woensdag 19 augustus 2020
dinsdag 18 augustus 2020
De steiger - Albert Hagenaars
A.N.
Aan dat ondeelbare moment,
op dat plankier op het meer,
mocht geen verlangen vooraf gaan,
geen nabij verleden, geen wachtende vrouw
thuis met kleerscheuren.
Het tropisch zuigen van nacht en water,
het gonzen, het jagend roepen, alles viel weg
behalve ongeloof in gedeelde zucht.
We werden lippen, één woelend bijtende mond
die spijt verspleet.
Wat nog niet plaatsvond gebeurde
weer. Toeval, verondersteld en aanvaard,
bleek een razend kloppend lot.
Terug. Jaren verloren, tijd gewonnen.
Over molm en drab liep ik het licht
in en steeg. En keerde. En volbracht.
Aan dat ondeelbare moment,
op dat plankier op het meer,
mocht geen verlangen vooraf gaan,
geen nabij verleden, geen wachtende vrouw
thuis met kleerscheuren.
Het tropisch zuigen van nacht en water,
het gonzen, het jagend roepen, alles viel weg
behalve ongeloof in gedeelde zucht.
We werden lippen, één woelend bijtende mond
die spijt verspleet.
Wat nog niet plaatsvond gebeurde
weer. Toeval, verondersteld en aanvaard,
bleek een razend kloppend lot.
Terug. Jaren verloren, tijd gewonnen.
Over molm en drab liep ik het licht
in en steeg. En keerde. En volbracht.
© Albert Hagenaars
Uit de cyclus ‘Bekoring’ in de nieuwe bundel in wording ‘Pelgrimsgrond’ van Albert Hagenaars die in 2021 zal verschijnen bij uitgeverij ‘In de Knipscheer’.
maandag 17 augustus 2020
Op de vlucht - Albert Hagenaars
T.T.
Met bijna al de anderen
gered uit de Vietnamese zee,
alle reden nog meer te verzinnen
voor de man aan wie je op een dijk
eindelijk toegaf; weerstand
van handen op vingers op borsten,
tastend tussen oost en west en west.
De overval als enig houvast.
Ze namen alles
behalve het lege leven
dat op stinkende netten achterbleef.
Vergeefs geduld.
Zijn taal drong in jouw hogere
en lagere tonen toen je vruchteloos
probeerde. Hij liet
los. Geen groter verlies. Te laat
werden ze vol en hard. Te hard.
Met bijna al de anderen
gered uit de Vietnamese zee,
alle reden nog meer te verzinnen
voor de man aan wie je op een dijk
eindelijk toegaf; weerstand
van handen op vingers op borsten,
tastend tussen oost en west en west.
De overval als enig houvast.
Ze namen alles
behalve het lege leven
dat op stinkende netten achterbleef.
Vergeefs geduld.
Zijn taal drong in jouw hogere
en lagere tonen toen je vruchteloos
probeerde. Hij liet
los. Geen groter verlies. Te laat
werden ze vol en hard. Te hard.
© Albert Hagenaars
Uit de cyclus ‘Bekoring’ in de nieuwe bundel in wording ‘Pelgrimsgrond’ van Albert Hagenaars die in 2021 zal verschijnen bij uitgeverij ‘In de Knipscheer’.
zondag 16 augustus 2020
De zijderoute - Albert Hagenaars
L.M.
Je ogen zogen zich blauw, zagen
onder deze zoveelste laatste man
de ondoorgrondelijke luchten
van Kazachstan, een adelaar,
drijvend op hoogst mogelijk bereik.
Je vouwde de kaart open,
streek scheuren glad, verruilde steppen
voor polders, liefdes voor liefde.
Hij bleef hetzelfde antwoord schuldig.
Zijde ontrolde over een pad van gruis.
Stoppels staken in de huid, stof stoof op.
Verblind voelde hij alleen je monden
op mijn mond, borst en buik vernappen
in de kale kamer met dat ene bonte kleed,
meegebracht in een karavaan
van meisjesdromen.
Je ogen zogen zich blauw, zagen
onder deze zoveelste laatste man
de ondoorgrondelijke luchten
van Kazachstan, een adelaar,
drijvend op hoogst mogelijk bereik.
Je vouwde de kaart open,
streek scheuren glad, verruilde steppen
voor polders, liefdes voor liefde.
Hij bleef hetzelfde antwoord schuldig.
Zijde ontrolde over een pad van gruis.
Stoppels staken in de huid, stof stoof op.
Verblind voelde hij alleen je monden
op mijn mond, borst en buik vernappen
in de kale kamer met dat ene bonte kleed,
meegebracht in een karavaan
van meisjesdromen.
© Albert Hagenaars
Uit de cyclus ‘Bekoring’ in de nieuwe bundel in wording ‘Pelgrimsgrond’ van Albert Hagenaars die in 2021 zal verschijnen bij uitgeverij ‘In de Knipscheer’.
zaterdag 15 augustus 2020
Twee maanden - Albert Hagenaars
D.G.
Ervaring genoeg, zij wel,
wat volstond voor onvergetelijk
vergeten handelingen in een autowrak.
Zij plots vermist, hij ondervraagd
als een kind als dader.
Even nog leefden ze samen door.
Acht weken, weggezogen
in een verre stad, woekerden
tientallen jaren voort in het hoofd
van de man die steeds scherper moest
toezien hoe het door rubber handen
achteloos, beetje bij beetje,
op aluminium werd gedeponeerd,
in plastic gewikkeld, met soortgelijk afval
afgevoerd en verbrand.
© Albert Hagenaars
Uit de cyclus ‘Bekoring’ in de nieuwe bundel in wording ‘Pelgrimsgrond’ van Albert Hagenaars die in 2021 zal verschijnen bij uitgeverij ‘In de Knipscheer’.
vrijdag 7 augustus 2020
Eeuwig roersel - Hendrik Carette
Aan de grazige weiden van het koele waterland
hertaalde de vernuftige Bruggeling Simon Stevin
de Latijnse term perpetuum mobile
in zijn helder Nederduits als eeuwig roersel.
In het jaar 1602 reed zijn houten zeilwagen
op het zand van een strand in het bevrijde noorden
met aan het roer de kordate prins Maurits
de latere moordenaar van Johan van Oldenbarnevelt.
De hoge zeilen klapperden in de voorjaarswind
en de voortgang van dit zwaar beladen landschip
vond plaats in het streng ingedijkt polderland
aan de grazige weiden van het koele waterland.
© Hendrik Carette
hertaalde de vernuftige Bruggeling Simon Stevin
de Latijnse term perpetuum mobile
in zijn helder Nederduits als eeuwig roersel.
In het jaar 1602 reed zijn houten zeilwagen
op het zand van een strand in het bevrijde noorden
met aan het roer de kordate prins Maurits
de latere moordenaar van Johan van Oldenbarnevelt.
De hoge zeilen klapperden in de voorjaarswind
en de voortgang van dit zwaar beladen landschip
vond plaats in het streng ingedijkt polderland
aan de grazige weiden van het koele waterland.
© Hendrik Carette
maandag 3 augustus 2020
Duif - Jan van meenen
Ze klieft niet als een zwaluw, kamikazend met wentelende messen,
zit liever vredig in haar veren,met dichtvallende ogen
in dat vertrouwd vermoeid gevoel.
Als een duif klapwiekt is het tegen het vallen, een beetje naïef duikend .
Niks van precisie.
Nog net niet gegrepen door een autosnoet, verzilverde grille, nog net
geen bloed en veren, nog net niet voor mijn ogen in het asfalt gewalst.
Een duif is een duif is een duif.
© Jan van meenen
zit liever vredig in haar veren,met dichtvallende ogen
in dat vertrouwd vermoeid gevoel.
Als een duif klapwiekt is het tegen het vallen, een beetje naïef duikend .
Niks van precisie.
Nog net niet gegrepen door een autosnoet, verzilverde grille, nog net
geen bloed en veren, nog net niet voor mijn ogen in het asfalt gewalst.
Een duif is een duif is een duif.
© Jan van meenen
zondag 2 augustus 2020
Ademteug - Jan van meenen
Diepe ademteug. De bomen bewegen hun vingers,
strekken hun tenen,reiken hoger, ogen trotser.
Struiken gaan zich te buiten aan lente.
merels slaan aan.
Lakens wuiven in een windje van niks, genieten
zo zichtbaar van licht; het is ze van harte gegund.
We vangen golven uit de ruimte,
de lieflijkste gedachten komen uit de ramen gezweefd,
hoofdpijn verdwijnt, alles wordt lichter, veel lichter.
© Jan van meenen
strekken hun tenen,reiken hoger, ogen trotser.
Struiken gaan zich te buiten aan lente.
merels slaan aan.
Lakens wuiven in een windje van niks, genieten
zo zichtbaar van licht; het is ze van harte gegund.
We vangen golven uit de ruimte,
de lieflijkste gedachten komen uit de ramen gezweefd,
hoofdpijn verdwijnt, alles wordt lichter, veel lichter.
© Jan van meenen
zaterdag 1 augustus 2020
Stuwing - Jan van meenen
Stuwing. Vreugde van vleugels. Vislicht.
Schittering van schubben
Niets is wat het lijkt.
Eenmaal aan de hemel gekleefd
wordt vliegen uiteindelijk liggen,
stilstand vredig zijn gang laten gaan.
Ondanks dit alles, zindert het licht,
windt beneden een vogel zich op.
© Jan van meenen
vrijdag 31 juli 2020
Treinstation Berlijn - Jan van meenen
De wolken zijn niet geschilderd, maar echt.
Het wordt ongemerkt later
al blijft het zaterdag en licht.
Heel het station van Berlijn wentelt zich
als in klaterend water.
Metaal, glas, steen, alles wat draagt,
beschermt, doorlaat, schelt,
straalt af op vloer en tegelwanden.
Mensen op het perron, als aan elkaar geregen.
Wij zijn heel heldere denkers geworden.
© Jan van meenen
Het wordt ongemerkt later
al blijft het zaterdag en licht.
Heel het station van Berlijn wentelt zich
als in klaterend water.
Metaal, glas, steen, alles wat draagt,
beschermt, doorlaat, schelt,
straalt af op vloer en tegelwanden.
Mensen op het perron, als aan elkaar geregen.
Wij zijn heel heldere denkers geworden.
© Jan van meenen
vrijdag 24 juli 2020
Het boekje van de dichter - Johan Clarysse
 |
| Johan Clarysse in Brugge - foto: Paul Rigolle |
"Het boekje van de dichter": Johan Clarysse, schilder en dichter,
bladerend in een groeiend typoscript.
("Tussen Moederhart en Getal")
(Brugge, 24/7/2020)
Recente publicatie: "Ipse Dixit", samen met Frans Boenders.
Alle boekjes van de Dichter
maandag 6 juli 2020
Momentums laadklep
Die dag zag ik kans om in de zon weer de zon
van het onheuglijke te zien
die een aarde bescheen die overal vandaan en overal heen,
onder oude bomen, over nieuwe zeeën van vergeten...
Alles was weer mogelijk, het kon en kon en kon...
(...)
Uit 'Momentums laadklep' van Jérôme Gommers.
Lees meer en verder in de preview van Uitgeverij Tijloos.
De Nieuwe Contrabas-blog was en is alvast zo goed als overdonderd.
En eerder was Peter Vermaat dat op Meander al niet veel minder.
Youtube-Dankwoord van Jérôme Gommers bij de voorstelling van het boek.
van het onheuglijke te zien
die een aarde bescheen die overal vandaan en overal heen,
onder oude bomen, over nieuwe zeeën van vergeten...
Alles was weer mogelijk, het kon en kon en kon...
(...)
Uit 'Momentums laadklep' van Jérôme Gommers.
Lees meer en verder in de preview van Uitgeverij Tijloos.
De Nieuwe Contrabas-blog was en is alvast zo goed als overdonderd.
En eerder was Peter Vermaat dat op Meander al niet veel minder.
Youtube-Dankwoord van Jérôme Gommers bij de voorstelling van het boek.
zaterdag 4 juli 2020
En niet bij machte van J.V. Neylen
En laat voor wat is. Laat de moeder die haar stem
al zingend heeft gekraakt, laat de vader die op zolder
zijn bestaan heeft geschreven. Het is bij kraken en zolders gebleven.
(...)
Signalement: 'En niet bij machte', het poëtisch debuut van J.V. Neylen is zopas verschenen bij Atlas-Contact!
al zingend heeft gekraakt, laat de vader die op zolder
zijn bestaan heeft geschreven. Het is bij kraken en zolders gebleven.
(...)
Signalement: 'En niet bij machte', het poëtisch debuut van J.V. Neylen is zopas verschenen bij Atlas-Contact!
vrijdag 3 juli 2020
Unlocked - Lieve Desmet
wij twintigers van 2020, wij durven
op dit blauwe uur in de wind staan
met wat we leerden afleren
tot we voeling kregen met het hart
zwaai ons maar uit in schone kleren
en verklaar ons vaardige strijders met het recht
want wij twintigers van 2020
wij durven uit ons kot komen, vuur oppoken
we zijn present in de uithoeken
in de kleinste huizen van steden
met een open vraag bij de thee
is onze grondtoon universeel
wij Alicia, Mohammed, Sander en Marjolein
we kleuren de dakloze grond
onze graffiti laten sporen na
wij zijn tegenbeelden wij durven
onze vlieger oplaten voor het klimaat
de gender geblend, we breken uit mallen
brengen weer geest in de tijd
wij twintigers - wij durven
© Lieve Desmet
op dit blauwe uur in de wind staan
met wat we leerden afleren
tot we voeling kregen met het hart
zwaai ons maar uit in schone kleren
en verklaar ons vaardige strijders met het recht
want wij twintigers van 2020
wij durven uit ons kot komen, vuur oppoken
we zijn present in de uithoeken
in de kleinste huizen van steden
met een open vraag bij de thee
is onze grondtoon universeel
wij Alicia, Mohammed, Sander en Marjolein
we kleuren de dakloze grond
onze graffiti laten sporen na
wij zijn tegenbeelden wij durven
onze vlieger oplaten voor het klimaat
de gender geblend, we breken uit mallen
brengen weer geest in de tijd
wij twintigers - wij durven
© Lieve Desmet
donderdag 25 juni 2020
Treincoupé - Rose Vandewalle
Al van ver hoor ik haar hakken
tokketokketok
de wagon doorklieven
pal naast mij houdt ze halt
terwijl ze mijn verweerde rugzak monstert
zich voorover buigt
om met vlugge halen
van de zitbank weg te vegen
wat haar hindert
(kruimels misschien?)
trekt ostentatief haar jas uit
haar knellend nauwe handschoenen
haar muts
zijgt neer met de weldoordachte zet van
hier ben ik raak me niet aan
voor mij ben je niks, minder dan niks
hoe ze vervolgens met beide handen
haar tas omklemt
op haar netjes ingepakte knieën
de ogen sluit om deze
de ganse goddamn reis
toe te houden
zoals alles aan haar op slot
geen spier nog die verroert
tot de trein stopt
in het enige station denkbaar
rekening houdend met haar ontkenning
haar misprijzen voor iets
dat maar op een ander mens zou kunnen lijken
hoe ze vervolgens ceremonieel
haar purperen tas oppakt
haar witte jas, witte handschoenen
witte muts weer aantrekt
en het tokketokketok
van haar zelfverzekerde stap
u i t d e i n t
doorheen het treincoupé
© Rose Vandewalle
Het gedicht ‘Treincoupé’ maakt deel uit
van de cyclus ‘golfslag’ die simultaan als ‘corona passiefloranummer’ 6&7
door Dodopers Eindhoven wordt gepubliceerd.
tokketokketok
de wagon doorklieven
pal naast mij houdt ze halt
terwijl ze mijn verweerde rugzak monstert
zich voorover buigt
om met vlugge halen
van de zitbank weg te vegen
wat haar hindert
(kruimels misschien?)
trekt ostentatief haar jas uit
haar knellend nauwe handschoenen
haar muts
zijgt neer met de weldoordachte zet van
hier ben ik raak me niet aan
voor mij ben je niks, minder dan niks
hoe ze vervolgens met beide handen
haar tas omklemt
op haar netjes ingepakte knieën
de ogen sluit om deze
de ganse goddamn reis
toe te houden
zoals alles aan haar op slot
geen spier nog die verroert
tot de trein stopt
in het enige station denkbaar
rekening houdend met haar ontkenning
haar misprijzen voor iets
dat maar op een ander mens zou kunnen lijken
hoe ze vervolgens ceremonieel
haar purperen tas oppakt
haar witte jas, witte handschoenen
witte muts weer aantrekt
en het tokketokketok
van haar zelfverzekerde stap
u i t d e i n t
doorheen het treincoupé
© Rose Vandewalle
Het gedicht ‘Treincoupé’ maakt deel uit
van de cyclus ‘golfslag’ die simultaan als ‘corona passiefloranummer’ 6&7
door Dodopers Eindhoven wordt gepubliceerd.
woensdag 24 juni 2020
Verviers - Rose Vandewalle
Het gaat niet goed met Verviers
het station, de straat
loopt over van mensen
zonder werk zonder toekomst
geen kant kunnen ze uit
ze bedelen om wat centen
teneinde hun dag wat bij te kleuren
toch gaat het goed met Verviers
aan elke oversteek
stopt
een auto vol migranten
ze begroeten je
laten je voorgaan
nemen hun tijd
de weg vraag je bij voorkeur
aan een weelderige zwarte
uit Senegal of waarvandaan ook
die je als vanzelfsprekend
antwoordt
in het sappigste Frans
het gaat goed met Verviers
© Rose Vandewalle
Het gedicht ‘Verviers’ maakt deel uit
van de cyclus ‘golfslag’ die simultaan als ‘corona passiefloranummer’ 6&7
door Dodopers Eindhoven wordt gepubliceerd.
het station, de straat
loopt over van mensen
zonder werk zonder toekomst
geen kant kunnen ze uit
ze bedelen om wat centen
teneinde hun dag wat bij te kleuren
toch gaat het goed met Verviers
aan elke oversteek
stopt
een auto vol migranten
ze begroeten je
laten je voorgaan
nemen hun tijd
de weg vraag je bij voorkeur
aan een weelderige zwarte
uit Senegal of waarvandaan ook
die je als vanzelfsprekend
antwoordt
in het sappigste Frans
het gaat goed met Verviers
© Rose Vandewalle
Het gedicht ‘Verviers’ maakt deel uit
van de cyclus ‘golfslag’ die simultaan als ‘corona passiefloranummer’ 6&7
door Dodopers Eindhoven wordt gepubliceerd.
dinsdag 23 juni 2020
Golfslag te Oostende - Rose Vandewalle
Daar dan is de zee, de stille, de lang verhoopte
de ruisend en fluisterende, de heen en weer
altijd dezelfde toch telkens weer andere
kopjes gevend, kopjes aan de wolken ook
meegetroond door de wind
opnieuw ben ik veertien en rank van gestalte
van zijde en smaragdgroen mijn jurkje
met de zee wil ik moeiteloos mee op haar deining
ook al weet ik amper iets van haar golfslag
© Rose Vandewalle
Het gedicht ‘Golfslag te Oostende’ maakt deel uit
van de cyclus ‘golfslag’ die simultaan als ‘corona passiefloranummer’ 6&7
door Dodopers Eindhoven wordt gepubliceerd.
de ruisend en fluisterende, de heen en weer
altijd dezelfde toch telkens weer andere
kopjes gevend, kopjes aan de wolken ook
meegetroond door de wind
opnieuw ben ik veertien en rank van gestalte
van zijde en smaragdgroen mijn jurkje
met de zee wil ik moeiteloos mee op haar deining
ook al weet ik amper iets van haar golfslag
© Rose Vandewalle
Het gedicht ‘Golfslag te Oostende’ maakt deel uit
van de cyclus ‘golfslag’ die simultaan als ‘corona passiefloranummer’ 6&7
door Dodopers Eindhoven wordt gepubliceerd.
maandag 22 juni 2020
Nachtlus - Het poëtisch debuut van Jeroen Messely
Het is weinig dichters gegeven om meteen te debuteren bij een 'héél erkende
uitgeverij'. Jeroen Messely, medewerker van de Bib van Wevelgem valt die eer te beurt!
Tot dusver heeft Messely nog zo goed als niet gepubliceerd in literaire tijdschriften. Vandaar ook dat zijn naam in de meeste poëtische regionen niet zo heel erg bekend in de oren klinkt. Met zijn debuut 'Nachtlus', meteen bij Atlas-Contact, komt daar méér dan wat verandering in! Helaas moest vanwege de bekende Corona-sores het voorbije weekend ook de voorstelling van dit toch wel omvangrijke poëtisch debuut worden geannuleerd. Wat helemaal géén reden is om 'Nachtlus' niet in huis te halen! Wel zeer integendeel!
Op de site van de uitgever lees je om te beginnen dit:
De nachtlus, dat zijn de onchristelijke uren tussen middernacht en de zeer vroege ochtend waarin de Belgische televisie haar programma’s in een eindeloze – troosteloze – loop zet. In dat tijdslot ontstonden ook de gedichten in deze bundel. Dan pas durft een man te treuren om een verdwenen geliefde en een verloren kindertijd; dan pas maakt een veellezer de balans op van zijn aflopende affaire met de literatuur. Een technisch begaafde dichter die in ieder vers vecht tegen de herhaling: een lus kan o zo makkelijk een strop worden. In de handen van Jeroen Messely wordt taal een vlijmscherp wapen tegen de eeuwige wederkeer.
De gedichten in dit debuut zijn lenig, stoutmoedig en klankrijk, zoals alleen een West-Vlaming ze kan schrijven. Dolle erotische koortsdromen worden afgewisseld met melancholische reflecties. Nachtlus streeft schaamteloos naar het sublieme, in de betekenis die Edmund Burke eraan gaf: al wat groots, onnatuurlijk, penibel, verbijsterend en – hoe kan het ook anders, zo diep in de nacht – obscuur is.
Onlangs maakte het tijdschrift Tzum (via een opgevangen bericht van de uitgeverij of via een andere omweg) bekend dat Jeroen Messely ook de man was die al die tijd achter het fantastische literaire pseudoniem "Achille van den branden" schuilging. Onder het dekschild van deze schuilnaam en ook onder dat van "Prins van Denemarken" las en schreef Messely jarenlang - en sneller dan zijn schaduw - over boeken en bundels die hem in beweging en of vervoering wisten te brengen. Daar waar velen dachten dat er achter die namen een collectief of zelfs Gerrit Komrij schuilgingen. Het wil wat zeggen!
Het omslagbeeld van Nachtlus is een reproductie van James Abbott McNeill Whistler, Nocturne in Black and Gold - The Falling Rocket (1875)
Meer info over Nachtlus: Uitgeverij Atlas
Schrijfbroeder Sander Kok over Nachtlus op YouTube
Nachtlus - ISBN 9789025459468
Pagina's 112
Type Paperback/softback
Gepubliceerd juni 2020
€ 21,99
(Bericht: Paul Rigolle)
Tot dusver heeft Messely nog zo goed als niet gepubliceerd in literaire tijdschriften. Vandaar ook dat zijn naam in de meeste poëtische regionen niet zo heel erg bekend in de oren klinkt. Met zijn debuut 'Nachtlus', meteen bij Atlas-Contact, komt daar méér dan wat verandering in! Helaas moest vanwege de bekende Corona-sores het voorbije weekend ook de voorstelling van dit toch wel omvangrijke poëtisch debuut worden geannuleerd. Wat helemaal géén reden is om 'Nachtlus' niet in huis te halen! Wel zeer integendeel!
Op de site van de uitgever lees je om te beginnen dit:
De nachtlus, dat zijn de onchristelijke uren tussen middernacht en de zeer vroege ochtend waarin de Belgische televisie haar programma’s in een eindeloze – troosteloze – loop zet. In dat tijdslot ontstonden ook de gedichten in deze bundel. Dan pas durft een man te treuren om een verdwenen geliefde en een verloren kindertijd; dan pas maakt een veellezer de balans op van zijn aflopende affaire met de literatuur. Een technisch begaafde dichter die in ieder vers vecht tegen de herhaling: een lus kan o zo makkelijk een strop worden. In de handen van Jeroen Messely wordt taal een vlijmscherp wapen tegen de eeuwige wederkeer.
De gedichten in dit debuut zijn lenig, stoutmoedig en klankrijk, zoals alleen een West-Vlaming ze kan schrijven. Dolle erotische koortsdromen worden afgewisseld met melancholische reflecties. Nachtlus streeft schaamteloos naar het sublieme, in de betekenis die Edmund Burke eraan gaf: al wat groots, onnatuurlijk, penibel, verbijsterend en – hoe kan het ook anders, zo diep in de nacht – obscuur is.
Onlangs maakte het tijdschrift Tzum (via een opgevangen bericht van de uitgeverij of via een andere omweg) bekend dat Jeroen Messely ook de man was die al die tijd achter het fantastische literaire pseudoniem "Achille van den branden" schuilging. Onder het dekschild van deze schuilnaam en ook onder dat van "Prins van Denemarken" las en schreef Messely jarenlang - en sneller dan zijn schaduw - over boeken en bundels die hem in beweging en of vervoering wisten te brengen. Daar waar velen dachten dat er achter die namen een collectief of zelfs Gerrit Komrij schuilgingen. Het wil wat zeggen!
Het omslagbeeld van Nachtlus is een reproductie van James Abbott McNeill Whistler, Nocturne in Black and Gold - The Falling Rocket (1875)
Meer info over Nachtlus: Uitgeverij Atlas
Schrijfbroeder Sander Kok over Nachtlus op YouTube
Nachtlus - ISBN 9789025459468
Pagina's 112
Type Paperback/softback
Gepubliceerd juni 2020
€ 21,99
(Bericht: Paul Rigolle)
zondag 21 juni 2020
Dertig - Alain Delmotte
Huwelijksdag
1.
Weldra word je dertig, dochter.
En dat is nog altijd het begin van wat lang je toekomst zal zijn.
Je verleden is dat je opvloog, dat je nu vliegt en dat je jezelf in die opvlucht mag bewaren: je bereik wordt die van verten.
2.
Je wordt dertig, dochter.
En dat is al het lief dat je voor iemand bent, dat je voor iemand moet blijven.
Blijf vliegen, het maakt je lief.
Hou je aan het licht dat er voor je is, dat je al dertig jaar lang verscheen.
Vlieg en heb licht lang lief.
3.
Vlieg op, dochter, nu je dertig wordt.
Vlieg lief. Vlieg licht. Vlieg ver.
Laat het nog lang niet voor je donker zijn. Laat dat aan een ander over.
De ander die hier voor jou de woorden schreef.
Lam van de vleugels die hij ontbeert, laat hij je – laat hij je de vlucht.
© Alain Delmotte
1.
Weldra word je dertig, dochter.
En dat is nog altijd het begin van wat lang je toekomst zal zijn.
Je verleden is dat je opvloog, dat je nu vliegt en dat je jezelf in die opvlucht mag bewaren: je bereik wordt die van verten.
2.
Je wordt dertig, dochter.
En dat is al het lief dat je voor iemand bent, dat je voor iemand moet blijven.
Blijf vliegen, het maakt je lief.
Hou je aan het licht dat er voor je is, dat je al dertig jaar lang verscheen.
Vlieg en heb licht lang lief.
3.
Vlieg op, dochter, nu je dertig wordt.
Vlieg lief. Vlieg licht. Vlieg ver.
Laat het nog lang niet voor je donker zijn. Laat dat aan een ander over.
De ander die hier voor jou de woorden schreef.
Lam van de vleugels die hij ontbeert, laat hij je – laat hij je de vlucht.
© Alain Delmotte
Uit 'Twee dochters', Iets dat niet meer duurt een nieuwe publicatie van Alain Delmotte.
zaterdag 20 juni 2020
Leerdicht over de klavierstukken van Schubert - Alain Delmotte
1.
Dagen die je in de taal van hun uren in de greep houden - wanneer lichtinval het
klavier bespeelt met de handen van niemand.
Als vrij van woorden, de in het nauw gedreven winter zijn reis beëindigt en nu
onvoorwaardelijk tot voorjaar moet uitdijen.
2.
Wat je was vergeten, duikt weer op. Je herinnert je het nog: met al zijn onbezorgde aanwezigheid brengt een vleugel in een oogopslag de kamer weer tevoorschijn.
3.
Je kunt het nauwelijks volgen, licht is je in die muziek te vlug af, het lokt je mee, je hebt niet het minste verweer - je improviseert er een leven voor, je laat begaan.
4.
Allegro ma non troppo. Konden je uren, je dagen maar op die manier verlopen: zonder een toets, zonder een tik verloren tijd.
5.
Als een piano neuriet, dan houdt de klok zich stil, dan houdt klok zich in.
In een fractie is het even in de tijd altijd. Ze is dan alle stilte om je heen.
Het is die stilte die je in deze muziek hoort, die je wordt doorgegeven: je verliest nipt niet je evenwicht.
Muziek: de stilte die er zijn weg in vond en hiermee het licht uitnodigde tot dans.
6.
De ramen staan open. Buitenlucht past zich aan de partituren aan. Toonladders verspillen gul hun bezit aan hoogte. Ze scheren toppen.
Wat je van de wereld hoort, is boordevol en in de juiste maat doorboord.
7.
Het was niet één van de Goden, het was simpelweg Schubert die voor jou vandaag het licht en de uren schiep.
Zelfs in een verlaten kamer is een piano nooit alleen. Luister naar zijn ingehouden adem – in toespelingen geeft hij de wereld om zich heen een eigen leven.
© Alain Delmotte
Dagen die je in de taal van hun uren in de greep houden - wanneer lichtinval het
klavier bespeelt met de handen van niemand.
Als vrij van woorden, de in het nauw gedreven winter zijn reis beëindigt en nu
onvoorwaardelijk tot voorjaar moet uitdijen.
2.
Wat je was vergeten, duikt weer op. Je herinnert je het nog: met al zijn onbezorgde aanwezigheid brengt een vleugel in een oogopslag de kamer weer tevoorschijn.
3.
Je kunt het nauwelijks volgen, licht is je in die muziek te vlug af, het lokt je mee, je hebt niet het minste verweer - je improviseert er een leven voor, je laat begaan.
4.
Allegro ma non troppo. Konden je uren, je dagen maar op die manier verlopen: zonder een toets, zonder een tik verloren tijd.
5.
Als een piano neuriet, dan houdt de klok zich stil, dan houdt klok zich in.
In een fractie is het even in de tijd altijd. Ze is dan alle stilte om je heen.
Het is die stilte die je in deze muziek hoort, die je wordt doorgegeven: je verliest nipt niet je evenwicht.
Muziek: de stilte die er zijn weg in vond en hiermee het licht uitnodigde tot dans.
6.
De ramen staan open. Buitenlucht past zich aan de partituren aan. Toonladders verspillen gul hun bezit aan hoogte. Ze scheren toppen.
Wat je van de wereld hoort, is boordevol en in de juiste maat doorboord.
7.
Het was niet één van de Goden, het was simpelweg Schubert die voor jou vandaag het licht en de uren schiep.
Zelfs in een verlaten kamer is een piano nooit alleen. Luister naar zijn ingehouden adem – in toespelingen geeft hij de wereld om zich heen een eigen leven.
© Alain Delmotte
Uit 'Warhoofds leerdichten 2', de nieuwe dichtbundel van Alain Delmotte.
Abonneren op:
Posts (Atom)