Voorpublicatie uit ‘Zonder fanfare’ van Philip Hoorne (3)

Maagd

 

Gelukkig ben ik geen maagd meer.
Ik zou stuntelen bij volle maan en denken
dat elke aanraking een belofte is. 

Ik zou huiveren bij de gedachte dat vrouwen 
naar me lachen, aan me ruiken
en in mijn wangen knijpen.

Ik zou jongens bewonderen die bier drinken
en elkaar handjeklappend toeknikken onder
het debiteren van vulgaire synoniemen
voor het werkwoord vrijen. 

Houellebecq schrijft dat de liefde van een man
voor een vrouw niet meer is dan een dankjewel
voor verleend genot. Mocht ik nog maagd zijn, 
ik zou hem niet begrijpen, tegenspreken zelfs. 

Soms kijk ik naar mijn lichaam
en denk: hiermee heb ik het gedaan
en hiermee zal ik het blijven doen. 

Dan stap ik naar buiten en zie mannen
van wie ik het echt niet weet.
En andere van wie ik het stellig hoop.

© Philip Hoorne

(Ctrl+klikken op de uitnodiging om je in te schrijven) 

Bestel de bundel hier als je er niet bij kan zijn in Wevelgem of Brugge

Weblog Philip Hoorne

Philip Hoorne op Auteurslezingen

 

 

Voorpublicatie uit 'Zonder fanfare' van Philip Hoorne (2)

Twaalf jaar

Zal je haar in het ongewisse laten?
Haar niet vertellen dat je knettergek werd 
van wat die kriebels met je deden? 

(Zou ze die knalrode blouse met de weerbarstige knopjes
nog in haar kast hebben hangen?) 

Of het haar zeggen, waarna ze met een voorhamer
de zottigheid in je hoofd aan diggelen slaat.

Dat ze het wist, dat ze de signalen wel herkende,
dat ze zich jazeker geflatteerd voelt, gevolgd door
een kanonnade niet mis te verstane maren.

Ze is twaalf jaar ouder nu en, raar maar waar,
alsof het allemaal nog niet erg genoeg is,
twaalf jaar mooier.

Wil je vrij zijn of wil je van haar zijn?
De vraag van duizend-en-één slapeloze nacht.

© Philip Hoorne

(Ctrl+klikken op de uitnodiging om je in te schrijven) 

Bestel de bundel hier als je er niet bij kan zijn in Wevelgem of Brugge

Weblog Philip Hoorne

Philip Hoorne op Auteurslezingen

 

 

Voorpublicatie uit ‘Zonder fanfare’ van Philip Hoorne (1)

Zalig zij die geloven in fotonen

God bekeek zijn energiefactuur en mopperde: 
‘Brandend hart, hoe ouderwets. Zonnepanelen
heeft mijn huis nodig. Omvormers!
Een warmtepomp en thuisbatterij!’ 

Dat zei hij bij monde van de pastoor die nog steeds,
maar wel almaar zuiniger, de verlossing beleed.
Zijn preek, met de allure van een smeekbede,
gleed over de hoofden van de parochianen
als een door de zon versteend washandje.  

In het schip kraste een gerimpeld besje:
‘Zolang de Heer stroom verbruikt, is Hij niet dood, toch?’
Engelen op glas in lood, kontjes naar de zon, wisten het al langer:
fossiele brandstof is des duivels. Helaas werden geslachtlozen
tot voor kort straal genegeerd. 

Maar als de begroting het toelaat, liggen er weldra schubben
op het dak en bidden de gelovigen voor de verrijzenis
van de terugdraaiende teller. En verder is het wachten
tot Maria zich in de meterkast openbaart. 

© Philip Hoorne

(Ctrl+klikken op de uitnodiging om je in te schrijven) 

Bestel de bundel hier als je er niet bij kan zijn in Wevelgem of Brugge

Weblog Philip Hoorne

Philip Hoorne op Auteurslezingen

 

 

Miniaturen - Paul Rigolle

© Foto Rony Dewaele

Miniaturen

I.M. Achilles M. Surinx (27/10/1941 – 29/09/2026)

Zittend op een terras halen we – nu jij er

niet meer bent – de passende herinneringen op. 

Wie je was en waarin je bleef geloven,

het Heilige én het Wereldse en wat voor jou
onwrikbaar bleef: het vasthouden aan woorden,
zoveel intieme gekneusde woorden,

kleine letsels op de huid in een tijd van
het breed en publiek gebaar die niet van
kleine woorden houdt. Er ging met jou

een man voorbij die vanop de zijlijn
met gebogen rug naar de wereld keek.

Zelden wees je met de vinger, zelden haalde

je uit, liever, veel liever strooide je met

miniaturen, met woorden die af en toe weten
vast te leggen wat niet vast te leggen is.  

© Paul Rigolle   

De foto van het terras is een momentopname van Rony Dewaele, vastgelegd nadat we op dinsdag 6 oktober 2026 in Kortrijk met familie en vrienden afscheid hadden genomen van de fijne man en dichter die Achilles M. Surinx bij leven is geweest. Elke aanwezige op de afscheidsdienst ontving een exemplaar van 'Wat het voorstelt', de bloemlezing uit zijn werk, gepubliceerd in 2017
Zie ook het blogbericht: 'I.M. Achilles M. Surinx'.  

Achilles M. Surinx bij de voorstelling van 'Wat het
voorstelt' zijn verzamelbundel uit 2017. (Foto P.R.)

Storm - Hedwig Du Jardin

Storm,
 
je had je naam gestolen van de wind 
die wijds in je wilde waaien 
oplaaien in je smeulend vuur
drinken van het helderste water
rusten op veerkrachtig mos,
jij was zijn gelijke.
 
Tot de wind verhaal kwam halen
wist, dat hoog in het noorden
de vorst je kon kraken, hijzelf
jou in je eerste sneeuwstorm
blijvend wit zou maken.

Gaan

Zoals in een sprookje van Grimm

de zoon die niet kon erven,

zo trok je de wijde wereld in.

Dwalen door niemandsland,

een zwerfsteen

tussen magere sparren,

brede meren, stenige oevers.

Gaan. Stil staan, kijken, luisteren

hout hakken, water halen,

een wandelende monnik.

Opgaan in de laatste wildernis

over korstmos zonder grenzen,

in bloei, zoals jij.

Verhaal

Wij herhalen onszelf,

jij bent een verhaal geworden.

We kunnen er niet van zwijgen

van je lak aan natte voeten

dat je sokken droogde in de regen,

van je motto: veel natuur, weinig mensen.

Nu herhaal jij jezelf ook

nog altijd even dood en levend op YouTube.

Daar kijk je ons recht in de ogen

met die blik van zie mij, zo kan het ook.

Een zomer, een najaar lang, meer tijd

had je niet nodig.

Verbazend kort

voor een voltooid leven.

Terugkeer

door de kamers dolen

met jouw as in mijn armen,

er geen plaats voor vinden

tenzij in een donkere hoek, zolang

tot de wind van een zomerdag

je zal wakker kussen, dansend

over dat noordelijk oord van je dromen

het landschap waar je dan over waait

en er samen met de wind gaat liggen

terwijl de zwerfstenen rusten

de regen druppelt

het water klatert als altijd

Je grote liefde

In de glans van een steen, in zijn natte kleuren

sprak ze je aan. Je liet je bedwelmen, languit

op geurig moskruid, nam haar

zoals ze kwam.

Ze paaide je met haar ritme

van regendruppels op het tentzeil,

omhelsde je koel in het meer,

leste je dorst, was je bron.

Ze schreef je naam in het zand,

joeg de wolken op, danste in de kruinen

deed de golven aanrollen op het strand

waar je een feestje bouwde zonder mensen

pruttelde je maaltijd op haar vuur.

In het donker keek je in de vlammen,

ze was er altijd. Ze was je genoeg.

Een jaar later

Hoe beweegt verdriet?

Niet. Het ligt neer

tenzij het kruipt, achteruit

buigt, zich kromt

in een kring rond een vuur

waarin we hadden gedacht je terug te zien.

We hoopten de datum voor te zijn

met enkele dagen, we wilden je leven vieren,

je laatste gelukkige uren. Maar de wintertijd

haalde ons in en de rook benam ons de adem.

We zaten in een grote kring

ver van elkaar, elk alleen met jou.

© Hedwig Du Jardin

De video-stills zijn van haar overleden kleinzoon Storm.

.../...

Hedwig Du Jardin (Kapellen, 1950) is dichter en gaf eerder bij Uitgeverij P de bundels 'Licht & traag & diep' (2020) en 'Licht happen' (2023) uit.

Naast haar bezigheden als dichteres, werkte ze onder meer met studenten in het sociaal hoger onderwijs rond het lichaam en creativiteit en begeleidde ze dansgroepen. Nadien trainde ze mensen in het omgaan met ziekte, pijn en spanning.

Op 25/10 publiceert ze met 'Storm' haar derde dichtbundel, uitgegeven bij Uitgeverij P.

Met foto's en video-stills van haar overleden kleinzoon Storm.

De bundel wordt op 25/10/2026 - eerste dag van het Winteruur -  om 11u voorgesteld in de Bremtkapel in Bierbeek. Iedereen welkom! Maar de plaatsen zijn beperkt. Om zeker een plaats te hebben kun je gratis inschrijven op www.deborre.be/bib/storm .

Bédoin, een gedicht uit 'Bidon Collé' van Patrick Cornillie

          Bédoin, département du Vaucluse

 

 

En ’s avonds denk je: pas als

de laatste wielertoerist zijn pronkstuk en -zucht

op stal zet, de warmte van de dag op terrassen

en onder luifels gaat pleisteren en het duister

de gordijnen rond het dal schuift.

 

Pas dan hoef je van op het dorpsplein,

bij elke straathoek niet langer op die steenpuist,

die reus van een knuist, die Kale Berg te letten.

En kan Bédoin eindelijk weer gewoon klein,

half versleten en Provençaals zichzelf zijn.

 

Maar dan nog. Dan nog.

 

© Patrick Cornillie

Uit de bundel "Bidon Collé", bekroond met de Scriptomanen-prijs 2026. Meer info over de prijs en over de uitreiking ervan op 16 oktober 2026 e.k. vind je via deze Digther-link.

Maarke-Kerkem, een gedicht uit 'Bidon Collé' van Patrick Cornillie

         Maarke-Kerkem, Vlaamse Ardennen

 

De stilte van een ochtend.

Kasseiwegen, knotwilgen, beemden. 

Paarden die roerloos bij een prikkeldraad

staan en de kilte er langs hun neusgaten 

uitslaan. Het weinige in zo’n tafereel. Of net

het teveel. Het is maar hoe je het bekijkt.

 

Zo’n landschap, er valt niet aan te ontkomen.

Alles is zoals het lijkt. Zoals alles lijkt het niets.

Tenzij voor die ene kerel in zijn kleurrijke truitje,

op de Eikenberg, op de fiets. Een heer die de tijd

neemt om af te stappen, daar waar eender welke

andere wielertoerist zeker door zou trappen.

 

© Patrick Cornillie

Uit de bundel "Bidon Collé", bekroond met de Scriptomanen-prijs 2026. Meer info over de prijs en over de uitreiking ervan op 16 oktober 2026 e.k. vind je via deze Digther-link.

Jan Wauters, een gedicht uit 'Bidon Collé' van Patrick Cornillie

Jan Wauters

 

 

Het was hoogzomer en overal hoorde je

Zijn Stem. Op hofsteden en stoppelvelden,

bouwwerven, het schrijnwerkatelier en

dwars door de felgekleurde vliegenlinten

in het deurgat van het dorpscafé.

 

Het was hoogzomer en iedereen kleefde

met zijn oor aan de transistorradio.

Bewondering voor Van den Bossche en

Merckx, gejuich voor Godefroot en Leman,

vaak ook gemor om Zoetemelk of Poulidor.

 

Allemaal leefden ze mee: de schoolmeester

in congé, de metselaar, de fietsenmaker,

beenhouwer en boer. En altijd weer werden ze

euforisch en raakten ze helemaal buiten adem

bij zoveel flitsende demarrages op Radio Tour.

 

© Patrick Cornillie

Uit de bundel "Bidon Collé", bekroond met de Scriptomanen-prijs 2026. Meer info over de prijs en over de uitreiking ervan op 16 oktober 2026 e.k. vind je via deze Digther-link.

Prijs van de Scriptomanen voor 'Bidon Collé' van Patrick Cornillie

Uitgeverij De Scriptomanen vzw schreef een wedstrijd uit voor de beste dichtbundel van een Vlaams auteur. Uit alle inzendingen koos een deskundige jury voor het script van 'Bidon Collé', een bundel wielergedichten van Patrick Cornillie. De prijs voor de winnaar - de 'Scriptomaan van 2026', zeg maar - is de uitgave van de bundel. 

Prijsuitreiking en voorstelling van de bundel (120 p.) met wielergedichten zullen plaats vinden op vrijdag 16 oktober in de bibliotheek van wielergemeente Wevelgem.

Voorintekenen op dit bekroonde boek kan tot 4 oktober, en dit aan vriendenprijs, met een unieke extra er bovenop (en een nog exclusiever cadeautje voor de 33 eerste voorintekenaars). Alle informatie vindt u in de bijlage, en op de webpagina van uitgeverij de Scriptomanen:

https://www.scriptomanen.org/2026/09/bidon-colle-bekroonde-wielergedichten.html

Ik hoop u daar en dan alvast te mogen begroeten, graag een seintje naar info@inter-actief.be als u eraan komt (en met hoeveel personen) want de plaatsen zijn beperkt... en Vlaanderen telt aardig wat poëzieliefhebbers die van de koers houden. En omgekeerd, veel wielerfanaten die graag eens een gedicht lezen.

Patrick Bernauw, uitgever, in zijn persbericht

.../...
De Schaal van Digther heeft het genoegen om vanaf morgen drie gedichten uit de bekroonde bundel te mogen publiceren. 

Ondertussen is Patrick Cornillie - het kan niet op voor de man uit Lichtervelde - ook bekroond met de MIKA-Poëzieprijs van Middelkerke.

Bidon Collé bij de Scriptomanen
Website Patrick Cornillie

Vroeger - Hendrik Carette

Vroeger was 't in Brugge echt veel beter

De stad had nog kleine domeinen van stilte
en in de Jerusalemstraat bevond zich
een kerk die niet van de grote Kerk was.  

Op 1 mei zag ik elk jaar de charismatische voorman
Achiel v. A. vooraan in de stoet.  
En in de winter schaatste ik op de Damse vaart. 

Aan 't Minnewater wandelde de filosoof van 't Sashuis
en van 't Zand naar een pand
stapte ik door de Steenstraat. 

In de crypte van het heilig bloed was het aardedonker 
en op het stille kerkhof in Steenbrugge
was het altijd Allerzielen. 

Op het Belfort hamerde de beiaardier op het klavier   
en aan de Groene Rei
bewaarde ik mijn metaforen in antieke amforen.    
                                

© Hendrik Carette

Hendrik Carette - © Bert Bevers

Terug - Miel Vanstreels

Terug

Mijn ouderlijk huis bestaat
enkel nog op foto's, op
een schilderijtje en
in mijn hoofd,
 
mijn vader bouwde het eigen-
handig met alles wat er
na de oorlog restte
aan dromen,
 
kort na zijn dood werd het
gesloopt om plaats te maken
voor nieuwe tijden,
 
vandaag ging ik terug
en hoorde mijn vader
in alle vroegte bezig
op zijn duivenhok,
 
terwijl hij de vloer
schoon schraapte
praatte hij
tegen zijn duiven
 
liefdevoller

dan hij ooit
tegen zijn kinderen
durfde doen
 
© Miel Vanstreels
 

Gedicht#3 uit 'steen, vuur, zee' van Jan Geerts

We ontwaken en komen elkaar tegen.
Het is een dagelijks weerzien.
We wisselen dromen uit
en denken aan de toekomst.
 
De nacht was mild.
We waanden ons jong en buigzaam.
We wilden dat we dieren waren.
Onze kleren liggen leeg en
hulpeloos op de grond.
 
Op de radio horen we
van file en inflatie. Onze tijd
wordt steeds langer en duurder.
 
De zon valt binnen. Wij
beginnen te groeien.
 
Het is goed zo. De huur is betaald.
Wij hebben geen schulden.
 
Ik adem in je oksel.
Je ruikt naar aarde.
Mijn hand ligt op je hart.
 
Jij noemt mij liefde.
Ik noem het terug.
 

© Jan Geerts

Voorpublicatie uit "steen, vuur, zee" de nieuwe bundel van Jan Geerts. De bundel, een uitgave van Uitgeverij P, wordt op zaterdag 26 september 2026 om 20:00 uur voorgesteld in de Groene Waterman in Antwerpen.

Jan Geerts (Hoogstraten, 1972) publiceerde in diverse literaire tijdschriften en bloemlezingen. Hij debuteerde in 2004 bij Uitgeverij P met Tijdverdriet en andere seizoenen. Daarop volgden Een volle maan met onze handen ernaast (2005), De n van iemand (2008), Zwerfsteen (2012), Dat het blijft duren (2017) en Hoe er dan iets helders ontstaat (2022). Jan Geerts is ook actief als plastisch kunstenaar.

Jan Geerts bij Uitgeverij P
Weblogvan Jan Geerts

Gedicht#2 uit 'steen, vuur, zee' van Jan Geerts

Ik wilde een schaduw, een schim 
van mezelf. De dagen waren dun,
de lucht zonder kleur.

Ik boekte een vlucht, verliet de stad,
zocht het zuiden en vloog 
de zon tegemoet. 

Toen ik aankwam, kende niemand 
mijn naam. Er was een ander
klimaat, een andere taal. 

Ik wist niet hoe ik me voelde,
maar er waren windmolens.
Iemand zong een lied van honger. 

Ik herinnerde me de woorden
die al zo lang lagen te wachten
in mijn borst: steen, vuur, zee. 

Er was een weg.
Mijn voeten brandden.
Ik zette stappen in een richting. 

© Jan Geerts

Voorpublicatie uit "steen, vuur, zee" de nieuwe bundel van Jan Geerts. De bundel, een uitgave van Uitgeverij P, wordt op zaterdag 26 september 2026 om 20:00 uur voorgesteld in de Groene Waterman in Antwerpen.

Jan Geerts (Hoogstraten, 1972) publiceerde in diverse literaire tijdschriften en bloemlezingen. Hij debuteerde in 2004 bij Uitgeverij P met Tijdverdriet en andere seizoenen. Daarop volgden Een volle maan met onze handen ernaast (2005), De n van iemand (2008), Zwerfsteen (2012), Dat het blijft duren (2017) en Hoe er dan iets helders ontstaat (2022). Jan Geerts is ook actief als plastisch kunstenaar.

Jan Geerts bij Uitgeverij P
Weblogvan Jan Geerts

Gedicht#1 uit “steen, vuur, zee” van Jan Geerts

Mensen volharden in geluk.
Ze lopen hand in hand over straat,
kijken links en rechts en wachten
tot het veilig is.
 
Iedereen is op weg.
Iedereen verzint woorden
voor wat er is en wat er niet is.
Iedereen maakt gebaren, droomt
van vleugels en gelooft
tot in de kleinste dingen.
 
Iemand schreef ooit dat niets bestaat
dat niet iets anders aanraakt.
 
(Ik dacht aan jou.)
 
Zo is er altijd wel iets;
de regen, of de koude wind
bijvoorbeeld, die niets
onaangevoeld laat.
 
Ik wil je omhelzen en zeggen
dat wij gemaakt zijn om te verliezen,
maar vind geen woorden
die niet al verloren zijn.

© Jan Geerts

Voorpublicatie uit "steen, vuur, zee" de nieuwe bundel van Jan Geerts. De bundel, een uitgave van Uitgeverij P, wordt op zaterdag 26 september 2026 om 20:00 uur voorgesteld in de Groene Waterman in Antwerpen.

Jan Geerts (Hoogstraten, 1972) publiceerde in diverse literaire tijdschriften en bloemlezingen. Hij debuteerde in 2004 bij Uitgeverij P met Tijdverdriet en andere seizoenen. Daarop volgden Een volle maan met onze handen ernaast (2005), De n van iemand (2008), Zwerfsteen (2012), Dat het blijft duren (2017) en Hoe er dan iets helders ontstaat (2022). Jan Geerts is ook actief als plastisch kunstenaar.

Jan Geerts bij Uitgeverij P
Weblogvan Jan Geerts

Nachtgeluiden - Leo Stilma

Nachtgeluiden

Op  haast alle plaatsen waar
ik heb  geslapen in mijn leven
waren er  geluiden te horen:

gefladder van vogels gezoem
van koelkasten krakende treden 
en gedruppel van een kraan.
 
Maar nóóit  zal  ik de geluiden 
van die nacht in het ziekenhuis
vergeten: stemmen die steeds 

luider om  hun moeder riepen 
geruis van buisjes die de dood
moesten verjagen

én  de  nachtzuster die zacht
Billy Holiday,s  "Summertime" 
zong in alle vroegte, zó mooi

dat zelfs een stervende lag  te 
hummen onder zijn lakens in de 
ademloos zwijgende kamer.

© Leo Stilma

Leo Stilma op de Meander-site

Leo Stilma ( 26-4-1953) schrijft sinds 1990 poezie. Hij publiceerde veel in tijdschiften en verzamelbundels en er verschenen vier bundels van zijn hand,

Kaalslag in 1995 (Uitgeverij de Beuk),Steenslag in 1998 (uitgeverij Callenbach),In Woord en Beeld in 2000(uitgeverij  Humanitas) en in 2008  -Al ben je nog zo licht- bij uitgeverij de Brouwerij.

Met zijn Rotterdamse poëziegroep heeft hij in de lente van 2025 een bundel van Albanese en Nederlandse poëzie in Albanië gepromoot. Hij is lid van het Rotterdamse collectief Dichters voor Vrede.

Zijn gedichten gaan over liefde,leven en de dood en  moeten voor hem “als een bijl in de bevroren vijver van de ziel zijn”.

 

Moderne tuin der lusten - Leo Stilma

Moderne tuin der lusten
 
In de gangen van Oncologie klinkt
elke dag het sombere getik van hakken
op weg naar de dood.
 
Wat je ook hoort: het gefluister
van stervende tongen en zwijgende
baarmoedermonden.
 
Bij de liften tilt een moeder haar kind
op dat ze niet groter zal zien groeien.
Een man trouwt morgen met een vrouw
die over een paar weken gaat sterven.
 
O Heer laat Jeroen Bosch nog  één keer
opstaan en de beelden schilderen van
deze nachtmerries in ons hoofd als er
geen woorden meer voor zijn. 

© Leo Stilma 

Leo Stilma op de Meander-site

Leo Stilma ( 26-4-1953) schrijft sinds 1990 poezie. Hij publiceerde veel in tijdschiften en verzamelbundels en er verschenen vier bundels van zijn hand, Kaalslag in 1995 (Uitgeverij de Beuk),Steenslag in 1998 (uitgeverij Callenbach),In Woord en Beeld in 2000(uitgeverij  Humanitas) en in 2008  -Al ben je nog zo licht- bij uitgeverij de Brouwerij.

Met zijn Rotterdamse poëziegroep heeft hij in de lente van 2025 een bundel van Albanese en Nederlandse poëzie in Albanië gepromoot. Hij is lid van het Rotterdamse collectief Dichters voor Vrede.

Zijn gedichten gaan over liefde,leven en de dood en  moeten voor hem “als een bijl in de bevroren vijver van de ziel zijn”. 

 

Afdeling Duinzicht - Leo Stilma

Afdeling Duinzicht

Hier mag je tegen een boom vloeken
schreeuwen dat giftige slangen in je
hoofd zijn geslopen dat elke nacht
je genen in brand worden gestoken.

Hier mag je huilen om een gebroken
pop om een sprookje over een blinde
prinses of fluisteren dat je overvallen
bent door een stoet wilde kraaien.

Hier staan op de muren van toiletten
tekeningen van mensen zonder gezicht
en regels die als een beeldenstorm 
door het bos van de taal zijn gegaan.

Hier zie je bekenden in de spiegel  
die je lang niet hebt gezien.

© Leo Stilma

Leo Stilma op de Meander-site

Leo Stilma ( 26-4-1953) schrijft sinds 1990 poezie. Hij publiceerde veel in tijdschiften en verzamelbundels en er verschenen vier bundels van zijn hand, Kaalslag in 1995 (Uitgeverij de Beuk),Steenslag in 1998 (uitgeverij Callenbach),In Woord en Beeld in 2000(uitgeverij  Humanitas) en in 2008  -Al ben je nog zo licht- bij uitgeverij de Brouwerij.

Met zijn Rotterdamse poëziegroep heeft hij in de lente van 2025 een bundel van Albanese en Nederlandse poëzie in Albanië gepromoot. Hij is lid van het Rotterdamse collectief Dichters voor Vrede.

Zijn gedichten gaan over liefde,leven en de dood en  moeten voor hem “als een bijl in de bevroren vijver van de ziel zijn”. 

Perron 5 - Lennart Vanstaen

Perron 5 

Vandaag rijd ik achterwaarts 
van bestemming naar waar ik ontstond 
Ik laat mensen verdwijnen
één voor één uiteenspatten als bellen
Wie of wat doet me bewegen? 
Wie of wat maakt het perron leeg en laat
de trappen trillen?
Wie draagt mij en dit zware vlees
naar een nieuw oord?
Een wereld tussen stem en echo -
Wie laat me hier bestaan
tussen de sporen van de tijd glijden?
Waar ik ook land, ik schrijf je een brief
als bedanking
als herinnering 
aan wie ik was 

© Lennart Vanstaen