vrijdag 16 november 2018

Poëzie Centraal-databank

Het Poëziecentrum start met "Poëzie Centraal", een centrale databank. Heel mooi initiatief! De lancering is voorzien voor de Poëzieweek van 2019.

Hierbij het bijgaand bericht:
"Ben je een dichter wil je in onze databank?
Tijdens de Poëzieweek 2019 lanceert Poëziecentrum een gloednieuw online platform: Poëzie-Centraal. Wat dat platform precies zal inhouden, lees je hier. Een belangrijk onderdeel van Poëzie-Centraal is de auteursdatabank. In die auteursdatabank bieden we een overzicht van het Vlaamse poëzielandschap. Later wordt het project ook uitgerold in Nederland, maar om praktische redenen richten we ons in de eerste fase op Vlaamse dichters. Om dit ambitieuze project te realiseren, organiseren we de grootste crowdsourcing-actie uit de Vlaamse poëziegeschiedenis. Ben jij zelf dichter en wil je graag deel uitmaken van onze databank? Stuur ons dan een mailtje en we bezorgen je de nodige informatie!"
Mailwisseling te sturen aan poezie-centraal@poeziecentrum.be

Site Poëzie Centraal
Bericht Poëziecentrum


donderdag 15 november 2018

De golfslag van het zijn

Bedenkingen bij het lezen van 'Alles komt terug' van Antoon van den Braembussche

Recensie: Romain John van de Maele

In 1956 publiceerde Louis Paul Boon zijn meest pessimistische roman: Niets gaat ten onder. Ik heb die titel altijd als een variant van Friedrich Nietzsches begrip ‘die ewige Wiederkehr des Gleichen’ beschouwd. Nietzsches stelling heeft vooral geschiedfilosofische implicaties, en ook de titel van Boons roman kadert in een geschiedfilosofische benadering van het leven – hij huldigde een cyclische geschiedopvatting. Voor mij ligt een dichtbundel van Antoon van den Braembussche: Alles komt terug. De ondertitel luidt Over “de eeuwige terugkeer van het gelijke”, en
de bundel wordt ingeleid met een citaat uit Aldus sprak Zarathoestra en met een versregel uit Rutger Koplands bundel Het orgeltje van yesterday: ‘Alles verandert maar keert onveranderd terug.’

Voor ik mijn aandacht op het werk van Van den Braembussche richt, stip ik aan dat het werk van de filosoof met de hamer me altijd een zekere afkeer heeft ingeboezemd. Ik heb nooit zijn vernielingsdrift begrepen. Hij was ongetwijfeld niet de enige filosoof die geweld legitimeerde, ook Voltaire – toch een vooruitstrevende humanist – zat niet om een krachtige oproep verlegen: ‘Ecrasez l’infâme!’ Op de binnenflap van het achterplat van Alles komt terug wordt gesteld dat ‘poëzie de creatieve plek bij uitstek is waar kunst en filosofie elkaar kunnen ontmoeten.’ Dat is een stelling waar ik me graag bij aansluit. Naar verluidt staan – naast die ontmoeting – in deze bundel liefde en stilte centraal, en er zou ook sprake zijn van een mystieke inslag. De terugkerende stilte is een noodzakelijke geluidsdemper in een wereld die in lawaai verdrinkt, en vaak het beginpunt van een even noodzakelijk bezinningsmoment. Vanzelfsprekend mag ook de gevende liefde niet ontbreken, want zonder die liefde is het leven een schrale ervaring.

Als de mededeling van de uitgever klopt, heeft de dichter voldoende afstand genomen van Nietzsche, en dan moet ik als lezer ook niet vrezen voor een late oekaze uit Weimar, waar Nietzsche in een poging om zichzelf te worden op de rand van de afgrond danste. Van den Braembussche en ik staan anders tegenover de denker die ooit schreef dat de mens niet alleen een schepsel maar ook een schepper is die na de dood van God op zoek moet gaan naar de zin van het leven, maar dat mag mijn lezing van de gedichten niet beïnvloeden.

De bundel bestaat uit een doorlopende reeks gedichten, niet uit een aantal cycli, en elk gedicht heeft een titel. De stilte en de liefde zijn niet altijd tastbaar aanwezig, maar de stilte wordt wel gesuggereerd in het gedicht ‘Kant lezend’. (23). Het werk van Immanuel Kant (1724-1804), de denker uit Königsberg en wellicht de meest systematische filosoof van zijn tijd, leest men best in een figuurlijke cocon. Maar ook een cocon schermt niet alle invloeden af: ‘Kant lezend / hoor ik eensklaps / het geluid van een vogel die voorbijvliegt / in mijn tuin / de stem van een vriend die / langzaam verdwijnt in de wind. // Ik ben alleen op de wereld. // Ik ben gelukkig. / Ik denk aan jou.’ Het gedicht doet me wat denken aan schilderijen van Raveel en gedichten van Jooris, waarin gelijkaardige scènes worden verbeeld of verwoord. De verbroken stilte mondt uit in een bespiegeling over het voorbijgaande: de voorbijvliegende vogel verdwijnt samen met de stem van de vriend, maar de afgeleide lezer laat zich niet uit zijn lood slaan. Voor hem betekent alleen-zijn geen straf – Franz Kafka schreef ooit ‘Alleinsein bringt nur Strafe.’ Het denken verbindt het lyrisch subject met de Ander en dat maakt het gelukkig. Verbondenheid lijkt een andere vorm van liefde te zijn. Van den Braembussche verwoordt zijn gedachte op een heel sobere, directe manier, in een echte parlandostijl.

De stilte is ook het beginpunt van ‘Heel even maar’. (17) ‘Wat is er mooier dan / de stilte die de aarde kust?’ vraagt de dichter zich af. Nu verbindt hij de stilte met een droom waarin hij zonder handen een witte lelie plukt en het ‘ogenblik waarop / kastanjes barsten van geluk / en je aanloopt tegen een zeepbel /van een naburig kind.’ Die zeepbel laat hem het mooiste blauw zien dat hij ooit te zien heeft gekregen. Opnieuw is de grondgedachte verbondenheid, ook al bestaat die maar een enkel ogenblik in een droom en in een zeepbel die barst. De kastanjes die barsten van geluk zijn wel blijvers: wanneer de bolster al lang vergaan zal zijn, zal de kastanje vruchtbaar voortleven in een nieuwe kastanjelaar. De kastanje die barst van geluk zou wel een metafoor kunnen zijn, een dichterlijke omschrijving van een vrouw die nieuw leven schenkt. De liefde wordt hier indirect verwoord.

Het gebrek aan stilte wordt kritisch verwoord in het gedicht ‘Het onbestemde’ (18): ‘Er is de waanzin van de stad / die krijst in al haar geledingen.’ Maar wie aan het contingente voorbij kan gaan, zal ook in de stad ‘de eeuwige terugkeer / van het gelijke’ ontdekken: de onwankelbare aanwezigheid van het ‘oneindige en het goddelijke’, al zijn die slechts door een kier bereikbaar. Zinvol leven vraagt een inspanning. De eeuwige terugkeer is ook letterlijk aanwezig in het gedicht ‘Steeds weer’ (35): ‘De tijd omarmend, / de eeuwige terugkeer / in de luwte van je schaduw.’ ‘Steeds weer’ is een liefdesgedicht dat bijna aarzelend het voorrecht van de ontvangende liefde blootlegt en tegelijkertijd de gevende liefde huldigt. In ‘Steeds dezelfde’ (34), een gedicht vrij naar Paul Eluard – ‘Je t’aime’? – wordt ongeveer dezelfde boodschap verwoord, maar zoals bij Eluard wordt de vrouw in dit gedicht min of meer gesacraliseerd. Woorden spelen een grote rol in elke relatie, niet alleen in de liefde, ‘want woorden geven respijt / zoals een rivier ruimte geeft / aan water en verademing.’ (40)

Van den Braembussche gebruikt geen ongewone taal, geen eind- of binnenrijmen, en er valt nauwelijks enige assonantie op. Ook alliteratie is vrijwel geheel afwezig. De eenvoud is bedrieglijk, want de woorden dekken een diepe lading. ‘Magritte indachtig’ (26) wijkt wat af van de algemene regel. In de drie gedichten, die onder die titel werden geplaatst, valt wel een dichterlijke ingreep op – er wordt gebruik gemaakt van schaars eindrijm en assonantie, en precies daardoor blijven de drie korte teksten ook langer nagalmen. ‘Magritte indachtig’ is het gedicht dat mij het meest heeft aangesproken. Inhoudelijk sluit het goed aan bij de andere gedichten, maar de dichter hangt zijn beelden op aan de verbeelding van Magritte. En dat mag – veel dichters hebben zich laten inspireren door het werk van Raveel, anderen hebben de kunst van Rik Wouters of zelfs Jan van Eyck als basis genomen. Ook al gebruikt Van den Braembussche alledaagse woorden, om tot de essentie van zijn gedichten door te dringen, moet men de nodige – vruchtbare – tijd nemen.


© Romain John van de Maele
 

Antoon van den Braembussche, Alles komt terug, Uitgeverij P,
48 blz., € 16,50, ISBN 978-94-92339-53-9.


dinsdag 13 november 2018

Melopee-poëzieprijs voor Max Greyson

De Melopee-Poëzieprijs-Laarne die intussen al voor de tiende keer het beste gedicht bekroont dat verscheen in een literair Vlaams tijdschrift, werd zondag laatst in Laarne uitgereikt aan de jonge dichter Max Greyson (°1988). Het winnende gedicht “Onscherp” verscheen eerder in Het Liegend Konijn. De publieksprijs ging naar Marieke Maerevoet voor haar “Zomergedichten – le temps des cerises", verschenen in Schoon Schip. De winnende gedichten en een bericht over de toekenning van de prijs staan intussen na te lezen via deze link op de Laarne-Melopee-poëziewebsite.


maandag 12 november 2018

Wat eerst nog duister was

Wat eerst nog duister was wordt door
de ochtend blootgelegd. Een kwast
met scheerschuim in de hand die
over het gezicht beweegt. Mes met
scherpe kant, van de durf gaat alles uit
voor wie zichzelf in de ogen kijkt.

Wat je van de dag verwacht raakt al vroeg,
glad en helder uitgeklaard. Is het zilver of
is het zink? Folie van tin die weerkaatst wat in
het hoofd bestaat? Migraties en bedragen,
agenda's en vertier, slotsommen
wachten jouw mensen op. Eén van hen

te zijn! In maat- of narrenpak. Identikit!
Er is geen soelaas, geen lievemoederen aan.
Je rijdt de wereld in, brengt dingen thuis
en wie men - oog van haarwild - in jou herkent
lijkt maar zelden op hij die elke morgen verknipt
en gladgeschoren in een spiegel staat.


© Paul Rigolle


(Uit ‘Het tomeloze totaal van de dag’, typoscript in wording.)

zondag 11 november 2018

Gedenksteen - Achilles M. Surinx

Het waren de bommen. Het was
de oorlog, die het leven van zovelen nam.
De jongen uit onze straat, het meisje
dat de ramen lapte en de vader die
het kistje van zijn zoontje droeg.

Achter hun in steen gegrifte namen
gaan afgebroken levens schuil.
Oorlog veegde hun toekomst uit.
Vernieling en dood deden levenloze lichamen
verzinken in de stilte van het sterven.

Misschien kregen ze een schone begrafenis,
bracht men eer en vloeiden er tranen.
Het is zo lang geleden. Een verhaal dat
wordt doorverteld. Of dat in nukkig zwijgen
blijft gehuld. Of vergeten tussen de plooien viel.

Afgenomen levens, zo plots afgenomen van wie
hen liefhad en zonder hen verder moesten gaan.
Je plant wat bloemen in de aarde en buigt
het hoofd. Een verloren hand zoekt de jouwe
en je omhelst het troostend licht.


© Achilles M. Surinx


dinsdag 6 november 2018

Dichter uit de Schaduw - de laureaten van 2018

Op 24 november 2018 gaat in de Wezekapel, tussen de velden van het unheimliche Ardooise groentenhinterland in, zoals eerder al gemeld, de 9° editie
van "Literaire Living" door. Dit poëtische festival van Theater De Schaduw  mag vanwege de heel eigen locatie zonder aarzelen omschreven worden als de jaarlijkse hoogmis van de poëzie! Of wat beknopter gezegd: Niet Te Missen!

Zoals bij elke editie het geval, wordt op het hoofdpodium, waarop dit jaar Mark van Tongele, Tsead Bruinja, Carmien Michels en Christophe Vekeman hun mooiste teksten lezen, ook dit jaar plaats gemaakt voor de laureaten van de jaarlijkse "Dichter uit de Schaduw"-wedstrijd.

Na een fijne beraadslaging besloten de juryleden Reinout Verbeke, Rino Feys, Benedikte Crombez, Liselotte Vercaigne, Paul Rigolle en Edward Hoornaert de inzendingen van de navolgende vier dichters te honoreren. Zij worden van harte uitgenodigd om op 24/11/2018 in Ardooie hun beste gedichten te komen lezen.

De laureaten van 2018:
1. Bert Deben (Antwerpen)
2. Hein Van der Schoot (Wezep - Nl)
3. Annette Akkerman (Maarssen - Nl)
4. Pieter Van de Walle (Leuven)


Extern:
Literaire Living bij de Schaduw
Literaire Living bij Digther

#dichteruitdeschaduw #poëziewedstrijd #literaireliving







































(P.R.)


maandag 29 oktober 2018

Dichter en Yang-pionier Julien Vangansbeke bezoekt zijn oude werkplaats.

Dichter en Yang Poëziereeks-pionier Julien Vangansbeke bezoekt zijn oude werkplaats, Morjos-Printers, waar hij dertig jaar actief was.
Een film van Edmond Bonnaffé. Via de facebookbladzijden van Edmond Bffé. Waarvoor veel dank.

zaterdag 27 oktober 2018

Poëzieprijs Melopee Laarne - Publieksprijs

Nadat we eerder al ergens op deze bladzijden of op een of ander Facebook-reactieding de zachte verzuchting slaakten om een lijstje met de genomineerden publiek te maken
heeft men in Laarne zelfs nog iets meer gedaan… De 21 genomineerde gedichten van de editie 2018 kunnen niet alleen online gelezen worden, je kan zelf een stem uitbrengen op het gedicht van jouw voorkeur. Voor de feestelijke 10° editie van de Melopee-Poëzieprijs die al een decennium lang, jaarlijks het meest beklijvende gedicht dat verscheen in een Vlaams tijdschrift bekroont, wordt immers voor de eerste keer een publieksprijs uitgereikt. Er kan daarvoor nog tot met 1 november 2018 gestemd worden. Wie zijn of haar stem uitbrengt, maakt kans op een poëziebloemlezing van de voorbije 10 edities!

Voor een publicatie in ‘De Schaal van Digther’ is het gedicht Schrijf me van Hugo Verstraeten genomineerd. Stemmen? Het kan! En wel hier, via dit Stemformulier.

Wie uiteindelijk de opvolger wordt van niemand minder dan Peter Verhelst vernemen we tijdens de uitreiking van de Melopee-Poëzieprijs, editie 2018, én de publieksprijs op 11 november 2018 om 19 u. in de Sint-Machariuskerk in Laarne. Iedereen is welkom, maar wel graag vooraf inschrijven via jeugd.cultuur@laarne.be of op 09/365 24 10.

Hieronder nog ’s het mooie lijstje van de 21 genomineerde dichters. Knappe dichters én gedichten hoor!

1. De hond van Pavlov – Wim Vandeleene
2. Dionysos dansend – Stefan Hertmans
3. Dynastieke gedachten – Max Temmerman
4. Een vluchtverhaal – Steven Van Der Heyden
5. Epektasis (x) 2 – Claude van de Berge
6. Gebedenboek – Esther Jansma
7. Hoe water van harde handen… - Shari Van Goethem
8. Jij en ik – Abdelkader Benali
9. Kan je de tijd wat zachter zetten – Jan Geerts
10. Le monde à l’envers – René Roumen
11. Lichaamstaal – Willem M. Roggeman
12. Om niet te zeggen – Maud Vanhauwaert
13. Onscherp – Max Greyson
14. Reclining Nude – Bernard Dewulf
15. Schrijf me – Hugo Verstraeten
16. Tussentijd – Jozef Deleu
17. (weeshuis) – Geert Jan Beeckman
18. Wonderlamp – Kurt De Boodt
19. Zomergedichten, le temps des cerises – Marieke Maerevoet
20. Zondag – Jana Arns
21. Zoon – Sofie Verdoodt


De gedichten kunnen nagelezen worden via deze link.
Alle verdere info op de Melopee-site.

De genomineerde gedichten verschenen in de navolgende tijdschriften, al mag
dit lijstje wel 's opgefrist.

(P.R.)


vrijdag 26 oktober 2018

Een bal stuitert de kerkwegel af - Frans Deschoemaeker

Je ziet ze nog, maar minder, en op een dag
moeten ze wel zijn verdwenen, en bijgezet
in de iconografie van het Vlaamse dorpsgezicht;
die tuinmuren van beton, met hun bovenrand
van ronde kartels een vertrouwen wekkende kabbeling
door het azuur van lang voorbije zomers.

Soms wit gekalkt, meestal volgens voorschrift vaal
en korrelig, met geel korstmos bepokt, en altijd
springt een modderige kippenren wel mede
in het oog, een tegelpad, een aarden wegel -
knerpend het geheugen in geschuurd - met sintels en
mosselschelpen aangehard. Geur van oude regens,
roest, kattenpis en kevers.

November hier ten plattelande! De dag
kruipt moeizaam uit de zwarte grond.
Met duizend druppels druipt de waslijn
boven keurig opgemaakte winterbedden.
Spruitkool kleumt in mist, een afdak welft zich
over houtopslag, een bundel uien aan de balk, een oude
kolenkit, o tabernakels van de kindertijd, een fietswiel,
een karretje om de hemel te vervoeren.


© Frans Deschoemaeker

Noot: Dit gedicht werd ook opgenomen in de selectie van
het Kunstenfestival Watou - Editie 2018


Vereffening - Gerda Berckmoes

Een nachtelijk bewegen
meldt de aanwezigheid
ik kan je voetstap horen
de stiltes van weleer
krijgen plots een betekenis
we zijn in overleg getreden
en komen nu ter zake
over de rand van het gedicht
voltrekt zich de vereffening
van misverstand geen sprake
ik doof het licht
het is volbracht
de deur valt zachtjes dicht


© Gerda Berckmoes


donderdag 25 oktober 2018

Ontknoping - Gerda Berckmoes

Dit sterven
was ook een ontwaken
en heeft zich aan
mij meegedeeld
in deze dodenkamer
de klok tikt zacht
de rouwenden gaan
zuchtend heen
ik blijf alleen in
een verzegeld weten
de orchideeën en de maan
kijken mij onbewogen aan


© Gerda Berckmoes


woensdag 24 oktober 2018

Excursie - Gerda Berckmoes

Afdalend in het graf
op zoek naar wat
van ons nog over was
verraste mij de maan
en in haar lieflijk licht
omarmde ik de droom
en opende de deur
naar het gedicht


© Gerda Berckmoes


maandag 22 oktober 2018

Literaire Living - Zaterdag 24/11/2018






































Op zaterdag 24 november 2018 gaat de nieuwste editie van Literaire Living door. Ook dit jaar wordt in de Ardooise Wezekapel van Theater De Schaduw een mooie toeloop verwacht voor wat we hier graag omschrijven als de "Hoogmis van de poëzie". Ondertussen is dit fijne literaire festivalletje alweer aan zijn negende editie toe. Ook dit jaar is er weer bijzonder mooi dichterlijk volk op komst. Nemen immers dit jaar met veel literaire overtuiging plaats in de zetel: Mark van Tongele, Christophe Vekeman, Carmien Michels, Tsead Bruinja en de winnaar van de poëziewedstrijd "Dichter uit de Schaduw". Misschien bent u dat wel! Voor een knus en knapperend dekentje van muziek zorgt dit jaar de dreampopband Portland. Wat ons betreft: zeer aanbevolen, dit poëtisch avondje!

Literaire Living, Zaterdag 24/11/2018 - 20:00 u. - Cultuurkapel De Schaduw - Wezestraat 32, 8850 Ardooie
Tickets kosten add. 12 € en vvk. 10 €


Literaire Living - alle edities op een rijtje:

Editie 1 – zondag 20 mei 2007
Editie 2 - zaterdag 3 mei 2008
Editie 3 – zaterdag 14 november 2009
Editie 4 – zaterdag 20 november 2010
Editie 5 – zaterdag 19 november 2011
Editie 6 - zaterdag 24 november 2012
Editie 7 - zaterdag 7 december 2013
Editie 8 - zaterdag 25 november 2017
Editie 9 - zaterdag 24 november 2018








dinsdag 2 oktober 2018

5 wilgentakjes II - Frank Decerf


























Hier groeit de tederheid
op droge broze ondergrond.
Zacht uitgedrukt de contouren
van een goed gevoel voor dat de zon
met licht het hout verschroeit.

Hier wacht de breekbaarheid op onbegrip
en radeloze energie, op eindeloze destructie.
Maar nu en hier telt enkel nog de stilte en sereniteit.
Waar geen wilg is
is geen tak, geen kat…


© Frank Decerf

Naar een werk van Werner Watty

maandag 1 oktober 2018

rood & blauw - Frank Decerf

 'rood & blauw' - 80cm x 40cm - Werner Watty
















De spanning is de tengerheid zelve
en hoelang de druk nog uit te houden is weet (n)iemand.
Waar broze mensenhanden regels oplegden
treft nu de desolaatheid een sterkte in symmetrie.

Geen vlag zal voor eeuwig kleurloos blijven.
Zelfs tot een wollen draad gedraaid
is de herkomst ontegensprekelijk meetbaar.
Signalen landen geruisloos veilig op ons netvlies…


© Frank Decerf

Naar een werk van Werner Watty


 

zondag 30 september 2018

net niet - Frank Decerf















Uitgestrekt de schaduwlijnen
die de dans verbergen en verbreken.
De droogte zelf houdt stand en licht
en keert zich tegen wat nooit meer groen zal zijn.

In de nerven van het blad is de boodschap
al lang een reis naar ergens begonnen.
Net niet kunnen zijn wat anderen voorspellen
is ook een deugd…


© Frank Decerf

Naar een werk van Werner Watty


zaterdag 29 september 2018

doornen zonder rozen - Frank Decerf

“doornen zonder rozen” – Werner Watty - olieverf op linnen – 30cm x30cm

























Wie langs hier omhoog klimt
zal de prijs betalen, keer op keer.
Geen doornen in het oog, zal hij overhouden
wel lessen als : beter was ik weggebleven...

Wie langs hier omhoog klautert
moet zich niets verbloemen.
De zwarte rozen zijn gevlucht en de stengelblaadjes
weten dat ergens anders, vaak beter betekent.

Wie langs hier, dan toch, omhoog glijdt
zal dat heel voorzichtig en stil moeten doen.
Respectvol de afstand incalculeren en met wat geluk
die gevluchte bladluis toch nog gedag zeggen…


© Frank Decerf

Naar een werk van Werner Watty


vrijdag 28 september 2018

why 81 x Y - Frank Decerf

 'why 81x Y...' - Werner Watty -  houtskool op linnen - 120cm x 120cm

























“why 81 x Y”


Nooit te oud om te vragen
zijn we vaak te jong om te leren zwijgen.
Het leven schiet met vraagtekens, belazert onze zekerheden,
herkent in ons de zwakkere; nodeloos op zoek naar verzuchting.

Nooit te oud om te vragen
beitelen wij ons brein tot gruis en kiezelpuin,
zetten alles op één rij maar wie te vaak achterom kijkt
raakt trager voorbij de hindernis.

Vragen kiezen hun doelwit heel doelbewust,
heel raffineus, heel elitair en vooral gevoelloos.

Gelukkig is, wie vragen aan hun eenzaam lot overlaat
en antwoorden dus nooit nodig heeft...


© Frank Decerf

Naar een werk van Werner Watty

donderdag 27 september 2018

t(w)oo square to - Frank Decerf

t(w)oo square to - Werner Watty -
olieverf op linnen – 30cm x30cm

























“t(w)oo square to”

Dubbel begrensd is de weg naar buiten, naar de vrijheid.
Geen knooppunten om kabels aan vast te sjorren,
geen twijgjes die een groene lente opeisen,
geen hoekpunten waar soelaas of wat warmte te vinden is.
Je kunt er zeker wel vierkant donder op zeggen
dat de breekbaarheid, op het eerste zicht, stand zal houden
en dat de rechtlijnigheid niet strikt te nemen of te laten is.

Deze ijsvlakte nodigt uit, steriel als bijna wit,
om in de verte lichtpunten te zien of te verhopen.
Om uit die afstand signalen op te vangen en te klasseren
maar ondertussen zijn we allen te dwaas om alles te begrijpen...


© Frank Decerf

Naar een werk van Werner Watty


Gedichten van Frank Decerf bij plastisch werk van Werner Watty

Werner Watty

Frank Decerf




























Frank Decerf (°Oostende, 1958) is sinds jaar en dag, redactielid van de Schaal van Digther. Hij publiceerde verschillende dichtbundels, een aantal kortverhalen en een roman. Sinds kort is hij ook voorzitter van de VVL (Vereniging van Vlaamse Letterkundigen). Digther publiceert vanaf vandaag een cyclus gedichten die hij recent schreef bij plastisch werk van zijn stadsgenoot Werner Watty.

Over Werner Watty:
Het oog lokt de gedachte uit. De geestelijke achtergrond provoceert het kijken. Zijn lucifers (sulfers), sanseveria’s, stokken en takjes staan weergegeven in een zo schitterende natuurgetrouwheid dat zij een enthousiaste trompe-l’oeil verwekken en toch gebeurt iets bevreemdend met ze. Hun onbewogenheid heeft iets raadselachtigs; zij staan niet alleen; zij worden door een bijkomende gedachte opgetild, gesublimeerd. Daar ontvouwt de kunstenaar de tweede zin van het bestaan van de dingen, het dubbel-zinnige van waarneming en betekenis, van ervaring en suggestie. Van stilte…
(H. Brutin, A.I.C.A.)

Werner Watty :
° Oostende,17-05-1952
Leeft en werkt te Oostende.
Stelde reeds tentoon in België - Nederland - Frankrijk - Groot-Brittannië - Duitsland - Slovakije - D.D.R. - Spanje - New Zealand…
Werk in bezit van diverse openbare- en privé collecties.

www.wernerwatty.be

De gedichten van Frank Decerf en het plastisch werk van Werner Watty:
t(w)oo square to:  bij het gelijknamige werk van © Werner Watty: “t(w)oo square to” – olieverf op linnen – 30cm x30cm
why 81 x 7: bij het gelijknamige werk van © Werner Watty: “why 81 x Y” – olieverf op linnen – 120cm x120cm
doornen zonder rozen: bij het gelijknamige werk van © Werner Watty:“doornen zonder rozen” – olieverf op linnen – 30cm x30cm
net niet: bij het gelijknamige werk van © Werner Watty: “ net niet” – olieverf op linnen – 100cm x50cm
rood-blauw: bij het gelijknamige werk van © Werner Watty: “rood – blauw” – olieverf op linnen – 80cm x40cm
5 wilgentakjes II: bij het gelijknamige werk van © Werner Watty: “5 wilgentakjes II” – olieverf op linnen – 30cm x30cm



dinsdag 25 september 2018

Het oog van de dichter, kleine anekdotiek rond Clara Haesaert († 15.IX.2018) - Frans Deschoemaeker

En nu de lange hete zomer van 2018 op zijn einde loopt, is plots Clara Haesaert dood. En weer knetteren zachtjes de letteren. In zijn mooie in memoriam (in het online
tijdschrift voor taal- en letterkundig onderzoek Neerlandistiek) vertelt Jos Joosten hoe hij ooit als jongeman meereed met Clara Haesaert naar de Poëziezomer van Watou. Zeer herkenbaar, want Clara reed gráág met jonge autoloze mannen rond – ooit was ik één van hen. Tijdens de terugrit in de vallende avond, stelde Joosten vast dat Clara voor haar doen (zij was ook op gevorderde leeftijd nog altijd een goed chauffeur) opmerkelijk onzeker reed. Ze klaagde dat haar zicht bij afnemend daglicht toch langzamerhand verslechterde. Aangekomen te Brussel, het was inmiddels nacht, stelde ze vast dat ze bij het instappen vergeten was haar zonnebril af te zetten. Had je dat dan niet gezien, Jos?, reageerde ze licht verwijtend. Jos had het niet gezien. Nu, niets aan de hand, we zijn er geraakt, stelde ze tevreden vast.


Deze anekdote doet mij denken aan die andere, die Clara Haesaert mij zelf vertelde, Brussel, jaren tachtig, in de Cirio, in de Archiduc, of in één van die andere eet- en drankgelegenheden waar wij elkaar bijna dagelijks ontmoetten. Clara keerde huiswaarts van een literair evenement in de provincie, in het gezelschap van Karel Jonckheere. Karel bestuurde de wagen. Nu was het geen geheim dat het gezichtsvermogen van de bejaarde dichter met de jaren allengs slechter geworden was, maar wie stond daar toen bij stil? In het holst van de nacht, ergens in de omgeving van Boortmeerbeek, reed Jonckheere plots een plein op en bracht hij de wagen abrupt tot stilstand vlak voor een knalrood en op dit nachtelijke uur al lang gesloten frietkraam.
Waarom stop je hier, Karel?, vroeg Clara.
Zie je dat dan niet, Clara?, antwoordde de dichter ietwat gepikeerd, ik moet toch die autobus laten voorgaan!


© Frans Deschoemaeker


Uit: De waterlelies van Montparnasse, een werk in gestadige voortgang

Extern:
In memoriam Clara Haesaert (1924-2018) – Jos Joosten - Neerlandistiek
Dichteres en literaire feministe Clara Haesaert overleden – Bericht Poëziecentrum
Clara Haesaert overleden - Passa Porta-bericht
Vaarwel Clara Haesaert - Martin Pulaski
Hete truffel. Een terzijde bij het overlijden van Clara Haesaert - Kurt Deswert.

Het afscheid van Clara vindt plaats op donderdag 27 september 2018, om 13.30 uur op de gemeentelijke begraafplaats van Kraainem, haar laatste rustplaats. (Kerkhoflaan, 1950 Kraainem)
Iedereen is welkom.



maandag 17 september 2018

Vers Roeselare

Op zondag 9/9/2018 ging in Roeselare de eerste editie van “Vers Roeselare’ door. Op vier
prachtlocaties in de binnenstad lazen achttien dichters voor uit eigen werk. Op vraag van de initiatiefnemers Tom Veys en Daniel Billiet schreven deze dichters telkens ook een nieuw gedicht dat hun locatie poëtisch in beeld bracht. Zo onstonden er 18 gloednieuwe “Roeselaarse” gedichten.

Bij Galerij Ne9enpuntne9en schreven Daniel Billiet, Hilde Pinnoo, Christina Vanderhaeghe en Philip Volckaert elk een nieuw gedicht. De Klokkentoren Sint-Michiel was dé bron van inspiratie voor Erica De Stercke, Edward Hoornaert, Philip Meersman en Christophe Vansteelant. De oude Begraafplaats was dan weer een locatie op maat van Patrick Cornillie, Gust Peeters, Lise Surmont, Joost Vanbrussel en Reinout Verbeke. En de bijzondere stilteplek die in Roeselare De Bremstruik heet leverde nieuwe gedichten op van Anne Cockaerts, Gilbert Coghe, Astrid Dewancker, Paul Rigolle en Tom Veys.

De gloednieuwe gedichten werden in een mooi slotmoment nog ’s keurig één voor één door de dichters voorgelezen op de onvolprezen en altijd wel poëtische K-Trolle-site.

De locatiegedichten kunnen, samen met van elke dichter nog een ander gedicht, nagelezen worden in een mooi bloemlezend boekje “Vers Roeselare” dat werd uitgegeven door de Uitgeverij Bibliodroom.

36 gedichten voor tien euro. Géén geld!

Meer info en bestellingen: Uitgeverij Bibliodroom

#vanrsl #versRoeselare

http://www.bibliodroom.be/node/96

http://www.bibliodroom.be/node/96



(P.R.)


donderdag 13 september 2018

Stemverrichting - Steven Van De Putte

Kom. Het is tijd. De laatste fontein
klatert de kleuren uit de stenen.
De uitgelopen mascara van ons kent ons
in het gefrons van de nacht.

Kom. Het is tijd. Het laatste krijt
verdauwt het Siberisch blauw
uit kasseien. De ongebluste kalk
van peptalk in de zelfontbrandende nacht.

Kom. Het is tijd. Laat ons binnen-
gaan waar het biljartlaken zijn scharlaken
koorts uitzweet. Keu aan keu
in het pomerans van de richtingloze nacht.

Kom. Het is hoog tijd voor herhaling.
Jouw kopstem weer in één adem met mijn naam,
jouw falsetlijf weer uitgezakt in mijn zeteljaren,
in het roerend eens van een roerloze nacht.


© Steven Van de Putte


De debuutbundel "Moederstad" van Steven Van De Putte wordt voorgesteld op zaterdag 20 oktober 2018 in Deinze. Meer info via de "Moederstad-site" en via dit bericht van 'De Schaal van Digther'.


woensdag 12 september 2018

35 - Steven Van De Putte

Sedert enkele uren ben ik 35. Je schenkt me bier in boekvorm. Dat lees
ik graag.
Grimbergen. “De gebroeders Grimbergen”, spot ik,
want spot en spijt is een kwestie van klinkers.
“Laat ons klinken op het gruwelijk
sprookje van het leven.”

Weet je dat mijn knoken kraken?
Weet je dat mijn borstkas brandt?
Kan je mijn gedachten lezen: de code
kraken van een kraaknet pand ?

Ik zwijg en reik je albums aan, zoals op elke verjaardag.
Vrouwen springen heemkundig met heimwee om.
Op één jaar stond ik recht in mijn park. Applaus op alle banken.
Analoge foto’s loochenen niet. Ik zie je denken:
hadden we niet één afspraak kunnen maken
toen je hals over kop het ruime sop verkoos, vluchtend
voor een tweewekelijkse god?
Eén afspraak maar. Dat je zou doseren in genot.

Kijk in mijn ogen. Tel de boomringen boven
mijn wangen, de wortels van onbestemd verlangen.
Lees wat ik aan het doen ben. Facebook me.
Ik voeg je toe aan mijn 426 vrienden. Voortaan
kan je me elke dag vind ik leuken tot het aandoenlijk wordt.
Zoals ik elke dag twitterend ontken dat ik twijfel.

35 jaar. Morgen zal ik de tijd een taal aanleren.
Een moedertaal, zoals het leven.
Ik moet het kind ten slotte een naam kunnen geven.


© Steven Van de Putte


De debuutbundel "Moederstad" van Steven Van De Putte wordt voorgesteld op zaterdag 20 oktober 2018 in Deinze. Meer info via de "Moederstad-site" en via dit bericht op 'De Schaal van Digther'.


dinsdag 11 september 2018

Hels - Steven Van De Putte

naar “De Vergeetput” van Berlinde De Bruyckere, PAC ‘Het Zuid’, Gent

Als een koker van rozen,
als een hinde, flirtend
met zweet en zwaarte, als een liftende ruiker
van Berlinde De Bruyckere,
de leegte omhelzend
en verkaling zoekend
in de helse hoogte,
zo stockholmt de zee
met haar golven,
en wast haar handen
in de onschuld van de hel.


© Steven Van de Putte


De debuutbundel "Moederstad" van Steven Van De Putte wordt voorgesteld op zaterdag 20 oktober 2018 in Deinze. Meer info via de "Moederstad-site" en via dit bericht van 'De Schaal van Digther'.


maandag 10 september 2018

Moederstad - Steven Van de Putte - Voorpublicatie

Steven Van De Putte (°1976) schrijft al een klein decennium lang gedichten . Sinds 2010
maakt hij deel uit van DéCéDé, een dichterscollectief uit Deinze dat actief is onder de vleugels van de stadsdichters Martin Carrette (2010-2013) en Luc C Martens (2014-2019). 
Straks verschijnt van Steven Van De Putte bij Uitgeverij ScriptomanenMoederstad”, zijn debuutbundel. De bundel wordt op zaterdag 20 oktober 2018 om 15:00 u. feestelijk voorgesteld in de Donzaal van de Stedelijke Academie voor Muziek, Woord en Dans (KADE), Kalkhofstraat 25, 9800 Deinze. Dit in aanwezigheid van stadsdichter van Deinze Luc C Martens en burgemeester van de stad Deinze, Jan Vermeulen.

Met Moederstad in de hand kan de lezer een heuse poëzieroute volgen door de moederstad Gent, met onder meer een triptiek van de Kouter, door de vaderstad Deinze en langs de dorpen en steden aan de Leie. Zo passeren in de “Leiestreekgedichten” o.a. Sint-Martens-Latem, Zulte, Harelbeke, Roeselare, Wervik en Kortrijk de poëtische revue…

Aan de bundel is tevens een rijk gedocumenteerde website gewijd: www.moederstad.be

De Schaal van Digther publiceert de komende dagen als voorpublicatie drie gedichten uit de bundel:

Hels (Di 11/9/2018)
35 (Woe 12/9/2018)
Stemverrichting (Do 13/9/2018)

Extern:
www.moederstad.be
Dichtersconvent Deinze
Uitgeverij Scriptomanen
Steven Van De Putte leest "Je leeft" uit Moederstad


zondag 2 september 2018

Hoe een maan te maken - Leen Pil

Het is, op zijn zachtst gezegd, een uitdaging
om de vluchteling aan land te krijgen,
een prikkeling van het lot
zonder een tafel met pootjes, zonder een hand
die de keu beweegt en de wolken als ballen
uiteendrijft over de volle breedte van een
zee waarop wordt gestuurd, gecommandeerd.

We zouden allemaal een voor een
zonder blijvende verwondingen
lichtstrepen door de uiterste punt van onze vinger
kunnen persen tot aan de zijkant van de zee.
Na de passage zal alleen een haarfijn
scheurtje zichtbaar zijn.


© Leen Pil


Uit de debuutbundel ‘Niet alles is orewoet en waarheid’ van Leen Pil die verschijnt bij Uitgeverij P. De bundel wordt op 22 september 2018 voorgesteld in Dilbeek.
Meer info over de voorstelling ook via dit Dighter-bericht.



zaterdag 1 september 2018

Indianenverhaal - Leen Pil

Onze grootmoeder heeft slechte ogen en het zou
unfair zijn haar in het donker uit te dagen.
Sherman Alexie


Overdag jagen we piepschuimbekers na.
Onze grootmoeder heeft slechte ogen
en het zou unfair zijn haar in het donker
uit te dagen.

We zetten hinderlagen rond de tafel op,
lokken met koffie en parels, drukken
de ondergrond aan. Het is niet de bedoeling
dat er gewonden vallen.

We zoeken met een onschuld die ons vrijpleit
en een schuivende hand rond de beker
geluid dat door de tafel gaat tot stenen lagen
de echo’s weerkaatsen.

Wij achterhalen dat hoe dieper onze voeten zijn,
hoe uitgestrekter de tijd is. Een geconcentreerde geluidsgolf
kan een vis verdoven. We proberen tussen
sluwheid en waas de zinnen van een vrouw
terug te halen. We weten: hier komt ze mooier uit.


© Leen Pil


Uit de debuutbundel ‘Niet alles is orewoet en waarheid’ van Leen Pil die verschijnt bij Uitgeverij P. De bundel wordt op 22 september 2018 voorgesteld in Dilbeek.
Meer info over de voorstelling ook via dit Dighter-bericht.


vrijdag 31 augustus 2018

Ooit raken we ze kwijt - Leen Pil

Geen huisnummers in deze straat. Dat ene beeld, een weg
die doorloopt zonder tegenligger. De honden die zwijgen

als we in bed liggen, als we draaien en keren zonder diepe
slaap, alsof ze iets van mensen kennen.

We staren, balanceren op de rand tussen rede en dwalen:
om beurten houden ze elkaar gevangen, om beurten

grijpen ze hun kans om te ontsnappen aan het gareel
van de nacht die schrapt en slaat. Vreemd

hoe de honden zwijgen. Hun stilte is genadig. Daarom strelen we hen,
verzamelen we op de dekens zoveel mogelijk hondenharen.



© Leen Pil


Uit de debuutbundel ‘Niet alles is orewoet en waarheid’ van Leen Pil die verschijnt bij Uitgeverij P. De bundel wordt op 22 september 2018 voorgesteld in Dilbeek.
Meer info over de voorstelling ook via dit Dighter-bericht.

Voor 'Ooit raken we ze kwijt' ontving Leen Pil eerder de tweede prijs in de Poemtata-wedstrijd.


Niet alles is orewoet en waarheid - Voorstelling debuutbundel Leen Pil

De Dilbeekse dichteres Leen Pil hoeft zo goed als niet meer voorgesteld te worden!
Sinds enkele jaren is ze verwoed aan het schrijven én aan het publiceren geslagen. Gedichten van haar verschenen in diverse tijdschriften als Gierik-Nvt, Het Gezeefde Gedicht, De Schaal van Digther, Verzin, Beeld Express, Deus ex Machina, Kluger Hans, Poëziekrant en Het Liegend Konijn. Een aantal van die gedichten werd bovendien bekroond in literaire wedstrijden als Beeld Express, poëziewedstrijd Leo Vercruyssen, Dichter bij het water, Gierik gaat vreemd en Talent op Tilt. In de Grote Turingwedstrijd staat ze al bijzonder prominent in de Turing Hall of Fame. Tot hiertoe haalde ze met niet minder dan vijf gedichten de eindronde van de honderd beste gedichten (2017, 2015, 2015, 2014, 2013). Het zou ons hier niet eens verbazen als ze bij een van de komende edities ook 's met die héle grote begeerde hoofdvogel naar Dilbeek trekt.

Haar debuutbundel met de intrigerende titel ‘Niet alles is orewoet en waarheid’ (een fractie van een vers uit het gedicht 'De Heilige Driehoek') verschijnt straks bij uitgeverij P. De bundel wordt op 22 september 2018 in Dilbeek voorgesteld ten huize van de dichter. Een bundel om naar uit te kijken!





















Voorstelling 'Niet alles is orewoet en waarheid'.
Zaterdag 22 september 2018 om 20.00 uur, Kattebroekstraat 70, 1700 Dilbeek

Programma
Leen Pil leidt de avond in.
• Dichter Karel Sergen licht de bundel toe.
• Dichter Koen Stassijns interviewt Leen Pil.
• Uitgever Leo Peeraer overhandigt de eerste exemplaren.
Big Band Café Marché zorgt voor de muzikale omlijsting.
• Receptie
Gratis toegang.
Inschrijven? Mail het aantal aanwezigen aan leen.pil@telenet.be.
Mail een eventuele voorbestelling van het boek aan contact@uitgeverijp.be.

Eerder publiceerde ‘de Schaal van Digther’ al in 2013 vijf gedichten van Leen Pil. Van deze vijf gedichten komt enkel het gedicht 'Total Loss', dat ondertussen in een langere versie 'Totaal verlies'  heet, in de debuutbundel voor. Vanaf vandaag  publiceren we in deze kolommen graag nog 's drie nieuwe gedichten. Dit bij wijze van voorpublicatie uit 'Niet alles is orewoet en waarheid'.

- Ooit raken we ze kwijt (Vr 31/8/2018)
- Indianenverhaal (Za 1/9/2018)
- Hoe een maan te maken (Zo 2/9/2018)

Extern:
Weblog Leen Pil
Uitgeverij P - Passie voor poëzie
Leen Pil op ‘De schaal van Digther’
Leen Pil bij Azerty-factor
Leen Pil als 'Lezer gevonden' bij Ward Mertens

woensdag 29 augustus 2018

Uitgeverij De Zeef en de Zeef-poëzieprijs












Mooi nieuws! Niet alleen voor de poëzie in het algemeen maar zeker ook voor dichters die nog moeten debuteren!

Als spin-off van de bekende website hetgezeefdegedicht is een nieuwe uitgeverij ontstaan: uitgeverij De Zeef.

Deze uitgeverij zal onder de dagelijkse leiding staan van Roel Richelieu Van Londersele en Jana Arns en zal zich profileren als uitgeverij voor opmerkelijke debutanten. Ze zal ook originele bloemlezingen uitgeven.

Debutanten kunnen al hun kans wagen door in te zenden voor de Zeef Poëzieprijs.

Bezoek de website: uitgeverijdezeef.be

Lees hier het reglement.
Deadline: 01/12/18 om 24.00u
Prijs: 500 euro en je bundel wordt uitgegeven
Organisatie: Uitgeverij De Zeef
Genre: Poezie

Alle info:
http://uitgeverijdezeef.be



zaterdag 25 augustus 2018

De dichter - Magda Castelein


© Magda Castelein





































Buiten klapt de dag
nachtdicht,
alleen de dichter waakt
in zijn pen.
Hij blijft.


© Magda Castelein


Uit ‘Wij die onze kinderen zijn’, een bibliofiele bloemlezing uit nagelaten Gedichten & picturaal werk, samengesteld door de zoon van de dichteres, Stijn Tanghe.

Magda Castelein publiceerde 1 bundel ( Druppelteller, Uitgeverij P, Leuven, 2002, ISBN 9076895457) en overleed in 2007. Meer info over ‘Wij die onze kinderen zijn’ bij Stijn Tanghe en de Digther-redactie.