woensdag 19 februari 2020

Stamboomwees - Philippe Cailliau

Tussen zijn plooien zet het licht
zich vast. De huid groeit traag.
Getergd, leproos, in tijd een wees
is hij, een raadsel voor zichzelf.

Als spitsroeden lopen is zijn bestaan.
De adem wordt de interpunctie voor
het hart. En zie: in vraagtekens
wordt angst gestreken.

De onmacht is daarom de balsem
voor de onmacht. En ondertussen
zoeken oren overal naar rust
alsof het vruchtwater nooit brak.

Zo leeft hij van wat of gegeven,
of gekregen is. Voelt hij zich
waterige wees, maar weet zich
eeuwenoude stamboom.


© Philippe Cailliau


Uit Omtrek van water, de nieuwe dichtbundel van Philippe Cailliau die op 7/3/2020 e.k. wordt voorgesteld in de Oostendse Bib.

Meer info via deze Digther-link

 

Omtrek van water - Nieuwe bundel van Philippe Cailliau

Op zaterdagmiddag 7 maart 2020 presenteert uitgeverij Kleinood & Grootzeer om 14u30 de nieuwe dichtbundel Omtrek van water van Philippe Cailliau. Plaats van het gebeuren is zaal Forum van de bibliotheek Kris Lambert, Wellingtonstraat 7, 8400 Oostende.

Omtrek van water is, 45 jaar na zijn debuut, de elfde dichtbundel van Philippe Cailliau en al de vierde op rij die bij uitgeverij Kleinood & Grootzeer verschijnt

"Zoals in de titel wordt gesuggereerd, is water in diverse functies en verschijningsvormen het centrale gegeven. Cailliaus watergedichten uit deze bundel staan vol symboliek, metaforen, personificaties. “Omtrek van water” kan worden gezien als een ode aan het leven, dat evenwel zichtbare en onzichtbare grenzen kent. Het is het water dat ons toelaat te leven en te groeien, het is het water waaruit wij bestaan. Het is het water van rivieren en zeeën, het is het water dat alles laat bewegen. Water lijkt oneindig, maar is niet grenzeloos en heeft dus een omtrek. Alles wat naar leven verwijst, draagt in zich de tekenen van het tegendeel. En toch: heeft water überhaupt een (tastbare) omtrek? Water is niet mysterieus, maar de omtrek van water is dat wél. "

Vanaf vandaag en de komende dagen publiceert 'de Schaal van Digther' in voorpublicatie vijf gedichten uit de bundel.

* Woe 19/2/2020: Stamboomwees
* Do 20/2/2020:
* Vr 21/2/2020:
* Za 22/2/2020:
* Zo 23/2/2020:


Omtrek van water heb je voor 18 euro en is tijdens de voorstelling ter plaatse te bekomen of te bestellen via e-mail of de website van de uitgeverij uitgeverij@kleinood-en-grootzeer.com of www.kleinood-en-groot-zeer.com .

Kleinood & Grootzeer, ISBN/EAN: 978-90-76644-95-0.


Philippe Cailliau - Oostende 5/2/2020 - Foto: Paul Rigolle




zondag 16 februari 2020

Een manier van zwijgen - Astrid Dewancker

Soms ga ik mezelf te buiten
in breken en in snijden.
Als mijn hand een naakt wijnglas
omklemt, reik ik naar scherven.

Ik kan aan jou niet doodgaan.
Jij die mijn monden zingt.
Je ogen ronddraait als je oude
‚Château La Tour’ proeft.

Het is geen mime met de kiezen
op elkaar, maar woordloos
voor de hand liggen. Liefhebben
Is een manier van zwijgen.


© Astrid Dewancker


Uit de debuutbundel Wie omkijkt wordt gezien van Astrid Dewancker. De bundel wordt op 7/3/2020 om 19:00 u. voorgesteld in de Hotelschool Ter Duinen in Koksijde.


zaterdag 15 februari 2020

Columbo - Astrid Dewancker

In kleren die aan jou kleven,
grauwe regenjas en grijze broek,
kom je voor me staan.
„Columbo” uit de televisiereeks.

In het verstrooide en in het zwijgzame
vind ik jou in mij.
Niet in het doordringbare.
Jij was massief. Geen spons als ik.

Je aangezwollen handen zie ik het meest.
Hoe ze het witte laken met klem vasthielden.
Je mond, een dunne streep, beweegt niet.
In stilte zijn wij luid.


© Astrid Dewancker


Uit de debuutbundel Wie omkijkt wordt gezien van Astrid Dewancker. De bundel wordt op 7/3/2020 om 19:00 u. voorgesteld in de Hotelschool Ter Duinen in Koksijde.


vrijdag 14 februari 2020

Hoe voelt het moeder? - Astrid Dewancker

Hoe voelt het moeder als je mij zo ziet.
In de spiegel kijkt mijn naaktheid
naar die van jou. Je lichaam sluipt in mij.

Ik werd te groot voor jou.
Of werd jij mijn krimp?
Je noemde me reuzin.

Jouw kruimelsporen veeg ik uit.
Aan het eind van een hobbelige weg
staat jouw gevarendriehoek :
Verboden toegang voor de liefde.


© Astrid Dewancker


Uit de debuutbundel Wie omkijkt wordt gezien van Astrid Dewancker. De bundel wordt op 7/3/2020 om 19:00 u. voorgesteld in de Hotelschool Ter Duinen in Koksijde.


Wie omkijkt wordt gezien - het debuut van Astrid Dewancker

Het is, als je als dichter al jarenlang poëtisch onderweg bent, nooit te laat om in boekvorm
Astrid Dewancker op 'Vers Roeselare'
te  debuteren. Astrid Dewancker(°Roeselare 1949) is daar heel binnenkort een sprekend voorbeeld van. Ze studeerde Secretariaat & Moderne Talen en werkte een beroepsleven lang als directiesecretaresse en tandartsassistente. Dewancker volgde Literaire Creatie aan de Academie Woord en Muziek van Ieper. Sindsdien publiceerde ze in diverse bloemlezingen en las voor in binnen - en buitenland. Op zaterdag 7 maart 2020 e.k. stelt ze in Koksijde haar debuutbundel 'Wie omkijkt wordt gezien' voor.
Het bericht op de nieuwspagina van Uitgeverij P daarover:

“Sommige dichters wachten lang om te debuteren en hebben daar een goede reden voor. Astrid Dewancker is zo’n dichter. Haar verzen zijn treffende verdichtingen van haar leven, maar dan moet dat leven uiteraard eerst geleefd zijn! En dat voel je in elke versregel: Astrid Dewancker heeft elk woord, ieder beeld zorgvuldig gewikt en gewogen, gekozen en ten volle beleefd.” Zo schrijft dichteres Hilde Pinnoo. En Daniel Billiet voegt er uitdagend aan toe: “Deze verzen glijden niet zomaar van je af, maar haken zich vast onder de huid. (…) In talloze, krachtige beelden kleedt ze het verleden uit tot op het bot. Het resultaat is het schrijnende tegengestelde van een leuke pageturner, dit debuut blijft ‘plakken’.”

Wie omkijkt wordt gezien
Astrid Dewancker
Zaterdag 7 maart 2020 om 19 uur
Hotelschool Ter Duinen, Houtsaegerlaan 40 te Koksijde
Gratis toegang.
Inschrijven? Mail het aantal aanwezigen en eventuele voorbestelling van het boek aan contact@uitgeverijp.be.

Het programma:
o Onno van Gelder jr. presenteert.
o Duo Salvérius – Vandenabeele verzorgt de muzikale omkadering.
o Dichters Daniel Billiet & Hilde Pinnoo zorgen voor een verrassend en klankrijk poëtisch duet gebaseerd op een aantal gedichten uit Wie omkijkt wordt gezien.
o Onno van Gelder jr. interviewt Astrid Dewancker, die ook enkele gedichten leest.
o Uitgever Leo Peeraer overhandigt het eerste exemplaar.
o Uitgebreide receptie.

Uitgeverij P

'De Schaal van Digther' publiceert vanaf vandaag, bij wijze van voorpublicatie, drie gedichten uit de bundel.

* Vr 14/2/2020: Hoe voelt het moeder?
* Za 15/2/2020: Columbo
* Zo 16/2/2020: Een manier van zwijgen

Foto: Astrid Dewancker op 9/9/2018 - Vers Roeselare - © Foto: Paul Rigolle









donderdag 13 februari 2020

Rothko - Johan Clarysse

Jij, als eerste sneeuw die valt
in de nazomer van het leven,
een ongebreidelde toekomst,
een herinnering,

Jij, als een vertrouwde kamer.
Als een werkelijkheid die overweldigt
en streelt en strijdt en staat
als een huis

Jij, als een late roeping.
Een altijd hier en nu, een teder tekort,
een weelde van jewelste, een venster op de wereld,
wegwijzer en kruispunt,
een akker die zich opent als een roos.

Jij, als een sonate in kleur van Marc Rothko,
het diepblauw van Yves Klein,

een ongeopende brief,
een noodzakelijke barrière,
regen na de droogte,

de stilte in een romaanse kerk,
vuur en aarde, lucht en water,
een voorbijgegane dag,
een verhevigd feest, een levend woord,
een langgerekte schaduw van mezelf.


© Johan Clarysse


Johan Clarysse is beeldend kunstenaar en schrijft geregeld ook poëzie. Bovenstaand gedicht komt uit het ongepubliceerde typoscript ‘Met een stem van water’.


woensdag 12 februari 2020

Klare nacht - Johan Clarysse

I

Mij nestelend in je okselholte
teken ik een bron van licht.

Van plooi tot plooi,
met ademloze hand, bereken ik
je schaduw als een raadsel.

Terwijl de avond valt
over de stad, over de smalle grens
tussen jou en mij.

Het is alsof de wolken ons omarmen.
Hoor je die zachte, bruisende muziek?


II

Blind van genade, vol van tekort
tast ik de scherpe kanten
van oktober af,

ben ik die ben
in het losbladig boek
van je gezicht.

Mijn stem, een windvlaag
die hevig aan de bomen schudt.

Herfstlicht is mijn gids
in jouw langgerekte labyrint.


III

Zelfs als er geen taal is die liefde
vertaalt, toch zal ik
woorden verschalken
om dat allerikste
jij van jou te vinden.

Kom jij met je lichaam, broos
en breekbaar als licht.

Dat ik schilder ben
van regenbogen heb
ik je nooit verteld.


IV

Misschien groeien de appelbloesems in je tuinen
uit het krachtige verlangen naar kleur?
Stammen de bomen op je grastapijt
uit de resten van een afscheid?

Deze klare nacht, stil ontwaakt hij.
Ik benoem hem met je welbespraakte naam.


© Johan Clarysse


Johan Clarysse is beeldend kunstenaar en schrijft geregeld ook poëzie. Bovenstaand gedicht komt uit het ongepubliceerde typoscript ‘Met een stem van water’.


dinsdag 11 februari 2020

Morandi - Johan Clarysse

Raadzaam is het het tekort te omarmen.
Je ziet het niet rondlopen in onze gedachten.
Je hoort het niet ritselen in de bomen.
Het draagt geen maatpak, geen das.

Het tekort toont zich in de achterkant van onze zielen,
de tussenruimtes in de doeken van Morandi,
de melancholie in elk gul seizoen,
de wind in je haren die gaat liggen,

het woord dat op zijn grenzen stoot,
herinneringen die krimpen en verdwijnen,
het gras dat droog staat in de zomer,
te weinig woorden voor de kleur wit.

De stilte die is uitgepraat,
het ogenblik dat afbreekt,
niet kunnen slapen zonder jou,
mijn liefkozingen op de tast.

De motor van mijn heilige, belegen woede,
de keerzijde van betekenis, oneindigheid,
de rook en het gezicht van de revolte,
de zonneënergie van liefde.


© Johan Clarysse


Johan Clarysse is beeldend kunstenaar en schrijft geregeld ook poëzie. Bovenstaand gedicht komt uit het ongepubliceerde typoscript ‘Met een stem van water’.


dinsdag 4 februari 2020

Voltooid - Miel Vanstreels

Waarom zou je ouderen
het recht ontzeggen
om klaar te zijn
met hun leven,

waarom zou de hulp
om er waardig
uit te stappen
geen barmhartigheid
mogen heten,

zo blijf je
in de wirwar
van belangen

gedoemd
om lijdzaam
te verlangen


© Miel Vanstreels


maandag 3 februari 2020

New Baltimore - Stijn De Man

dagelijks zogen we onze longen vol stof
al werkend hielden we ons in
we waren niet wie we waren
ergens in New Baltimore

schaken gaf ons een route om te ontsnappen
aan de routine waarop we dreven

en om vier uur ’s nachts naar de NBA kijken
waarmee we onze verloren jaren trachten te compenseren


© Stijn De Man


zondag 2 februari 2020

Jana Arns wint de Poëziewedstrijd van de Stad Harelbeke - Editie 2020

De jaarlijkse editie van de Poëziewedstrijd van de Stad Harelbeke - de 41° al, uniek toch voor een poëziewedstrijd - kent geen geheimen meer. Grote winnaar werd Jana Arns die eind verleden jaar met 'Het is het huis dat niet goed alleen kan zijn' al haar derde dichtbundel publiceerde en ook hier, in deze Digtherlijke kolommen, eerder al een aantal gedichten publiceerde.

Aan deze editie namen 352 dichters deel, 87 meer dan vorig jaar wat de populariteit van de wedstrijd onderstreept. 244 dichters waren zesentwintig of ouder, 108 dichters waren jonger dan zesentwintig. 115 inzendingen kwamen uit Nederland.

De jury, die ook dit jaar weer uit Sylvie Marie, Philip Hoorne en Herman Leenders bestond, kreeg in het totaal zo'n duizend gedichten te beoordelen.Deze 41° jaargang was volgens de jury van hoog niveau. "Heel wat sterke gedichten passeerden de revue, ook van dichters die vandaag niet in de prijzen vallen. Sommige dichters deden zichzelf tekort door een kwalitatief onevenwichtige inzending af te leveren."

Het editie-2020-verdict van de jury:

Categorie - 26 jaar
1. Kristien Spooren (°1994) uit Gentbrugge (500 €)
2. Merthe Voorhoeve (°2000) uit Leusden, Nl (250 €)
3. Carlo Siau (°1995) uit Oudenaarde (100 €)
4. Yana Rosé (°2003) uit Kuurne (75 €)
5. Marie Borremans (°1994) uit Sint-Amandsberg (75 €)
Aanmoedigingspremie jonger dan 16: Jill Van Ham (°2005) uit Harelbeke (50 €)

Categorie +26 jarigen
1. Jana Arns (°1983) uit Sint-Niklaas (1000 €)
2. Ludwig Van De Voorde (°1967) uit Waasmunster (375 €)
3. Pieter Van De Walle (°1992) uit Leuven (250 €)
4. Rik Dereeper (°1962) uit Rollegem (125 €)



Met dank aan Jan van meenen voor de foto en de berichtgeving!

Zie ook dit Facebookbericht van CC Het Spoor
Voorgaande edities bij de Schaal van Digther


Lavapiés - Stijn De Man

Diep in de nacht lopen we rond
over straten, stegen, pleinen
hangen we onze duizend levens aan de wilgen
wat we nooit zullen vinden, zoeken we in achterafdiscotheken

nu zijn we hier en dwarrelende vlokjes goud trekken voorbij aan onze slaap
onmogelijk terug te keren, verdergaan ook
de dageraad katapulteert ons
naar waar we niet willen zijn

Onze hartenklop baart wachten, jarenlang, op een glorende zon
vanaf vandaag enkel nog uur per uur
indien mogelijk.


© Stijn De Man


zaterdag 1 februari 2020

Ik rantsoeneer je - Stijn De Man

Ik rantsoeneer je
met blikken porties, pootvast,
en één enkele reep gebalsemde twijfel

Ik verwijder onze scheringdraden
en weef met een boogje om ons heen
met wanhopige inslag drukken we ons tegen elkaar aan

Het houdt niet maar het geeft niet
Je gaat prat op je honger
afhechten is geen optie, de enige


© Stijn De Man


vrijdag 31 januari 2020

Tot ze koud is

Steven Van Der Heyden en Luc C. Martens nodigen uit! Hun nieuwe duo-bundel "Tot ze koud is" wordt niet één maar tweemaal voorgesteld. Komende zaterdag 1/2/2020 in Deinze en op donderdag 27/2/2020 in Herzele! Iedereen is er welkom!

Meer info op de Activiteitenpagina van Uitgeverij P.



donderdag 30 januari 2020

Iemand sangria, sangria someone – Jan Posman

een strandfeest, iemand sangria, sangria someone, er zit zout in je haar en
het is niet de bedoeling dat je nu vraagt naar enig vroeger, enig voornemen,
noch enig later, onthef jezelf eens van een reflex, concentreer je op wat hier
weerklinkt en voor je ogen danst, de sluiernevel, neem hem waar, de kennis
van de hemellichamen die ik als een schoolmeester noem en voor je spel

volg ook de arpeggio’s, ze vuren vast iets aan, iets rond je heupen als een hoepel
van ambigu verlies, en als het even kan smoren ze een plan dat sinds een bespreking
met koffie en verwarming, projecties op een scherm, lelijke stoelen, je ziet het voor
je, ergens in de winter ergens in de wereld van de ongelegen eisen en de
niet te drinken koffie uit een apparaat, een plan dat sinds die bespreking lang
in je hoofd heeft gedaverd
je eerst invroor
ja echt

een strandbal in kinderkleuren een deel van je kleding als kussen en mijn sarcasme als
een symptoom, mijn rest van die wereld, van die wereld van de winter, de lelijke stoelen
de niet te drinken koffie in kartonnen bekers, mijn sarcasme als een symptoom bijna
moeiteloos tussen ons in, we laten het voor wat het is
we kijken toe terwijl het zich voltrekt
hoe is dat mogelijk?

je figuratie hitst, je lijnen spelen een oud spel, de geschiedenis van de honger, het verleren
van de beheersing, een spel met heen en weer, je geluid verzint mijn instemming met je
zucht, nee, niet die van het genot maar die van de vertwijfeling of zijn die soms
verbonden? met je zin in verlies, je voornemen niet voor te nemen, de plannen te
verwarren, de afspraken naar de wolken te verplaatsen, je zegt dat het al zo lang
hetzelfde is en dat het op is, we mogen niet meer groeien, we moeten ontwensen

in je gezicht is een gedicht dat al het grijs en het gelijk van de listigste zinnen wist
in je gezicht is een gedicht dat de andere gezichten
met daarin die verknipte eisen, die omgeleide aandrift
schoonveegt tot hun schetsen weer licht zien
tot de lijnen oprechter de twijfel uitwijzen
er zijn altijd maar te veel mensen, met te veel eisen
zelfs op een strandfeest
zelfs in een nacht zonder inmenging, instigerende tekens
zonder eigenzinnig licht


© Jan Posman


woensdag 29 januari 2020

Een boterham met honing - Jan Posman

ik ben een kind van een imker, blij met een beeld
van adolescente bloesem, een boterham met honing

al je bedoelingen met mij, glanzend als smeltend was
de zinnen die je niet uitspreekt maar verknoopt
in een lenige wil, wachtend op oostenwind en bosgeuren
als op boden van de zomer

ik ben een kind van een imker, wat het ook mag betekenen
mijn taal ontgaat, ze is inert en stil als land in winters
als zaad in een zak van lijnwaad
achter een schuurdeur in januari

mijn vader ging in het voorjaar doodernstig
koninginnen doodmaken, in het bijenhuis de geur
van wijnazijn, oud achtkantig hout, propolis
de geteerde deksels op de gonzende kasten
de functie van het duister
de sfeer van ambacht en uitleg

opeens stond hij daar dan, in zijn imkerkleren
een rare sprookjesfiguur, tegen mijn moeder
zei hij: ik ga een paar uur koninginnen doodmaken
mijn moeder zei daar gewoonlijk niets op

de bijen zijn ziek nu, van hun huizen is niets meer
in een enkeling de herinnering aan een lucht en
aan het speelziek stof in een bundel dringend licht

ik ben een kind van een imker, ik weet niet
wat het betekent maar het liet iets in me achter

je vraagt wat er van ons wordt, we spelen
de darrenslacht in een ballade van warme dagen,
wachten op een kus in een kamer van vragen
mijn handen op je lenden, de lus rond mijn leven,
mijn oordeel in mijn blijvende honger
de aandacht als kleefkruid
het beeld van koolzaadweelde
in de ingetogen polder die zich met zwijgen indekt
tegen boerenverstand en prozaïsche wind

het lijkt opeens genoeg, een ja zie ik aan je mond,
we bekijken gespannen de kleur van klaver
het zonlicht bespeelt het overleven
het is voldoende, dat was het lang geleden al


© Jan Posman