Melktanden - David Van Reybrouck

 Aangetroffen gedichten in het straatbeeld 

(en overal elders in de wereld) (36)

Melktanden

Ik kan het niet meer aanzien. De grijze lichamen. De rode vlekken.
De gebouwen die ooit scholen waren en nu nog slechts plekken
Waar het puin opklautert tegen het puin.
 
Ik kan het niet meer aanzien. De zwarte handen die verkrampten
In een godvergeten gebaar. De kapotte ogen. De kapotte mond.
Het witte kinderhaar.
 
Ik kan het niet meer aanzien hoe een land dat zo goed weet
Wat lijden is, de donkerste nacht heeft overleefd,
nu zelf zoveel vergeten is.
 
Ik kan het niet meer aanzien hoe elke poging tot gesprek
Vastloopt in hetzelfde getrek van wel en niet en wel en niet
Terwijl een volk wordt uitgemoord.
 
Ik kan het niet meer aanzien hoe de waarden waarmee wij zwaaien
Geen woorden worden, geen akkoorden breken, geen verboden geven
Maar hoe wij blijven draaien rond onze oude spijt.
 
Ik kan het niet meer aanzien hoe wij melktanden uit monden slaan
Vingerkootjes maaien hoe we kinderbuikjes openscheuren en daar
Dorst en honger zaaien.
 
Ik kan het niet meer aanzien hoe wij zo van schuld doordrongen
Zo verwrongen kijken naar zij die op ons lijken
En naar de bergen lijken.
 
Ik ween om kandelaren die onnoemelijk hebben geleden
Ik ween om hoefijzerbogen die geen gebed meer zullen horen
Ik ween om het geprevel van veel te vele lippen.
 
Ik kan het niet meer aanzien. De stoffige lijven. Het donkerrode kaakgewricht.
Maar ergens op een heuvelkam staat een geitje met een lam
Dat mekkert, mekkert naar het ochtendlicht.
 
© David Van Reybrouck
18 mei 2025

Aangetroffen op woensdag 7 Januari 2026 aan de deur van Boekhandel Raaklijn in Brugge.

Zoek - Philippe Cailliau

 Aangetroffen gedichten in het straatbeeld

(en overal elders in de wereld) (32)

Zoek

Als je een levenslang 

bezweren zoekt in hem,

verlangens in de lengte

en betekenissen in de 

breedte, zoek dan niet

verder.

Kijk noch in kreupelhout

of bos, noch in een winkelstraat 

of op een festival. Zoek

niet, het is er niet. Hoewel.

Zoals het nooit geworden 

is, zo was het ooit.

Zo spoorloos ook.

De zin is zoek.

Er is de pijn. In oog, aan

hand of voet, in stem.

© Philippe Cailliau

Aangetroffen: thv de dichter

Art-work: © Gerrit Westerveld voor Kleinood & Grootzeer

Gerrit Westerveld bij Kleinood & Grootzeer

Rauw vlees - Alain Delmotte

Aangetroffen gedichten in het straatbeeld

(en overal elders in de wereld) (31)

Rauw vlees

Hommage aan Wim Opbrouck

1.

  Daar is hij. Het theater op. Schoon aan de haak en schandelijk als een stuk rauw vlees. Nog voor hij zijn tekst debiteert heeft iedereen, ineengekrompen, al in zeven haasten dekking gezocht. Toneel is zijn handgemeen. Kijk, daar is hij. Je kun hem niet missen. Erop los: hij

speelt!

2.

Dames en heren, opgepast: regie verfijnt de limiet van z'n zijn en z'n lijf. Hardop klopt hij zich op de borst. Onbehaarde, oneigenlijke primaat. Waarlijk: fier ziet hij er nu uit.

3. 

Roofdier, dwamatige grauw: zijn ledematen gaan tekeer- en hij beweegt gewillig mee. Een ongelikte beer met sexappeal: dat verdient applaus.

4.

Benieuwd en daarin niet af te remmen. Na de vertoning, in het echte en in een onwaarschijnlijk leven, draagt hij een bril. Dan probeert hij te kijken. Dat moet hij zien.

© Alain Delmotte

Vindplaats: Ingang bibliotheek Harelbeke
Vinder: Kris De Lameillieure

De archeologie van het hart - Herman Leenders

 Aangetroffen gedichten in het straatbeeld

(en overal elders in de wereld) (30)

Hadden we maar meer dan één hart
verzucht hij. Konden we het afstoten
als een verwelkte bloem
maar we worden verscheurd en verdeeld.

Elk fragment heeft zijn plaats
troost de archeologe die graag in zijn ruïnes wroet.
Voor een lang verhaal heeft zij
aan een scherf genoeg.
Zij tulpt haar lippen
en blaast het stof weg
zoals zijn moeder blies
over zijn geschaafde knie.

© Herman Leenders

Uit: 'Vervalsingen' - 2008

Aangetroffen op woensdag 9 april 2025
thv de dichter.

Notitie - Wislawa Szymborska

Aangetroffen gedichten in het Straatbeeld 

(en overal elders in de wereld) (22)

Notitie

Leven is de enige manier
Om met bladeren begroeid te raken,
Op het zand naar adem te happen,
Op vleugels proberen te vliegen;

Om hond te zijn
of hem over zijn gladde vacht te aaien;

Om pijn te onderscheiden
van alles wat geen pijn is;

Om zich in gebeurtenissen te bevinden,
zich in een uitzicht te verbergen,
naar de kleinst mogelijke vergissing te speuren.

Een uitzonderlijke kans
om je even te herinneren
waarover werd gesproken
toen de lamp niet brandde

en om ten minste eenmaal
over een steen te struikelen,
in een of andere  regen nat te worden,
je sleutels kwijt te raken in het gras;

En een vonkje in de wind na te kijken;

En zonder ophouden iets belangrijks
niet te weten.

© Wislawa Szymborska (uit ‘Einde en begin’, Meulenhoff)


Aangetroffen met eindejaarsdag 2024 in het uitstalraam van Boekhandel Limerick in Gent.

 

Ode Maritima - Fernando Pessoa

Aangetroffen gedichten in het Straatbeeld 

(en overal elders in de wereld) (21)

Ode Maritima

Havens vol met stoomboten van zo veel typen!
Grote, kleine, elk anders van kleur, met anders geplaatste patrijspoorten,
Van zo verrukkelijk zovele scheepvaartmaatschappijen!
Stoomboten in de havens, zo individueel in hun afbakening van ankerplaatsen!
Zo plezierig hun rustige bevalligheid van dingen van de handel die de zee bevaren.
De oude zee nog altijd de homerische, o Odysseus.

© Fernando Pessoa - Ode Maritima (fragment)

Dit gedicht (fragment) werd op 11/12/2024 aangetroffen aan de Zeedijk in Blankenberge (foto Paul Rigolle)

Alida - Luuk Gruwez

 Aangetroffen gedichten in het straatbeeld

(en overal elders in de wereld) (20)

Alida

De wereld kijkt mij amper aan, wanneer ik in Stijns schaduw
sta. En toch durf ik zijn licht niet in omdat het mij verblindt.
De vraag die ik mij dikwijls stel is niet: hoelang duurt roem
meestal voor zo'n middelgroot genie? Maar wel: wanneer
aait hij nog eens mijn wang, wanneer kust hij het topje

van mijn neus of meer, mijn mooie meneer? Of likt hij 

liever aan zijn pen dan aan een kleinigheid van mij?

Er zijn zo van die dagen bij fraai weer dat ik languit onder de

perenboom lig, de peren lang niet rijp, en ik kan zien hoe blauw

het is. Maar zijn blauw bestudeert hij meestal achter glas. 

En alle wind die ik goed voel, ziet hij slechts woelen in hoog gras

of in het vlas op zijn bevriende velden. Ziet hij de regen, Stijn blijft prettig droog. Maar mij, o, ziet hij mij? Ik ben Alida en ik heet.
Soms wil ik dat men dat ook weet. Natuurlijk ben ik die van hem.
Zal ik ooit wennen aan de grillen van een vent die nergens
méér verblijft dan in zijn pen?

Misschien wanneer ik krom van ouderdom? Want neem ik nu een kind van ons op schoot, ik zie slechts hem. En in mijn kop is heel Ingooigem slechts van hem. En zelfs de poppen van de kinderen zijn min of meer van hem. Waren zijn handen maar bij suikerbrood en perentaart gebleven. Maar ja, wanneer mijn kerel er maar over heeft geschreven, blijft ook mijn wereld toch nog even.

© Luuk Gruwez 

Gastresident Lijsternest 17 oktober tot 31 oktober 2016

Dit gedicht van Luuk Gruwez vind je aan de kerk van Ingooigem, het dorp van Stijn Streuvels en het Lijsternest.

Foto Paul Rigolle - dinsdag 27 augustus 2024.

Hommage à qui - Hans Vlek

Aangetroffen gedichten in het straatbeeld

(en overal elders in de wereld) (19)

Hommage à qui

Als ik sterf
dan liefst zoals Sarah Bernhardt.
Theatraal, groots, ontroerend.
En dan weer opstaan
voor de bloemen.

© Hans Vlek 

Dit gedicht van Hans Vlek werd aangetroffen aan de voorgevel van het CC De Brouckère in Torhout of all places, net voor het clubconcert van Zimmerman, op woensdag 30/10/2024.

De Plek - Herman de Coninck

Aangetroffen gedichten in het straatbeeld
(en overal elders in de wereld) (18)

De Plek

Je moet niet alleen, om de plek te bereiken
thuis opstappen, maar ook uit manieren van kijken.
Er is niets te zien, en dat moet je zien
om alles bij het zeer oude te laten.

Er is hier. Er is tijd
om overmorgen iets te hebben achtergelaten.
Daar moet je vandaag voor zorgen.
Voor sterfelijkheid.

© Herman De Coninck

Aangetroffen op Donderdag 17/10/2024 in de Goswin de Stassartstraat, 2800 Mechelen, de geboortestad van de dichter.
(op de terugweg van de Dossin-Kazerne)

Dit gedicht is duidelijk een lievelingsgedicht in de Openbare Ruimte want het blijkt nog op een flink aantal andere plaatsen in het straatbeeld te zijn opgenomen... O.a. ook hier. 

Huisgenoot - Edward van de Vendel

Aangetroffen gedichten in het straatbeeld
(en overal elders in de wereld) (17)

Huisgenoot

We schuiven in dit huis nu al een halfjaar
met onszelf en met elkaar – hoe staan we in de kamer,
in de keuken, waar loop jij nu, waar ben ik,
hoe zitten wij soms op de binnenbank
en liggen dan weer languit op dat luie
buitenexemplaar
van bij de Intratuin.
Samenwonen is een hele brede tekening
met schuine en met rechte lijnen, met een blije voorgrond
en een stille achtergrond, het is een soort regie, het is beslissing
op vergissing, het is gesprek, het is mijn terug-
en jouw ten strijde trekken,
het is een boek, het is muziek,
misschien is het een plan.
Het is een licht dat dit gedicht niet tonen kan.
Het is het zachtste zwijgen.
Wat verklaart het voorrecht
onverwachte vriendschap
thuisbezorgd te krijgen?
Ik probeer het hier, in mijn kantoortje,
tot iets wat zichtbaar blijft te vergelijken.
Jij bent op bed Lewis-Capaldifilmpjes aan het kijken.

Uit: Kom nog even naar mij kijken straks (Poëziegeschenk 2024)

© Edward van de Vendel

Dit gedicht troffen we aan op dinsdag 24 september 2024 in boekhandel Corman in Oostende.

Dat klemmen - Gwy Mandelinck

Aangetroffen gedichten in het straatbeeld
(en overal elders in de wereld) (16)

Dat klemmen

Dat klemmen als twee glazen
in elkaar, verschuiven van

geluiden, zich wringen op
gevaren af te breken, dat bezeren

- als het moet - zo moeilijk
thuis te brengen en bij het

wrikken heen en weer de vaatjes
springend in het bloed.

© Gwy Mandelinck

Dit gedicht werd aangetroffen tijdens de Poëziezomer in Watou aan de gevel van Bistro 't Hommelhof, Watou op zondag 11 augustus 2024.

Het gedicht stond ook op de rouwkaart van Gwy die op 5/4/2024 overleed.

De laatste rustplaats van de dichter die de oprichter was van de Poëziezomers van Watou bevindt zich op het nieuwe kerkhof in Watou, nabij het In Memoriamvenster van Eddy Van Vliet, in de schaduw van zijn vorige woonhuis, nu het Huis van de Dichter.