Soms zegt mijn pluimgewicht, mijn evenknie,
mijn reisvriendin die sommen maakt van mijn
gebreken: Ik ben een etalagepop.
Ik ben je fakebeeld, ik ben de prediker,
de pater en de misdienaar in de catacomben
van je ouder wordend lijf.
Wat maakt het uit of ik nu naakt ben of niet.
Het hoofd dat naar beneden helt
volgt toch de weg tussen de huidplooien die
verdwijnen in de rug. Goed versleten
zijn de oma’s en de opa’s.
De pop in mij is breed en staart verlangend, vurig.
De vlam wordt rook en botst tegen de onwilmuur
alsof perfectie walm en warmte waaiert
naar moedervlek en kuit en lies en melanoom.
Zo onmiskenbaar heeft mijn mens een goede
en een vuile geur, leeft in een vreemde stad, wordt
hij of zij of het tot in den treure uitgestald en draagt
in het geheugen de halve waarheid en een grote
grote leugen.
mijn reisvriendin die sommen maakt van mijn
gebreken: Ik ben een etalagepop.
Ik ben je fakebeeld, ik ben de prediker,
de pater en de misdienaar in de catacomben
van je ouder wordend lijf.
Wat maakt het uit of ik nu naakt ben of niet.
Het hoofd dat naar beneden helt
volgt toch de weg tussen de huidplooien die
verdwijnen in de rug. Goed versleten
zijn de oma’s en de opa’s.
De pop in mij is breed en staart verlangend, vurig.
De vlam wordt rook en botst tegen de onwilmuur
alsof perfectie walm en warmte waaiert
naar moedervlek en kuit en lies en melanoom.
Zo onmiskenbaar heeft mijn mens een goede
en een vuile geur, leeft in een vreemde stad, wordt
hij of zij of het tot in den treure uitgestald en draagt
in het geheugen de halve waarheid en een grote
grote leugen.
© Philippe Cailliau
Gedicht uit "De zijde van de zon", bundel in voorbereiding.
Philippe Cailliau bij De Schaal van Digther
 |
| Philippe Cailliau in Oostende - Foto Paul Rigolle |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten