“It
takes a very long time
to become young.”
Pablo Picasso
Het is een levensgroot cliché maar ik blijf het graag gebruiken: “Sommige mensen zijn
minder dood dan de andere…”
Vandaag is het drie jaar geleden dat Guido Dobbelaere (1929 – 2023) – schilder,
fotograaf, dichter, reiziger en wat al niet meer – overleden is. Hij was 94
geworden maar tot op het laatst erg actief en creatief bezig. Hij verwierf
vooral bekendheid als schilder van vooral lyrisch abstract werk. Persoonlijk
heb ik hem maar een paar keer ontmoet en kende hem bijgevolg niet zo goed. Wel
wist ik dat hij de schoonvader was van de onvolprezen en veel te vroeg
overleden Brugse kunstenaar die bij leven de naam Koen Scherpereel droeg.
Ik herinner mij in verband met Guido Dobbelaere wel een
licht bizarre ontmoeting in de C&A langs de Brugse Baron Ruzettelaan waar
hij een aantal vestimentaire dingen aan het passen was. Ik groette hem en we
praatten wat. Toen hij alweer de winkel uit was en ik zelf ook een jas wilde
passen, nog wel een jas die hij een kwartier eerder zelf had aangetrokken, vond ik een
pakje sigaretten Groene Michel in de jas die hij ook gepast had… Ik weet niet
meer of ik toen zelf nog rookte en misschien het pakje voor mezelf heb gehouden
of ik er iets anders mee heb gedaan… Ik weet trouwens niet eens of Guido
Dobbelaere ooit in zijn leven een roker is geweest. Ik zal het nooit weten maar
het heeft ook maar weinig belang. Van belang is dat ik mij Guido herinner als
een gedreven artiest en dichter die op zijn manier zijn sporen verdiende. Zoals
kunstconfrater Johan Debruyne eerder ergens schreef: “Guido werkte met hart
én ziel als de man die met taal begon… Altijd, zijn hele lange leven
lang, is hij poëzie blijven schrijven, fotografeerde en schilderde, met
zwanenveren… “
Een quote van Guido die ik ergens las en onthouden wil is wat hij over zijn eigen schilderijen bleef zeggen: “Het ultieme schilderij is dat wat ik morgen zal
maken”
Op Facebook blijft men hem ook drie jaar zijn dood nog een gelukkige verjaardag
wensen. Iemand zegt “stel het goed aan de overkant, Guido”… En nog iemand
anders, Kries Roose om hem niet te noemen; laat weten: “Waar je nu ook aan het
schilderen moge zijn, doe het met vuur.” Met een hartje er achteraan.
Als laat eerbetoon plaats ik hier vandaag graag een gedicht uit zijn bundel "Leestekens van de overkant".
Aftelrijm
akkerwinde akkerwonde
struikelhout en kreupel gewas
toen wij nog in wij-land graasden
en in wonderen geloofden
tussen de paarden in de lucht
tussen venusheuvels
en wolken van bloesems
toen kwam het orakel over mij
met gerakel van bezweringen
wierook en gezwets
delfi aan de achterdeur
met elke vlam
kwam het koudvuur nader
leven werd het langste aftelrijm
tussen twee dode spiegels
© Guido Dobbelaere
Uit ‘leestekens van de overtocht’
Een uitgave van Het Beleefde Genot, Zedelgem 2019
Link Guido Dobbelaere bij het Beleefde Genot
Het Beleefde Genot
Tekst: © Paul Rigolle
Geen opmerkingen:
Een reactie posten