In koor kraken de daken en de stallen.
Verslijten schuren erkers, kelders,
wind ruikt naar paard en akker. En
grond is overal. Niet meer zo lang blijven
de wakkeren wakker in hun rollenspel.
Ik ben een vader elke dag. Een vader
die veroudert, die cirkels maakt binnen
de grenzen van zijn schaduw. Die
houterig een houding geeft aan schaamte.
Mijn voedsel opgezogen,
mijn lichaam drijfzand met erover vel.
En jeuk, veel jeuk. Maar elke dag
worden de spieren opgespannen:
mijn binnenwerk dat naar beneden huilt.
Naar aarde ruikt. Tussen de lakens
zal onopvallend liggen:
mijn opgerolde huid. Ooit geboren.
Gestreeld, gedroogd en nu gedoogd.
Verouderd en wakker ben ik
de vader. Weer wakker.
Verouderd weer.
© Philippe Cailliau
Gedicht uit "De zijde van de zon", bundel in voorbereiding.
Philippe Cailliau bij De Schaal van Digther
 |
| Philippe Cailliau in Oostende - Foto Paul Rigolle |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten