over ‘Jonas’. Het is het meest sobere gedicht uit de bundel. Formeel heeft het het uiterlijke van een omgekeerd sonnet. Eerst de twee terzinen, dan pas de twee kwatrijnen. Dit lijkt wel perfect te passen bij iemand die als ‘een omgekeerde flapuit’ wordt omschreven. Jonas leren we kennen als een eerder ingekeerde, terughoudende man. Hij zegt niet veel. In mijn persoonlijke ervaring verklappen dergelijke persoonlijkheden hiermee veel. Stille wateren, diepe gronden. Zwijgzaamheid intrigeert me. Begint niet alle poëzie daarmee? Is het eerste woord van een gedicht niet het woord dat niet uitgesproken wordt, dat we niet te lezen krijgen?

Ik heb me altijd tot dergelijke personen aangetrokken gevoeld. Ik heb altijd geprobeerd hen met de nodige empathie te benaderen. Ze zitten meestal vol verhalen. Ja, iedereen zit vol verhalen maar als de zwijgzamen na lang aarzelen hun verhalen vertellen dan voelen die verhalen scherper aan. Beweer dus nooit dat zwijgzamen niks te bieden hebben. Het duurt meestal een tijdje eer ze hun verhalen durven uit te spreken (want er moet eerst vertrouwen zijn). Je merkt dan dat achter hun schichtigheid ongerustheid en vrees huist. En achter die vrees verschuilt zich kwetsbaarheid. Wat hen ten zeerste menselijk maakt, al te menselijk. De dichter begint dit gedicht als volgt: ‘Was ik een gedicht, dan zou het kort/en bondig zijn. Veel wit tussen de regels./Een gedicht van weinig woorden.’ Nee, Jonas is geen gedicht, maar zijn stilzwijgen, zijn kwetsbaarheid, zijn menselijkheid heeft hij met ‘het geheim van de poëzie’ gemeen.

Wat meer valt er nog te zeggen: dat de bundel boordevol knipoogjes en binnenpretjes zit. Er zijn referenties aan Oostende (Arno, Ensor, het Oostends dialect), aan allerlei films en gedichten (onder meer Alice Nahon en Paul Snoek). Zelfs Ludwig Van Beethoven komt een kijkje nemen. Hiermee worden het meer dan gelegenheidsgedichten; het leesveld wordt verruimd. Er is voor elk wat wils. Deze smaakvolle bundel is als een feestmaaltijd. Ik nodig en daag u uit om het heerlijk te laten smaken! Keur, proef, eet. En lees.


© Alain Delmotte, Oostende, 24/11/2025

Gewoon bijzonder, Patrick Cornillie, Uitgeverij Bibliodroom,2025,20 euro

Eerder publiceerde De Schaal van Digther drie gedichten uit 'Gewoon bijzonder'. Die kun je hier nalezen.

Website Uitgeverij Bibliodroom
Website Patrick Cornillie
Lizette & Lucien

Enkele sfeerbeelden bij de voorstelling:

De auteur Patrick Cornillie

Het publiek met o.a. de Digther-redactieleden
Alain Delmotte, Paul Rigolle en Herlinda Vekemans

Groepsportret 'Lizette en Lucien'-© Bieke Cobbaert

Gewoon bijzonder: Dana en Michael - Patrick Cornillie

 

Dana en Michael

De paarse aubergine, de blos op een

tomaat: wie heeft dat op een keer bedacht,

wie ontwierp dat in godsnaam allemaal?

Of nog: het slanke, elegante van asperges.

En boontjes die dromen van prinsessen.

Wonderbaarlijk ook de abrikoos zo rond,

de kers zo rood. Het blauw van bosbessen,

de zon in een tros druiven, de zachtgele ziel

van de passievrucht. En de nobele ananas,

het gekroonde hoofd van elke fruitschaal.

Het zijn dat soort zaken waar ik als

bijzondere kok niet op uitgekeken raak.

Wie dat ooit zo uitgevonden heeft,

was ontegensprekelijk een mens met smaak.

© Patrick Cornillie

Uit de nieuwe bijzondere bundel van Patrick Cornilllie  ‘Gewoon bijzonder’ (Bibliodroom, 56 blz., 20 euro). De bundel wordt uitgegeven ten bate van Lizette & Lucien (vzw Duinhelm) in Oostende EN IS ENKEL ALDAAR VERKRIJGBAAR (niet in de reguliere boekhandel) – eventueel ook via de auteur.   

Lizette & Lucien (vzw Duinhelm) in Oostende

Er is een bijzondere voorstelling van de bundel op maandag 24 November 2025 om 16:00 u. op het adres van Lizette & Lucien (op uitnodiging).

Het programma:

*Verwelkoming door Joke Houdendijcke, namens de vzw Duinhelm (centrum voor begeleiding voor personen met een voornamelijk, verstandelijke beperking);

*Els Meerschaert verduidelijkt waarom dit bijzonder project de steun geniet van CERA;

*Alain Delmotte, voorzitter van de Vereniging van Vlaamse Letterkundigen, brengt een korte toelichting bij de bundel;

*Johan Vergote, uitgever, overhandigt het eerste exemplaar aan auteur Patrick Cornillie en de fotografen Charlotte Willem en Wouter Taveirne.

Tussendoor zullen bijzondere medewerkers van Lizette & Lucien enkele gedichten uit de bundel voorlezen.

‘Gewoon bijzonder’ (gedichten van Patrick Cornillie, foto’s van Charlotte Willem en Wouter Taveirne – Uitg. Bibliodroom – 56 blz., 20 euro)

De bundel wordt uitgegeven ten bate van Lizette & Lucien, een soep- en lunchbar die mensen met een beperking de mogelijkheid biedt om mee te werken in een reguliere horecazaak.

 

Gewoon bijzonder: Hannah - Patrick Cornillie

Hannah

Een dekselse meid ben ik, in de ban van

cimbalen en andere slagwerkinstrumenten.

Een percussionist op borden en glazen,

stoofpot en bakplaat, schotels en schalen.

Een drommelse meid ben ik, acrobaat

met pannenlikker, spatel en schuimspaan.

De trommelaar van dienst, de grosse-caisse

in de Fanfare van Honger en Dorst.

Of wat dacht u van een jamsessie met fruitpers

en groenterasp? Van een drumsolo met

klopper en pollepel op slazwierder en vergiet?

Een entertainer ben ik, een kunstenaar,

showartiest die elke dag van het leven geniet.

En dat in al de maten van het mogelijke.

© Patrick Cornillie

Uit de nieuwe bijzondere bundel van Patrick Cornilllie  ‘Gewoon bijzonder’ (Bibliodroom, 56 blz., 20 euro). De bundel wordt uitgegeven ten bate van Lizette & Lucien (vzw Duinhelm) in Oostende EN IS ENKEL ALDAAR VERKRIJGBAAR (niet in de reguliere boekhandel) – eventueel ook via de auteur.   

Lizette & Lucien (vzw Duinhelm) in Oostende

Er is een bijzondere voorstelling van de bundel op maandag 24 November 2025 om 16:00 u. op het adres van Lizette & Lucien (op uitnodiging).

Het programma:

*Verwelkoming door Joke Houdendijcke, namens de vzw Duinhelm (centrum voor begeleiding voor personen met een voornamelijk, verstandelijke beperking);

*Els Meerschaert verduidelijkt waarom dit bijzonder project de steun geniet van CERA;

*Alain Delmotte, voorzitter van de Vereniging van Vlaamse Letterkundigen, brengt een korte toelichting bij de bundel;

*Johan Vergote, uitgever, overhandigt het eerste exemplaar aan auteur Patrick Cornillie en de fotografen Charlotte Willem en Wouter Taveirne.

Tussendoor zullen bijzondere medewerkers van Lizette & Lucien enkele gedichten uit de bundel voorlezen.

‘Gewoon bijzonder’ (gedichten van Patrick Cornillie, foto’s van Charlotte Willem en Wouter Taveirne – Uitg. Bibliodroom – 56 blz., 20 euro)

De bundel wordt uitgegeven ten bate van Lizette & Lucien, een soep- en lunchbar die mensen met een beperking de mogelijkheid biedt om mee te werken in een reguliere horecazaak.

 

Gewoon bijzonder: Grietje - Patrick Cornillie

Grietje

Een bord garneren is een croque dresseren
met beenham, gefrituurde ui, een streepje
sriracha. Of met gegrilde groenten, pesto, feta.

Een bord garneren is ongebreideld fantaseren
rond boterhammen en brie, paprika, halloumi.
Is goochelen met de texturen van radicchio,
rode bietscheuten en rucola, met de kleuren
van kerstomaat, druifjes, meloen en aardbei.

Want een bord garneren is rijkelijk decoreren
– eten is voor mond- én ogen een festijn. Aldus
hoor je een lunch te presenteren als een schilderij.

Een bord garneren is een beetje bijna Ensor zijn.


© Patrick Cornillie

Uit de nieuwe bijzondere bundel van Patrick Cornilllie  ‘Gewoon bijzonder’ (Bibliodroom, 56 blz., 20 euro). De bundel wordt uitgegeven ten bate van Lizette & Lucien (vzw Duinhelm) in Oostende EN IS ENKEL ALDAAR VERKRIJGBAAR (niet in de reguliere boekhandel) – eventueel ook via de auteur.   

Lizette & Lucien (vzw Duinhelm) in Oostende

Er is een bijzondere voorstelling van de bundel op maandag 24 November 2025 om 16:00 u. op het adres van Lizette & Lucien (op uitnodiging).

Het programma:

*Verwelkoming door Joke Houdendijcke, namens de vzw Duinhelm (centrum voor begeleiding voor personen met een voornamelijk, verstandelijke beperking);

*Els Meerschaert verduidelijkt waarom dit bijzonder project de steun geniet van CERA;

*Alain Delmotte, voorzitter van de Vereniging van Vlaamse Letterkundigen, brengt een korte toelichting bij de bundel;

*Johan Vergote, uitgever, overhandigt het eerste exemplaar aan auteur Patrick Cornillie en de fotografen Charlotte Willem en Wouter Taveirne.

Tussendoor zullen bijzondere medewerkers van Lizette & Lucien enkele gedichten uit de bundel voorlezen.

‘Gewoon bijzonder’ (gedichten van Patrick Cornillie, foto’s van Charlotte Willem en Wouter Taveirne – Uitg. Bibliodroom – 56 blz., 20 euro)

De bundel wordt uitgegeven ten bate van Lizette & Lucien, een soep- en lunchbar die mensen met een beperking de mogelijkheid biedt om mee te werken in een reguliere horecazaak.

 

Patrick Cornillie herdenkt Walter Godefroot

Walter Godefroot

In een massaspurt zag je hem altijd,
vlak voor de finishlijn, nog eens de fiets
van onder zijn kont naar voren gooien.
Als een ultieme jump, de krachtige
klauw naar de zege, zijn prooi.

Zoals hij vaak uit het aanstormende peloton
kwam aangevlogen. Strijder op leven en dood.
En hoe hij daarna op het podium stond:
de kin op trotshoogte, die blinkende ogen.
Hij had iets van een roofvogel, Godefroot.

© Patrick Cornillie  

RIP Walter Godefroot - 1943-2025

Een knuffelbeer in wielershirt

Gisteren overleed totaal onverwacht Ludo Dierckxsens (1964-2025) terwijl hij aan het fietsen was voor 'Kom op tegen Kanker', 
Patrick Cornillie schreef eerder navolgend gedicht. Het is een mooie hommage aan misschien wel één van de meest aimabele mensen die het wielerpeloton ooit heeft gekend. RIP Ludo.

Ludo Dierckxsens

 

 

Het is Vlaamse kermis, het is feest

als Ludo nog maar een keer demarreert.

Loyaal aan streven en aan strijd is hij

de baroudeur die de wielerharten verblijdt.

Nooit in te tomen wil hij altijd en overal door-

stomen. Om, vertrouwend op zijn derde adem,

finaal en geheel ouderwets kapot te gaan.

 

Vaak onbezonnen, en dus zelden gewonnen,

oogstte hij toch maar mooi het meeste

applaus, heeft hij de Prijs voor het Zwoegen

en het Eerlijke Zweet behaald. Zie maar,

onder die pet op zijn kale knikker, hoe hij

straalt. De smile breder dan zijn kaken,

een knuffelbeer in wielershirt.

 

 

 

 

© Patrick Cornillie

Nafi Thiam - Patrick Cornillie

Nafi Thiam


Dat het almaar sneller moet en verder
en hoger. En zij de woorden in zich verzamelt
om dat allemaal met elkaar te laten rijmen.
Aanloop en lat. Kogel. Afstootpunt.

Dat zij de perfecte tred heeft en het opveren,
een werparm als gebeeldhouwd vlees,
de heupen en de benen – een stadion zindert
als zij de pezen rekt, haar schouders optrekt

en de longen vult voor een lichaam of zeven.
Dat zij gracieus als een hinde de horden neemt
– een speer de lucht splijt, het opstuivend zand

als zij landt. Dat haar sprint naar het lint ons
in bekoring leidt. Wij met zijn allen gaan geloven
dat god als een godin op aarde is verschenen.


© Patrick Cornillie

uit de bundel: 'Het is niet wat er staat', de Vries-Brouwers, 2023


De Olympische spelen Editie Parijs 2024 mogen dan afgelopen zijn. Het gedicht 'Nafi Thiam' van Patrick Cornillie is dat nog lang niet!

Iconisch - Patrick Cornillie

Iconisch

We hebben het met onze eigen ogen gezien: hoe
Elliott vanop het balkon samen met E.T. door
de lucht fietste, helemaal tot voorin de zaal. Hoe
haaienjager Robert Shaw met Jaws ging dollen en
een reusachtige bal achter Indiana Jones kwam
aanrollen – dat hebben wij hier met zijn allen
kunnen aanschouwen. Ook is in Lichtervelde
de Titanic gezonken. Bleek dat niet Kate Winslet,
maar ene heer DiCaprio daarbij is verdronken,
ergens bezijden De Keizer, in de Zwanebeek.


© Patrick Cornillie

‘Koningin van De Keizer. Gedichten over 100 jaar cinema in Lichtervelde’ – Patrick Cornillie, Uitgeverij Bibliodroom, 52 blz. (met hardcover en rijkelijk geïllustreerd) – 14,95 euro. 

Meer info over de bundel en hoe hem te verkrijgen via dit bericht op de site van Cultuurhuis De Keizer, dit bericht bij Patrick Cornillie en dit Schaal van Digther-bericht.


 

Vroeger - Patrick Cornillie

Vroeger

Een kleine stap was het voor elke
Lichterveldenaar om van in de Neerstraat
meteen naast Julie Andrews te gaan zitten, met
haar gitaar, in een Alpenwei. Een kleine stap
was het, om zomaar Brigitte Bardot tegen het lijf
te lopen in Parijs. Of Anita Ekberg in Rome, aan
de Trevifontein. Audrey Hepburn bij Tiffany & Co,
Dean Martin en John Wayne in het Texaanse Rio
Bravo. Een kleine stap was het voor de mens.
Maar, toen al, one giant leap for mankind.

© Patrick Cornillie

‘Koningin van De Keizer. Gedichten over 100 jaar cinema in Lichtervelde’ – Patrick Cornillie, Uitgeverij Bibliodroom, 52 blz. (met hardcover en rijkelijk geïllustreerd) – 14,95 euro. 

Meer info over de bundel en hoe hem te verkrijgen via dit bericht op de site van Cultuurhuis De Keizer, dit bericht bij Patrick Cornillie en dit Schaal van Digther-bericht.


 

Koningin van de Keizer-Patrick Cornillie

Cinema ‘De Keizer’, een legendarische en heel goed en authentiek bewaarde bioscoop in het West-Vlaamse Lichtervelde bestaat 100 jaar. De zaal werd decennialang uitgebaat door Agnes Debaillie, bijgenaamd de Koningin van de Keizer. De huidige uitbaatster Stephanie Caset greep samen met een team vrijwilligers het honderdjarig bestaan van haar bioscoop met beide handen aan om uitgebreid stil te staan, en om te vieren. Het hele feestjaar door - de cinema is ondertussen een Cultuurhuis geworden - brengt ze mensen op een culturele manier samen in de historische setting van de Cinema. Uit eeuwige liefde voor de film!

Op zondag 28 januari wordt om 10:00 u. “100 jaar De Keizer” ingezet met “Koningin van de Keizer”, een voorstelling van een gedichtenbundel van Patrick Cornillie. De bundel is een uitgave van Uitgeverij Bibliodroom.
Meer info over de voorstelling via dit bericht op de site van Patrick Cornillie en op de site van Cultuurhuis De Keizer.

De komende dagen publiceert De Schaal van Digther twee gedichten uit de bundel.

‘Koningin van De Keizer. Gedichten over 100 jaar cinema in Lichtervelde’ – Patrick Cornillie, Uitgeverij Bibliodroom, 52 blz. (met hardcover en rijkelijk geïllustreerd) – 14,95 euro.

Cultuurhuis De Keizer
Koningin van de Keizer
Uitgeverij Bibliodroom
Thuissite Patrick Cornillie

 

 

Herkauwer - Patrick Cornillie

Herkauwer

De dichter, hij ziet wat jij niet ziet:
een lijn die vliegt in de vorm van een duif,
de wind die in de bomen klimt.
Of: weilanden die avond hebben
en het land als een laken dat zinkt.

Aldus is poëzie kinderspel,
de dichter een koe die bij het grazen
zijn ogen ligt te verbazen.

© Patrick Cornillie

In Herkauwer berusten verwijzingen naar het werk van Roland
Jooris, Hugo Claus, Gerrit Achterberg, Hans Andreus en
Lucebert uiteraard niet op toeval.


Bij Uitgeverij C. de Vries-Brouwers verschijnt dezer dagen 'Het is niet wat er staat', de nieuwste dichtbundel van Patrick Cornillie.

Patrick Cornillie (°Roeselare, 1961) geniet bij velen vooral bekendheid als veelzijdig schrijver van fietsgidsen en sportboeken. Men vergeet daarbij soms dat hij bijna vier decennia geleden debuteerde met poëzie.

In ‘Het is niet wat er staat’, verzamelt Patrick Cornillie een aantal losse gedichten, thematisch vaak uiterst verscheiden, die de voorbije jaren her en der werden opgenomen in bloemlezingen, (online)tijdschriften en op literaire blogs. Andere zijn dan weer bekroond, o.a. met de Poëzieprijs van de Stad Ronse (2019) en de Julia Tulkens Poëzieprijs (2021).


Patrick Cornillie - ‘Het is niet wat er staat’ – Antwerpen/Rotterdam, Uitg. de Vries-Brouwers, 48 p. – 18,50 euro.

Uitgegeven met de steun van Sabam for culture

Uitgeverij Devries-Brouwers
Link naar de bundel op de website van Patrick Cornillie