Melktanden - David Van Reybrouck

 Aangetroffen gedichten in het straatbeeld 

(en overal elders in de wereld) (36)

Melktanden

Ik kan het niet meer aanzien. De grijze lichamen. De rode vlekken.
De gebouwen die ooit scholen waren en nu nog slechts plekken
Waar het puin opklautert tegen het puin.
 
Ik kan het niet meer aanzien. De zwarte handen die verkrampten
In een godvergeten gebaar. De kapotte ogen. De kapotte mond.
Het witte kinderhaar.
 
Ik kan het niet meer aanzien hoe een land dat zo goed weet
Wat lijden is, de donkerste nacht heeft overleefd,
nu zelf zoveel vergeten is.
 
Ik kan het niet meer aanzien hoe elke poging tot gesprek
Vastloopt in hetzelfde getrek van wel en niet en wel en niet
Terwijl een volk wordt uitgemoord.
 
Ik kan het niet meer aanzien hoe de waarden waarmee wij zwaaien
Geen woorden worden, geen akkoorden breken, geen verboden geven
Maar hoe wij blijven draaien rond onze oude spijt.
 
Ik kan het niet meer aanzien hoe wij melktanden uit monden slaan
Vingerkootjes maaien hoe we kinderbuikjes openscheuren en daar
Dorst en honger zaaien.
 
Ik kan het niet meer aanzien hoe wij zo van schuld doordrongen
Zo verwrongen kijken naar zij die op ons lijken
En naar de bergen lijken.
 
Ik ween om kandelaren die onnoemelijk hebben geleden
Ik ween om hoefijzerbogen die geen gebed meer zullen horen
Ik ween om het geprevel van veel te vele lippen.
 
Ik kan het niet meer aanzien. De stoffige lijven. Het donkerrode kaakgewricht.
Maar ergens op een heuvelkam staat een geitje met een lam
Dat mekkert, mekkert naar het ochtendlicht.
 
© David Van Reybrouck
18 mei 2025

Aangetroffen op woensdag 7 Januari 2026 aan de deur van Boekhandel Raaklijn in Brugge.

Oude vriend - Jan Boerstoel

Aangetroffen gedichten in het straatbeeld 

(en overal elders in de wereld) (35)

Oude vriend

Ze vallen meestal tegen 
als je ze herleest,
de boeken, die je ooit (figuurlijk) 
hebt verslonden,
want wat je daar ook vroeger 
mooi aan hebt gevonden,
dat blijkt dan op zijn hoogst 
inmiddels mooi gewéést.

En toch... Je pakt wel eens 
een bandje uit een kast,
blaast er het stof af 
en al bij de eerste zinnen
wandel je 
lang vergeten paradijzen binnen,
weer als vanouds ontroerd 
en weer opnieuw verrast.

Een vriend van wiens bestaan 
je amper nog iets wist,
maar die je al die jaren 
pijnlijk hebt gemist.

© Jan Boerstoel

Uit Altijd het niemandsdier - gedichten.
Bert Bakker, Amsterdam, 2001

Aangetroffen op vrijdag 28/11/2025,
geheel en al op de juiste plaats, aan de ingang
van de Bibliotheek in Torhout.

Rauw vlees - Alain Delmotte

Aangetroffen gedichten in het straatbeeld

(en overal elders in de wereld) (31)

Rauw vlees

Hommage aan Wim Opbrouck

1.

  Daar is hij. Het theater op. Schoon aan de haak en schandelijk als een stuk rauw vlees. Nog voor hij zijn tekst debiteert heeft iedereen, ineengekrompen, al in zeven haasten dekking gezocht. Toneel is zijn handgemeen. Kijk, daar is hij. Je kun hem niet missen. Erop los: hij

speelt!

2.

Dames en heren, opgepast: regie verfijnt de limiet van z'n zijn en z'n lijf. Hardop klopt hij zich op de borst. Onbehaarde, oneigenlijke primaat. Waarlijk: fier ziet hij er nu uit.

3. 

Roofdier, dwamatige grauw: zijn ledematen gaan tekeer- en hij beweegt gewillig mee. Een ongelikte beer met sexappeal: dat verdient applaus.

4.

Benieuwd en daarin niet af te remmen. Na de vertoning, in het echte en in een onwaarschijnlijk leven, draagt hij een bril. Dan probeert hij te kijken. Dat moet hij zien.

© Alain Delmotte

Vindplaats: Ingang bibliotheek Harelbeke
Vinder: Kris De Lameillieure

Sonnet van de boekverkoper - Ilja Leonard Pfeijffer

Aangetroffen gedichten in het straatbeeld

(en overal elders in de wereld) (24)

Sonnet van de Boekverkoper

En wat nou als ik zeg dat er een plek
bestaat die alle liefdes heeft beleefd
en die een vraag op ieder antwoord heeft,
als een gestold maar continu gesprek?

Die plek is hier. Er wordt een groot gebrek
aan zekerheden uitgevent. Men geeft
alternatieve levens en men heeft
er empathie op voorraad in het rek.

De boekverkoper handelt niet in boeken
maar in belevenissen, verre reizen
dwars door de tijd in andermans gedachten.

De boekverkoper kan de ingang wijzen
van dromen die je hier niet zou verwachten.
Hier vind je wat je nooit had durven zoeken.

© Ilja Leonard Pfeijffer

Dit gedicht werd op 11/2/2025 aangetroffen in de Brugse boekhandel 'Raaklijn'.

Foto Paul Rigolle - dinsdag 11 februari 2025.

Carnaval der zielen - Jan Lauwereyns

Aangetroffen gedichten in het straatbeeld

En overal elders in de wereld (23)

 

Carnaval der zielen

 

Wat heel eenvoudig is, de liefde
heeft jou nodig, en jij knikt. 

Wat heel gek is , het leven
kan niet zonder jou, en vice versa. 

Wat heel logisch is, de natuur
werkt in golven. Als het donker is
wordt het licht. 

Wat heel mooi is, de zorg
zorgt er voor.

© Jan Lauwereyns

 

Aangetroffen door Daniël Franck 
in de Kerkstraat in Zelzate

Van Jan Lauwereyns wordt komende dinsdag 28/1/2025 in Boekhandel Limerick met ‘Leer van de orchidee’ een selectie uit zijn verzameld werk voorgesteld.
Het boek wordt ook voorgesteld in Boekhandel De Reyghere in Brugge in een Pré-Gedichtendag op woensdag 29/1/2025.

Ode Maritima - Fernando Pessoa

Aangetroffen gedichten in het Straatbeeld 

(en overal elders in de wereld) (21)

Ode Maritima

Havens vol met stoomboten van zo veel typen!
Grote, kleine, elk anders van kleur, met anders geplaatste patrijspoorten,
Van zo verrukkelijk zovele scheepvaartmaatschappijen!
Stoomboten in de havens, zo individueel in hun afbakening van ankerplaatsen!
Zo plezierig hun rustige bevalligheid van dingen van de handel die de zee bevaren.
De oude zee nog altijd de homerische, o Odysseus.

© Fernando Pessoa - Ode Maritima (fragment)

Dit gedicht (fragment) werd op 11/12/2024 aangetroffen aan de Zeedijk in Blankenberge (foto Paul Rigolle)

Alida - Luuk Gruwez

 Aangetroffen gedichten in het straatbeeld

(en overal elders in de wereld) (20)

Alida

De wereld kijkt mij amper aan, wanneer ik in Stijns schaduw
sta. En toch durf ik zijn licht niet in omdat het mij verblindt.
De vraag die ik mij dikwijls stel is niet: hoelang duurt roem
meestal voor zo'n middelgroot genie? Maar wel: wanneer
aait hij nog eens mijn wang, wanneer kust hij het topje

van mijn neus of meer, mijn mooie meneer? Of likt hij 

liever aan zijn pen dan aan een kleinigheid van mij?

Er zijn zo van die dagen bij fraai weer dat ik languit onder de

perenboom lig, de peren lang niet rijp, en ik kan zien hoe blauw

het is. Maar zijn blauw bestudeert hij meestal achter glas. 

En alle wind die ik goed voel, ziet hij slechts woelen in hoog gras

of in het vlas op zijn bevriende velden. Ziet hij de regen, Stijn blijft prettig droog. Maar mij, o, ziet hij mij? Ik ben Alida en ik heet.
Soms wil ik dat men dat ook weet. Natuurlijk ben ik die van hem.
Zal ik ooit wennen aan de grillen van een vent die nergens
méér verblijft dan in zijn pen?

Misschien wanneer ik krom van ouderdom? Want neem ik nu een kind van ons op schoot, ik zie slechts hem. En in mijn kop is heel Ingooigem slechts van hem. En zelfs de poppen van de kinderen zijn min of meer van hem. Waren zijn handen maar bij suikerbrood en perentaart gebleven. Maar ja, wanneer mijn kerel er maar over heeft geschreven, blijft ook mijn wereld toch nog even.

© Luuk Gruwez 

Gastresident Lijsternest 17 oktober tot 31 oktober 2016

Dit gedicht van Luuk Gruwez vind je aan de kerk van Ingooigem, het dorp van Stijn Streuvels en het Lijsternest.

Foto Paul Rigolle - dinsdag 27 augustus 2024.

Hommage à qui - Hans Vlek

Aangetroffen gedichten in het straatbeeld

(en overal elders in de wereld) (19)

Hommage à qui

Als ik sterf
dan liefst zoals Sarah Bernhardt.
Theatraal, groots, ontroerend.
En dan weer opstaan
voor de bloemen.

© Hans Vlek 

Dit gedicht van Hans Vlek werd aangetroffen aan de voorgevel van het CC De Brouckère in Torhout of all places, net voor het clubconcert van Zimmerman, op woensdag 30/10/2024.

'Uitgeplozen' van Frank Pollet

Aangetroffen gedichten in het straatbeeld

(en overal elders in de wereld) (14)

‘Uitgeplozen’ van Frank Pollet

Uitgeplozen

 

Laat me nog even niet. Er is al zoveel
los. Ik ben nu eindjes verder uit elkaar
dan. Heel mijn hoofd staat naar

een zacht gebaar, klein deel
van ons geheel. Raak me nog eens aan
zodat ik van nu af kan volstaan

in een richting die de wind bepaalt.
Aan weinig heb ik al genoeg.
Je geeft me meer dan wat ik vroeg.

© Frank Pollet

Dit gedicht van Frank Pollet werd geschreven in opdracht van Ferm en staat sinds 2020 na te lezen bij de kerk van Puivelde.
(Aangetroffen op Woe 15/5/2024 - tgv "Puivelde Koerse")

Het gedicht zal ook voorkomen in 'Polletanië!', de verzamelde gedichten van Frank Pollet die in het najaar zullen verschijnen.