On-geluk
Je gelooft niet in heelhuids, je drinkt
uit de gebarsten mok zodat je de scherven
al vasthebt. Je mijdt de open weg, verzuimt
de afslag die volgt, het groene licht, verkeerd
rijden is nog altijd rijden – stilstand is de enige plek
waar je niet kunt vallen. Je bent de was die de brief
verzegelt, de rode korst die het binnenste bewaakt,
binnenin herschikken de letters zichzelf tot smeekbede,
dan weer tot afscheid. Je trekt de koordjes van je hoodie
aan tot je een kijkgat vormt, één oog dicht en dan traag
de straat uit, tastend langs gevels, de wereld
een foto in een doos. Ze zeggen: geluk wacht
om elke hoek. Je loopt rechtdoor en denkt:
nog even.
Je gelooft niet in heelhuids, je drinkt
uit de gebarsten mok zodat je de scherven
al vasthebt. Je mijdt de open weg, verzuimt
de afslag die volgt, het groene licht, verkeerd
rijden is nog altijd rijden – stilstand is de enige plek
waar je niet kunt vallen. Je bent de was die de brief
verzegelt, de rode korst die het binnenste bewaakt,
binnenin herschikken de letters zichzelf tot smeekbede,
dan weer tot afscheid. Je trekt de koordjes van je hoodie
aan tot je een kijkgat vormt, één oog dicht en dan traag
de straat uit, tastend langs gevels, de wereld
een foto in een doos. Ze zeggen: geluk wacht
om elke hoek. Je loopt rechtdoor en denkt:
nog even.
© Benoit Van der Cruysse
Benoit van der Cruysse (1986) woont in Antwerpen en schrijft
sinds 2025 proza en poëzie. Hij publiceert in het voorjaar van 2026 op de
Optimist, Papieren Helden, Meander, Het Gezeefde Gedicht en Een Twee
Powezie.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten