 |
© Pieter Drift |
Dickpics
Arjen likte zijn vingers af nadat hij het laatste botje van
zijn spareribs had afgekloven. ‘Hoeveel vingers steek ik op?’ Zijn rechterhand
ging de lucht in. Ik zag zijn pink, ring- en wijsvinger omhoog staan. De
onderste helft van zijn middelvinger was ook nog te zien.
‘Jezus Arjen,’ zei Linda. ‘Heb je echt geen idee hoe je een
conversatie moet voeren?’
Hij liet zijn hand weer zakken. ‘Vonden jullie het niet
leuk?’ Ik depte de lippen met mijn servet. Ik zag dat Annemiek met haar handen
twee keer over haar bovenbenen wreef. Toen vroeg ze: ‘Was het leuk bedoeld
dan?’
‘Uiteindelijk wel ja,’ zei Arjen. ‘Alleen nu denk ik niet
dat het nog gaat werken.’
‘Geloof me Annemiek. Het wordt echt niet leuk.’
‘Kun je het uitleggen?’ vroeg Annemiek.
‘Nee, ik kan het alleen maar laten zien.’
Linda gooide haar servet op het bord. ‘Geloof me, leuker dan
dit wordt het niet.’
Met de wijsvinger ging Arjen langs de rand van zijn bord.
Een klein beetje saus bleef aan zijn vinger kleven. Demonstratief stopte hij de
vinger helemaal in zijn mond en zoog hem af.
Linda reageerde niet. Ze keek naar Annemiek.
‘Heb jij wel eens een dickpic gekregen?’ vroeg Arjen.
Heel even keek Annemiek eerst naar mij. ‘Ik…’
‘Ja dus, net als Linda.’
‘De eerste kreeg ik van jou,’ antwoordde Linda, ‘maar dat
was geen dikke pik, meer een verkreukeld slurfje.’
‘Ik had erbij geschreven dat je hem op moest blazen,’ zei
hij. ‘Op een leeg luchtbed ga je ook niet liggen.’
Arjen stootte me aan. ‘Heb jij wel eens een dickpic
verstuurd?’
‘Niet ongewenst, en dan ook nog in de tijd dat je ze analoog
moest aanleveren.’
‘O Annemiek,’ lachte Linda. ‘Heb je ze nog?’
We kenden elkaar net en hadden op een middag, toen haar
ouders er niet waren, foto’s van elkaar gemaakt. Het meest opwindende was het
fotograferen zelf en de eerste keer dat we de foto’s bekeken. Later pakte ik de
foto’s van Annemiek nog wel eens als ze er niet was, maar al snel verdwenen ze
in de la.
‘Zal ik jouw eens een dickpic sturen?’ vroeg Arjen aan
Annemiek.
‘Sjezus Arjen!’ Linda sloeg met haar hand op tafel. Als hij
niets gemerkt had zei hij: ‘Linda heeft heel veel dickpics ontvangen.’
‘Van wie dan?’ vroeg Annemiek.
‘Altijd anonieme accounts, maar soms denk ik te weten van
wie ze zijn.’
‘Denk jij dat het steeds dezelfde man is?’ vroeg ik terwijl
ik mijn glas oppakte. De ober kwam bij de tafel staan.
‘Wilt u nog een dessert?’ vroeg hij.
Linda nam een Dame Blanche en Arjen een bananensplit.
Annemiek thee en ik een espresso. Nadat de ober weer weg was gegaan, zei Linda:
‘Ik heb een mapje met detailfoto’s van geslachtsziekten en daarvan stuur ik er
altijd eentje terug.’
Arjen grijnsde. ‘Die foto’s zijn echt weerzinwekkend. Alles verschrompelt in je broek als je die ziet.’
Twee maanden later belde Linda aan. Ze had een volle
weekendtas in haar hand.
‘Mag ik even binnen komen?’
In het halletje liet ze de tas met een plof vallen. Ze
zuchtte en liep door naar de huiskamer. ‘Is Annemiek er niet?’ Ik schudde mijn
hoofd.
Ze ging op de bank zitten. ‘Wil je wat drinken?’ Ze knikte
zonder me aan te kijken. ‘Is er iets?’
‘Tja… beetje ruzie.’
Meer kwam er niet. Ik liep naar de keuken en haalde twee
flesjes bier uit de koelkast. Weer terug in de huiskamer zat ze rechtop en keek
ze me met een glimlach aan.
‘Heb jij die foto’s van Annemiek nog? Jaren geleden heeft ze me verteld over jullie
fotosessie.’
Ik ging zitten, kon me niet voorstellen dat Annemiek het met
haar vriendinnen had besproken.
‘Geloof me, ik heb die foto’s van jou gezien.’ Ze nam een
slokje bier en zette het tussen haar benen.
'Heb jij mijn naaktfoto’s aan haar laten zien?' vroeg ik
toen Linda boodschappen was gaan doen.
‘Laten zien is niet de juiste formulering.’
'Hoe bedoel je?'
'Linda had het fotomapje in mijn nachtkastje gevonden.'
'Je vindt niet iets in iemands nachtkastje,' zei ik boos.
'Linda wel. Ze wilde de foto’s bekijken en zei dat mannen
altijd de naaktfoto's van hun liefjes aan hun vrienden lieten zien.'
'Ik niet.'
Annemiek pakte mijn hand.
'Heb jij ook de foto's van haar vriendjes gezien?'
Ze glimlachte en kuste me op de mond.
‘Soms wel.’
Over de auteur
Pieter Drift (1967) studeerde in 1991 af aan de kunstacademie te Rotterdam. Hij etst, tekent en schrijft. Zie pieterdrift.nl. Samen met Willem Jakobs vormt hij sinds 2012 een kunstenaarsduo. Werk te vinden op jakobsdrift.nl. Publicaties in o.a. Extaze, Ballustrada, De Schaal van Digther, Tijdschrift Ei, De Optimist en Ambrozijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten