Oviedo - Stijn De Man

Afwijkend is de lucht, haar kleur onherkenbaar
hoge rijhuizen, gevels omrand met potlood
de stad slingert, een decorstuk dat voorbijtrekt.

Een straatventer roept en verkoopt ik-weet-niet-wat
de kompasnaald draait door, mijn vingers slapen, zwellen
op benen van leem stap ik verder, depersonaliseer.

Ik wandel zonder draaiboek, merk niet dat ik onderweg
mijn luttele schetsen verlies. De volgende hoek wenkt.


© Stijn De Man

Kinderen in het Louvre - Stijn De Man

Waar kijken die twee kinderen naar, door dit wagenwijde raam?
Ze roepen naar beneden, hun lach weerkaatst echo’s tegen de koninklijke gevels.
Geen ouders in de buurt, geen kwetsuren. Het meisje trotseert een galajurk,
witte sokken, schuine hoed. Tippen van tenen in een pijnlijke kramp. Naast haar,

boven de geboende parketvloer, plat op de buik op de hoge vensterbank
schommelt de jongen. Voeten en vrijheid van de grond. De waaghals verliest
geen evenwicht, geen kindertijd. Een schoenzool tikt de zoom van de rok aan,
laat slinks een zwarte veeg achter. Windstoot. Met een klap waait een deur dicht. 


© Stijn De Man

Plaza de Cibeles - Stijn De Man

we voelden aan het marmer van een Romeinse godin
we bespiedden elkaars gebaren, stralend,
raakten verstrengeld aan de fontein

jouw thuis was een portaal, een bel
op de tast vond ik steeds de weg
langs geparkeerde auto’s en onze koffiebar

Mijn nachten dreven ons uit elkaar
jaren nadien keerde ik terug naar het plein
ik wist wat ik zocht, het wende nooit


© Stijn De Man

New Baltimore - Stijn De Man

dagelijks zogen we onze longen vol stof
al werkend hielden we ons in
we waren niet wie we waren
ergens in New Baltimore

schaken gaf ons een route om te ontsnappen
aan de routine waarop we dreven

en om vier uur ’s nachts naar de NBA kijken
waarmee we onze verloren jaren trachten te compenseren


© Stijn De Man

Lavapiés - Stijn De Man

Diep in de nacht lopen we rond
over straten, stegen, pleinen
hangen we onze duizend levens aan de wilgen
wat we nooit zullen vinden, zoeken we in achterafdiscotheken

nu zijn we hier en dwarrelende vlokjes goud trekken voorbij aan onze slaap
onmogelijk terug te keren, verdergaan ook
de dageraad katapulteert ons
naar waar we niet willen zijn

Onze hartenklop baart wachten, jarenlang, op een glorende zon
vanaf vandaag enkel nog uur per uur
indien mogelijk.


© Stijn De Man

Ik rantsoeneer je - Stijn De Man

Ik rantsoeneer je
met blikken porties, pootvast,
en één enkele reep gebalsemde twijfel

Ik verwijder onze scheringdraden
en weef met een boogje om ons heen
met wanhopige inslag drukken we ons tegen elkaar aan

Het houdt niet maar het geeft niet
Je gaat prat op je honger
afhechten is geen optie, de enige


© Stijn De Man