Het melancholisch verzet van Erick Kila

Over Het geruis van wind en betekenis van Erick Kila

Recensie: Antoon Van den Braembussche

In een vroegere recensie omschreef ik Erick Kila als een dichter die in ons taalgebied een unieke stem en vooral ook stijl belichaamt. “Zijn handelsmerk is een uiterst zuinig taalgebruik waarin heel veel wordt gesuggereerd met zo weinig mogelijk woorden. In de uiterste kaalheid, in de uitgezuiverde zegging, waarbij niet enkel al het overtollige is weggelaten maar vaak ook plaats is gemaakt voor het onzegbare, slaagt Kila erin de lezer te fascineren. Niet zelden ontstaat deze fascinatie uit niet meer dan één versregel die enkel nog uit één woord of een afgebroken zin bestaat. In zijn poëzie toont Kila zich een meester in het minimale, waarin de poëzie als mysterie plaats vindt, een poëzie die toch vaak, zo niet altijd, van de dagelijkse realiteit vertrekt. Het is dit spanningsveld tussen taal en stilte, tussen alledaagse realiteit en mysterie die deze poëzie tot iets heel bijzonders maakt”.

Ook in zijn nieuwe bundel Het geruis van wind en betekenis vinden we deze typische stijl van Kila terug. Dat Kila vaak vertrekt vanuit een bepaalde realiteit bewijst het eerste, iconische gedicht: Ezels op het strand bij Scheveningen, naar het gelijknamige schilderij van Louis Soonius (1883-1956). Het ezeltje rijden was lange tijd een populaire attractie voor kinderen op het Scheveningse strand. Voor een paar centen was het mogelijk om onder begeleiding een ritje te maken op de rug van een kleine ezel. Ezeltjesbazen stonden klaar met een aantal ezels om een ritje te verkopen aan jonge strandbezoekers. Blijkbaar verwijst het gedicht naar zo een ezelrit die Erick Kila wellicht zelf als kleine jongen nog heeft meegemaakt. Het leidt tot een prachtig gedicht:

Ezels op het strand bij Scheveningen  

omdat de ezeltjes op je wachten 
en de zomer is als schelpgeruis 

boven zee de eenzaamheid van het voltooide
aan de kant vergrijsde badpaleizen 

ooit kleine stappen naar het harde zand
iedereen was mee 

bestemming was er niet echt
de ezelrit ging langs de adem van de zee (p. 6)

Wat in het begin nog de onbevangen, kinderlijke ervaring van de zomer aan zee als schelpgeruis is, wordt allengs het perspectief van de latere dichter die boven de zee de eenzaamheid van het voltooide ziet: een poëtisch, zelfs metafysisch beeld van de horizon, de oceanische oneindigheid die tegelijk tot de tastbare proporties van verweesde strandcultuur wordt teruggebracht: aan de kant vergrijsde badpaleizen. Maar pas op het einde van het gedicht komt de vervoering aan het licht die hier op meesterlijke wijze wordt geëvoceerd:

bestemming was er niet echt
de ezelrit ging langs de adem van de zee (p; 6) 

Je kan deze laatste twee versregels opvatten als een metafoor van de poëzie die door de hele bundel wordt gedragen. Er is in deze bundel geen sprake van thematische indelingen of een vooropgestelde, strakke structuur. Bestemming, richting,  rangschikking naar onderwerp: dit alles is in het ongewisse gelaten. Wat de dichter vertolkt, is wat zich aandient op het moment van het schrijven. Dus in plaats van de thematische ontvouwing, staat de door taal geleide oerervaring van het ogenblik centraal. Dit leidt tot prachtige strofen, zoals

de wereld staat los
de eeuw staat vast
in zachte regen (p. 14) 

Of nog, in hetzelfde gedicht Meditatie: 

taal is niets meer
getijden gaan hun gang en intussen
sterft wijsheid  (p. 14) 

Poëzie is hier een ontwaken uit de taal, een zoektocht naar datgene wat zich aandient op het ogenblik waarop alles verandert, op de rand van het onzegbare. Op het ogenblik dat de getijden met ons aan de haal gaan en wijsheid niet langer wijsheid is. De poëzie is hier een soort van archeologie, het blootleggen van de wereld in al zijn naaktheid en zelfs zijn waanzin. Wat te denken van:

de wereld werd ontworpen door een gek
het onbepaalde, als muziek gaat het
voor je uit
er is geen volgorde, geen woord
in een ogenblik zal alles blijven bestaan
tastbaar als een voorwerp (p. 18)

Tastbaar als een voorwerp is ook de weerstand aanwezig, een onderhuids verweer tegen de wereld zoals die momenteel is: niet te goeder trouw, badend in een alomtegenwoordigheid van leugens en bedrog. Vandaar

bedenk de slechte mensen die
de wereld vullen
die nooit doordringen tot
zuiverheid
een melancholisch verzet geeft
betekenis

ik los er in op (p. 23)

Poëzie krijgt gestalte als een melancholisch verzet tegen het verstoorde landschap van de hedendaagse ziel. Om het demonische in de bundel te verbeelden grijpt Erick Kila terug op de “Mythe van de Schreeuwuill” die haar oorsprong vindt in de Griekse mythologie, waarbij  uiteindelijk de bewaker Ascalaphus omwille van zijn verraad van Persephone permanent veranderde in een Schreeuwuil. Sindsdien is hij  de heilige vogel van de onderwereld en geldt zijn ijzingwekkende roep als een direct voorteken van verraad, naderend onheil en dood. Het gedicht borduurt hierop voort: Hij krijst zich tot gestalte/van het kwaad/sluimer onder eeuwen/het is ooit afgesproken/de Schreeuwuil en de nacht/zij beheren de angst(p. 24).

Doorheen de bundel blijft de minimalistische toonzetting  boventoon voeren. Dichtkunst leidt hier steevast tot een verdichting van de taal. Waardoor alledaagse woorden in een onverwacht poëtisch spanningsveld worden geplaatst. Op deze wijze ‘hertaalt’ Erick Kila op onnavolgbare wijze de werkelijkheid, door de taal zelf extreem te verdichten. Door tegelijk woorden in een vreemd verband te plaatsen, zodat er een uniek, soms sterk ironisch en bijna absurdistisch toetsenbord van het onwezenlijke ontstaat. Zo staat op p. 26 en titelloos, een kort in het cursief gedrukt, gedicht, dat deze uiterste verdichting met verve belichaamt en zeer onvoorspelbare poëzie oplevert:

leg de woorden desnoods in
een hoek van de waanzin
in het gemurmel van de beschaving
niemand die het merkt

Als er een thema terugkeert dan is het de vergankelijkheid, het verloop van de tijd, de herinnering, het verdwijnen, wat bij Erick Kila al snel een verdwijnen is in het niets. Maar de heimwee blijft, zoals in het prachtig nostalgische gedicht

Ingekleurd

van oude chemie
zwart wit van het verdwijnen
de straat, de grootouders
mensen van stilte
het gedachtenvenster ziet hen
vreemd aanwezig
nog suizelt hun stem
achter de werkelijkheid (p. 33).

Dit is markante poëzie die onze aandacht en erkenning verdient. Een poëzie waarbij soms één enkele keer het gedicht door de extreme verdichting te weinig adem krijgt. Maar doorgaans is het poëzie die als “de adem van de zee” voorbijtrekt, door niemand begrepen en toch doorvoeld. Door het niets bewogen, bijna als het geruis van de wind. Door de kracht van het onvoltooide. Tegelijk is het een poëzie die getuigt van zelfbewustzijn, van zelfreflectie, altijd bereid om een spiegel te worden van zichzelf, zonder hierbij programmatisch te worden of te voorspelbaar. Getuige hiervan het sleutelgedicht:

Eromheen

ergens, diep in het andere,
ligt misschien een verhaal
onbewerkt
de eenvoud van het fragment
uitsnede van verwachting
eromheen het geruis van wind
en betekenis (p.36).

Erick Kila, Het geruis van wind en betekenis, 54 bladzijden; Amforeas, Dordrecht, 2026.. ISBN/EAN: 978-94-03888-04-0; Prijs: 15 euro.

 

Ontwikkeling - Erick Kila

zeggen dat je het weet
denken aan niets
zo – in het voorbije gesloten
in nacht
toch is er een vogel
hij verliest

het was goed
de wereld verandert in hetzelfde
schaduwen weten het
stilten kennen het
het was goed


© Erick Kila

Ik dacht erover iets te schrijven - Erick Kila

1

een avond dacht ik erover
iets te schrijven
uit het woord dat
nacht is kwam stilte
het werd stiller
op het eind van schemer verdwaalden
de woorden
de dag begon te tikken
eerst zacht


2

als ik vertrek uit mijn stad
valt het niet op
de dagen blijven
en de schaduwen
onveranderd ook blijft
vroeger
misschien merkt de kleine vogel iets
hij is groen, heeft belangstelling


© Erick Kila

Jazz & de steen van de wereld - Erick Kila

laden, vuren
afzien van hapering in
klanktijd
steeds een leegte vol – 4 tellen
prik in de steen van de wereld
zucht, niet bedacht
tegendroom
stroom
tegen


© Erick Kila

Trein-Erick Kila

weiland
verte
klein paard
in denkstappen
razend van werkelijkheid

dan zwenkt de gedachte
komt los van het maaksel dat
de wereld is
gaat naar het verre
de weiden van stil


© Erick Kila

Terug tot weinig woord

Bij ‘Bericht van de modernen’ van Erick Kila

Recensie: Alain Delmotte




















De poëzie van Erick Kila is er niet een die de lezer met fraaie, nette zinnetjes wil verleiden. Geen melodietjes, geen poespasjes, geen volleerde en/of uitgesponnen arabesken. De rechte lijn is in deze gedichten een verbroken en zelfs een wat verbolgen lijn. Lees het gedicht ‘Verbroken’.

voor de reis begon, wist ik
van niets en
het geschiedde dat
er zekerheid kwam en kalm
bericht van afscheid en
twijfel aan
alles

Eerste vaststelling. Met deze tekst komen we meteen in aanraking met Kila’s stijlmiddelen: beknopt, afgeknot, elliptisch, nauwelijks interpunctie, geen hoofdletters. Wat een soort ‘hoekigheid’ uitlokt bij het lezen van deze gedichten. En wat ze schor doet klinken: het bewijst dat deze poëzie in het harde existentiële is ingebed.

Deze teksten hebben hier en daar een uitgesproken gnomisch karakter. Ze formuleren kernachtig meningen, hebben iets spreukachtigs en zelfs iets raadselachtigs zoals in de volgende regels terug te vinden in het derde gedicht van de cyclus ‘Kamerpoëzie’ wat mij betreft het meest gnomische gedicht uit de bundel:

spreid elke avond
je gedachten uit op
de kleine tafel
loop dan weg


Tweede vaststelling bij ‘Verbroken’. Dat ook hier, zoals in andere gedichten van de bundel, het woord ‘niets’ opduikt en dat vaak geconfronteerd wordt met het woord ‘iets’. In dit gedicht is dat ‘iets’: ‘de zekerheid van de twijfel aan alles’. Het omschrijft de reis, de zoektocht waaraan de dichter is begonnen. Hij gaat een weg waarvan hij niet weet waarop die weg uit zal komen. Een pelgrimage naar het niets. Alvast een tocht ‘terug tot weinig/woord’.

De dichter vergaart wat er van gedachten overblijven als er geen gedachten meer zijn. Als enkel de rand ervan overblijft. Gedachten, ideeën komen voort en komen uit op het niets. En dat niets welt op uit de zekerheid van de twijfel aan alles: wat opwelt is een ‘iets’ dat doordrongen wordt met scepsis.

Scepsis wordt de aard, de paradoxale drijfkracht van Kila’s zoektocht. In de gedichten werkt die scepsis als een zuur: het lyrische élan wordt ermee ‘verbroken’. Lyriek is er misschien als nostalgie: als een herinnering aan de antieken. Die scepsis lijkt een diepte te creëren, een diepte in de wereld, een binnenin, waar het blijkbaar goed is maar die ikzelf toch wel (‘diep diep onder’) met de dood laat samenvallen:

en ken je de antieken
die bewaard worden
in verbrokkeling
in stof

De zoektocht van Kila tendeert naar het spirituele. Wat overigens in zijn vorige bundel ‘Beken!’ ook viel te onderkennen. Waarom ervaar ik Kila’s ‘pelgrimage’ als spiritueel?

Omdat - uit het donker weg - het een zoektocht is naar licht. Dit is een poëzie van en over een stoïcijns en antiek uithoudingsvermogen. Een passus uit de eerste tekst van het boekje en dat een beetje als intro dienst doet (het betreft een soort prozagedicht) wijst daar duidelijk op: ‘Al het zwart in de wereld ging in de kamer. Maar de man hield vol dat hij zocht.’ Deze tekst eindigt met de mij erg mystiek (de via negativa) aanvoelende regel: ‘In de zacht aanzwellende muziek van de wereld loste alles op.’ En er zijn die flarden introspectie die ik ontwaar, zoals alweer in kamerpoëzie (misschien wel de sterkste reeks uit de bundel):

beetje tijd voor zoiets
verwaaiende stilte
in mijzelf dauw van de nacht

Poëzie die met zichzelf eerder in conflict is: een duel tussen duisternis en licht. Tussen lyriek en nuchterheid. Niettemin kiest de dichter steevast voor de wereld: de dichter drukt zich nooit etherisch zweverig uit: hij blijft zich de wereld - met haar messcherpe kanten - voor ogen houden. Hij houdt voet bij stuk bij wat hem omringt, waar het hem naar toe brengt:

Je hebt geen ziel
nodig in de wereld
zij is een steen

laten we zeggen
dat het diep in de wereld
goed is

Dit is een niet voor de hand liggende poëzie. Ze vereist van een lezer een maximale concentratie. De gedichten meanderen in hun betekenissen: de betekenissen geven ruimten vrij. De lezer is vrij om die binnen te treden. Deze gedichten worden dan een spiegel. In de reflecties ervan herkent een lezer misschien zijn eigen trekken, zijn eigen zoeken.


© Alain Delmotte


Erick Kila ‘Bericht van de modernen’ uitgeverij ‘Kleinood & Grootzeer’ – Bergen op zoom, 2017. ISBN/EAN 978-7664-80-6 NUR 306

Blauwe romantiek en zakelijke ontroering

Recensie: Erick Kila over 'Verdwaalpalen' van Frank de Vos

Frank de Vos (Antwerpen, 1956) is een speciaal geval in de Vlaamse letteren. You either love him or you hate him. Zou er een middenweg zijn? Misschien wel.

De Vos spreidt in zijn poëzie, maar ook in zijn proza en muziek, een romantisch levensgevoel ten toon dat je niet snel in de Noordelijke Nederlanden zult aantreffen. Hij houdt van het brede gebaar en haalt (in citaten) graag de groten uit de literatuur aan. In ‘Verdwaalpalen’, Belijdenissen in blauw is het niet anders. Heine, Michaux, Mallarmé, Cioran etc.: zij maken met een frase of regel deel uit van De Vos’ brede sensitief-poëtische verkenningen. Toe maar, denk je dan. Hoe zal dat uitpakken?
Nou, dat valt eigenlijk wel mee. Je kunt - ook als liefhebber van het kleine en ingeklonken geluid - gewoon je eigen weg volgen in het uitgewaaierde innerlijk van deze dichter.

Zoals in de vorige bij uitgeverij P verschenen bundel (Twijfelaars in bloei) is de reactie op ziekte en dood van zijn moeder een belangrijke drijfveer achter de gedichten van De Vos. Hij belijdt/verwerkt in verzen en in poëtische notities. Als een echte romanticus vlucht hij. En dan is het verleden een bruikbare aanlegplaats om te verwijlen. Het openingsgedicht ‘Verdwaalpaal’ maakt duidelijk dat dit herkenningsteken voor kinderen op het strand ook staat voor de houvast die de dichter heeft aan de herinnering. Zonder de herinnering raak je los van het vertrouwde en het zuivere. De (herinnerde) moeder is natuurlijk voor eeuwig een baken, een verdwaalpaal, als je de weg letterlijk en figuurlijk kwijt bent of kwijt dreigt te raken.

Wij zien een foto van de dichter als kind (petje, shawltje, schepje), gezeten naast een hoopje zand.

Zie mij aan het water, een kind aan zee met natte blik,
gescherpt met een naam als verdwaalpaal voor het latere,
een anker dat werd gelicht. (…)

Is het verleden een vlucht of een voorwaarde? De romanticus De Vos benut het voorbije als een krachtcentrale.

Kauwen op het verleden, deskundig, beslagen. Een verleden veilig
opgeslagen in de zekerheid van een fotoalbum: een wenteling in een
warm vuur vluchtend tussen hout en as, in ademnood langsheen een
voorbije eeuw. Elke foto, een soeverein gevecht tegen de kale hia-
ten, tegen het jicht van vergeten. (…)

De afwisseling van gedichten met in prozavorm gegoten innerlijkheden komt nergens geforceerd over. Het gedicht stroomt soepel over in de gedachte en omgekeerd. Als lezer zit je wat te zitten aan deze stroom van taal en gevoel. En net als je denkt ‘pfew… mag het een onsje minder’ gebeurt er iets. Je wordt je bewust van de stille werveling die door de romaneske woordenvloed is losgemaakt. Zij hangt plotseling om je heen als iets vanzelfsprekends. Het is je eigen verleden, voor even los gemaakt door De Vos’ dwingende taalimpulsen.
De dichter is op zijn best als hij bijna achteloos een zinnetje neerlegt.

(…) Eeuwigheid, wat een vermoeiende gedachte.

In zo’n regel zit alle onontkoombaarheid, maar ook alle zin van de dood. Tussen het aangezette drama van aftakeling, ziekte en het onvermijdelijke slotakkoord vind je dan ook opeens een losstaande regel als:

Ben ik een goede moeder geweest?

Dit zegt veel, zo niet alles. Heel het mysterie van verlies, vertrouwdheid en troostende herinnering vat De Vos samen in deze geciteerde vraag.
Als je een bundel op verschillende manieren waarachtig kan doorkruisen, is de dichter er in geslaagd een domein te scheppen voor de gedachte. Alleen al daardoor ‘staat’ deze bundel.

Wanneer je geen vleugje reserve bespeurt, geen mespuntje van hoe
je zou moeten zijn, geen rancune en wrok, geen achterdocht, geen
twijfel, geen afwijzing maar de absolute en exclusieve aanvaarding
van wie je bent, hoe je bent.

De moederziel kan zich goed openbaren in zakelijk constaterende regels.


Verdwaalpalen, Belijdenissen in blauw, Frank de Vos, Uitgeverij P, Leuven, 2016, ISBN 978-94-92339-12-6


© Recensie: Erick Kila


Extern:
Website Frank de Vos

Langs Steen en Pigment - Over "Cathedra" van Albert Hagenaars

Recensie Erick Kila

Noord Brabant, Vlaanderen, Frankrijk: de Middeleeuwers beitelden er hun geloof in steen.

Kerken en kloosters bedienden zich niet alleen van taal om de devotie er in te stampen. Misschien belangrijker nog dan het woord was het beeld (sculpturen, schilderingen, architectuur). Torens, kruizen, demonen en engelen wezen zonder ophouden de mens de enig ware weg. De clerus had het goed voor elkaar. De katholieke massa was kneedbaar en volgzaam.

Cathedra heet de begin dit jaar verschenen poëziebundel van Albert Hagenaars (Bergen op Zoom, 1955). De titel verwijst naar de zetel van de bisschop, en dat in ruime zin opgevat.

In zeven gedichten plus proloog en epiloog wordt de lezer naar die plekken onder de Moerdijk gevoerd waar het geloof als het ware zetelt. Deze ‘zetels’ van devotie worden door Hagenaars beschreven op een bijna klassieke manier. Bijna, want het gebedenboek van de dichter mengt de gewaarwording van traditie en godsvrucht onnadrukkelijk met relativering.

Hagenaars plaatst zijn persoonlijke religieuze besef binnen de kaders die godshuizen hem aanreiken. De magie van crypten en schilderingen krijgt gestalte in fraaie taalbeelden, maar wordt tegelijk voorzien van kanttekeningen. Zonder sarcasme of hoon trouwens. De dichter neemt de Middeleeuwer serieus en weegt wat er uiteindelijk voor het onvoorwaardelijke geloof van destijds in de plaats kwam.

De zerken van Sint-Denijs

Sugers immer nieuwe licht valt op
baldakijns en zerken, wezenloze gezichten

van koningen. Hun graven ondergaan

een leegte groter dan die van het leven.

Lager, in de crypte, verzuren nu
hun bijeengegaarde resten, verzegeld
voor de virussen van een geloof

dat dreigender is, doordringender

dan dat van de zeloot uit Genève,
de argumenten van de Verlichting
of de keffende godin van de Revolutie:

ons peilen in DNA, in nano’s en heelal.

Dit glanzend marmer, slijtend in staren,
geeft in hoe wij zelf konden schijnen,
in een gloed die dag noch nacht kent

want liefde is diep, dieper dan steen dicht.

Soms gaat het er onverwacht unheimisch aan toe, zoals in het gedicht over de triptiek van Gent.

(…)

Nu toont het de trillende vinger
van de profeet die het raadsel
verraadt van de straling uit het hart

van deze wachtende stad bij nacht:

het met krijtpoeder, lijm en pigmentolie
bestreken evenbeeld, hemels blatend
om meer dan een tijdelijke dood

onder het bespatte gewelf.

In dit sterke fragment haalt de dichter het Lam Gods behendig uit zijn kunsthistorische comfort zone. Het geloof van toen had immers een achtergrondruis van huiver.

Het meest treffend in Cathedra is wel de zoekende, langs steen en pigment strijkende, toon. Hagenaars tast naar wat de Middeleeuwse gelovige vooral als belofte werd voorgehouden: de ervaring van zuivere liefde. Waar de prevelementen van de kerk de liefde doen verstarren in gebeeldhouwde taal, slaagt de dichter er goed in om zelfs de aandacht van een vurige heiden te pakken.

© Erick Kila

Cathedra, Albert Hagenaars, uitgeverij Wel, Bergen op Zoom 2015, ISBN 90-6230-099-5

Extern:
Thuissite Albert Hagenaars

Over "Beken!" van Erick Kila

Onlangs kreeg ik een bundel in handen van Uitgeverij Kleinnood & Grootzeer. Een zeer aantrekkelijke uitgave die aanzet om niet meteen te gaan lezen, maar wel om minuten lang te beduimelen, te betasten en te bestuderen. Een verzamelobject bijna, heel tactiel. Zo ook

met Beken ! De auteur Erick Kila heeft zijn sporen als jeugdauteur en prozaschrijver reeds verdiend, maar is hij ook dichter? Trouwens wat moet er “bekend” worden? Waarom is de imperatief , met zijn zo dwingend karakter, hier nodig? Is het inhoudelijk belangrijk of hebben we hier te maken met een slimme marketing stunt? Een Kleinnood en Grootzeer truc?
Laten we dus maar gaan lezen, wie weet vinden we het antwoord. Kila houdt van de bepekte strofevorm, hij speelt graag op de vierkante meter en laat zijn spel daar evolutief beperkingen uitpuren. Zijn observaties worden nergens overladen, wat er niet staat is wat de lezer aanvoelt, ieder op zijn eigen manier. De auteur serveert, de lezer verrijkt door de gevoelsassociaties die de woorden van Kila oproepen. Het zorgt voor vertwijfeling, rust en aha-beleving om doorheen de wereld van de auteur zijn vragende invalshoeken te analyseren. De auteur ziet vanop afstand, maar blijft terzelfdertijd heel dicht bij zijn onderwerp. Hij is als een vader, waakzaam bezorgd, tot alles in staat. De auteur traint zijn opgelegde beperking; hij schrijft hier geen haikoes, maar zou het perfect kunnen. Beperkt tekent hij een universum uit dat wazig blijft en dus mysterieus wordt, hij houdt ons op een aangename manier aan het lijntje. Zijn personages verbergen alle overbodigheden, worden dus universeel en ballastvrij. Zijn woorden worden secuur afgezet. Geen woordenstroom, in de hoop hier en daar een geslaagde versregel neer te zetten. Lyrische ontboezemingen krijgen hier geen kans, klinisch koel, kil en streng het spanningsveld dat betere poëzie kenmerkt. Erick Kila laat de visuele elementen hun ding doen. De constructies zitten intelligent in elkaar. Leestekens zijn in deze bundel weinig gevraagde gasten. Eindrijm wordt adequaat toegepast en het repetitief beginrijm beoogt een sacraal element, een bijna ritueel verwerken van taalritmiek. Door zijn – vermoedelijke – passie voor geschiedenis duiken in deze bundel twee wat langere gedichten op: Mauritus Tiberius en Meester van de springende dieren.


Meester van de springende dieren

onder het veld
waren er kleine vergeten
dingen

dakpan, spinsteen, kraal van glas

blinddruk in de grond werd het bewijs:
soldaten, grenspost van een heel
oud rijk

de zon prikte dan een stukje rood
in los geslagen aarde scherf van kom
met uitgebeeld een vluchtend dier
visioen in klei
de maker was van hier
hij kende bos, moeras, de wolf, het zwijn
maar was verbaasd over het dier dat
hij zelf kon zijn: springend eland
hij liet hem in de sprong en kreeg een naam
meester van de springende dieren

een verhaal, het is misschien
niet waar


In de meeste overige gedichten portretteert Kila de stilte, de verlaten leegte, daar waar de mens nog niet stoort. De uitgever heeft van deze uitgave een heel mooi en handig leesobject gemaakt. De vormgever is talentvol. Beken ! is met de hand gemaakt door graficus/uitgever Gerrit Westerveld en de omslag is bananengelb ingekleurd. Op de achterkaft een strenge foto van de “dader”. De eerste oplage van 100 zal wellicht de deur uitvliegen, want ik moet bekennen Erick Kila, kan het !

Beken ! door Erick Kila, Uitgeverij Kleinood & Grootzeer, 2014, Bergen op Zoom, ISBN 978-90-76644-72-1


© Frank Decerf