Still
In het huis hangt licht als tegenlicht in vergeelde kaders.
Er is een doorkijk naar de tuin, naar alles wat kan gebeuren
en toch nooit gebeurt. Er zijn weerkaatsingen
van wat iemand zegt, een geur van koffie die in goudkleur
verandert en alsof iemand haar heeft bedacht een vrouw
die wegkijkt uit het beeld. Geen deel meer is dat haar niet toebehoort.
Hoorbaar is het craquelé van Venetiaans porselein, het spinnen
van katers. Een kind speelt met de tijd en hapert in het fragment
waarin het schaduwen aait, een half begonnen beweging.
 |
| Hugo Verstraeten in Den Hopsack - op 22/9/2024 |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten