IM Achilles M. Surinx

In Kortrijk is gisteren een maand voor zijn 85° verjaardag dichter, Davidsfonds-man en oud-onderwijzer Achilles M. Surinx overleden

Vincent Coomans schreef een sereen afscheidsbericht dat we hier met zijn toestemming graag overnemen. 

"Op deze troosteloze nazomerdag volgt dan het treurige nieuws dat Achilles Surinx is overleden. Een getalenteerd dichter, die ik altijd groette als dé dichter van Kortrijk. Op de muur van de Appel siert nog steeds zijn prachtige gedicht "Nog een dag" waarop hij plichtsbewust neerschreef wat die dag zijn aandacht trok. Achilles was een minzame man. De voorbije jaren stond hij altijd aan de zijlijn aanmoedigend te kijken naar wat literair bewoog. Attent ook, berichtjes als nieuwjaarsbrieven die hij mij stuurde via LinkedIn begot. Vaak een mailtje tussendoor.

Achilles volgde alles nauwgezet en vergat nooit degenen die verdienstelijk hun schouders zetten onder de poëzie. Als lid van het adviesorgaan van de bib deelde hij vrijpostig zijn goede ideeën over wat er nodig was in de stad. Hij legde mee de kiem van wat uiteindelijk Letterzetter van Kortrijk werd. Hij bouwde mee aan het idee van het collectieve stadsdichterschap. En later haalde hij jaar na jaar goede auteurs naar de stad met zijn geliefde Toast Literair. Tot een stuk in de 80 was hij op de afspraak in het Het Penhuis. En altijd weer een glimlach. Een dichterlijke toets.

Soms was het niet meer dan een vers, maar het kleurde, verzachtte en gaf hoop. Achilles, ik ga je missen. Net wanneer een samenleving haar dichters het hardste nodig heeft, moet jij vertrekken naar een plek van waaruit - wie weet - je dan toch misschien de gekken het zwijgen kan opleggen en de poëzie het weer kan laten winnen van het ratio en de vloek van het rendement. We moeten blijven geloven.

Rust zacht, vriend.

Het voelt nu al vreemd dat je er niet meer bent. "

© Vincent Coomans
Coördinator van het collectieve stadsdichterschap Letterzetter en het Memento Festival.

.../...
In 2017 publiceerde Achilles samen met uitgeverij Aleph Press "Wat het voorstelt" (Gedichten 1989-2017), een mooie bloemlezing uit het verzameld werk van deze minzame en bescheiden Kortrijkse dichter die in onze herinnering zal blijven voortleven. 

Een aantal gedichten zijn steeds na te lezen via dit Achilles' Digther-label. 

Over zijn verzamelbundel: 
'Wat het voorstelt' - Digther-link

Achilles M. Surinx op Schrijversgewijs 

.../...

Ook Alain Delmotte die in 2010 een VWS-cahier over leven en werk schreef neemt op FB afscheid van de innemende dichter die Achilles M. Surinx is geweest. 

Donderdag 1 Oktober 2026

Ik vernam via de schaal van dighter dat Achilles Surinx is overleden.

Hij was met zijn minzame, altijd aanwezige glimlach de meest melancholische persoonlijkheid die ik ook maar heb ontmoet. Een tijdlang was ik zo goed als zijn buurman. Tot ik in Leuven ging wonen en we elkaar zelden nog zagen. Met nieuwjaar een mailtje dat dit jaar onbeantwoord bleef. Over het werk van Achilles schreef ik voor de VWS een overzicht van zijn werk. Later schreef ik nog een recensie over de bundel ‘Wat nooit begint.’

Ik weet niet meer waar het werd gepubliceerd. 

Herrinnering is weten wie hij was

De bescheiden en timide poëzie van Achilles Surinx (1941) wankelt, wikt en weegt tussen zoet sentiment en zachte lyriek. Dat zoete gaat wel eens over de schreef, maar het lyrische compenseert dat dan weer. Het zachte zorgt ervoor dat de dichter zich nergens opdringt, noch de lezer iets wil opdringen. Surinx weet tot hoever hij zich kan en mag wagen. Het motto van zijn recentste bundel, ontleend aan Wittgenstein, maakt dat duidelijk: ’De grenzen van mijn taal zijn de grenzen van mijn wereld’. Die houding resulteert – als we heel zijn werk in ogenschouw nemen - in een paar in al hun broze argeloosheid lezenswaardige teksten waarvan ongetwijfeld het gedicht ‘Februarivrouw’ uit zijn eerste bundel ‘Het vredelievende bedrog’ (1980) het bekendst is gebleven.

Surinx publiceert met ‘Wie nooit begint’ zijn zevende bundel. De vorige bundel ‘De voortgang’ (2006) viel m.i. tot zijn rijkste en meest gelaagde uit. Geworteld in een bij uitstek romantisch levensgevoel onderneemt de dichter in zijn werk gaandeweg een gefaseerde speurtocht in de tijd naar zichzelf. De dichter formuleerde het ooit als volgt: ‘wat ik zoek, zoekt mij’. In deze uitspraak doet zich een ontdubbeling van het ‘ik’ voor. Iets wat in deze verzameling ten volle wordt uitgespeeld. Het gegeven ‘dualiteit’ is overigens een rode lijn in het werk van Surinx. Uit het nooit eenzijdig uitvallende spanningsveld tussen o.m. het negatieve en het positieve, het mannelijke en het vrouwelijke, het kind zijn en de volwassenheid, verlangen en vervulling, liefde en gemis, droom en werkelijkheid haalt de belijdenispoëzie van Surinx zijn drijfkracht. 

Een structuur die men ook wel eens in de opbouw van zijn bundels merkt: ze bestaan vaak uit twee cycli. Formeel gesproken neigt de dichter naar een eerder traditionele, synthetiserende en bewust discrete vormgeving. Zonder taalexcessen leest men parlando aandoende formuleringen.

Het introgedicht uit de nieuwe bundel ‘Midden in de stad’ geeft het decor aan waarachter zich de komende gedichten zullen afspelen: de stad is een hoofdmotief in de bundel. En de stadscultuur: met name film en populaire muziek worden meer dan eens geëvoceerd. In de eerste cyclus ‘Tikkertje spelen’ continueert de dichter zijn speurtocht in de tijd. Dit keer worden vooral ‘zijn’ jaren zestig gememoreerd. Achter heel wat persoonlijke anekdotiek verschuilt zich de kern van die zoektocht. In het gedicht ‘Door de laatste poort’ wordt het als volgt benaderd: ‘Elke herinnering zie ik achter je/ glazen breken, breken achter de glazen/van je bril, in je zachtbruine ogen breken./ Herinnering is weten wie hij was.

Tijd en herinnering maakt bijwijlen ook het overkoepelende thema uit in de tweede cyclus, die losser in opbouw en lyrischer in teneur is. Op zijn best blijft de dichter als hij met eenvoudige middelen het maximale effect aan ontroering sorteert zoals in het slotgedicht ‘Nog een dag’.

De kat. Het bad.

De koffie. De bus.

De school. De dag.

De lucht. De stad.

De brug. Het water.

Het plein. De straat.

De bomen. Het park.

Het huis. De deur.

De tafel. De stoel.

Het bed. En zij.

De droom. De daad.

De koffie. Het bad.

De kat. De nacht.

Minder weergeven

© Achilles M. Surinx

© Herinneringsbericht op Facebook: Alain Delmotte 

"Achilles M. Surinx: Wat ik zoek, zoekt mij" VWS-Cahier nr 161 - 2010 -samengesteld door Alain Delmotte.

.../...

Ook Dirk Rommens staat op zijn blog stil bij het overlijden van Achilles.

Achilles Surinx overleden

sep 30 door Dirk Rommens

Als mooie herinnering aan deze ‘koninklijke’ dichter, dit artikel over zijn dichtbundel “Het Koninklijk Patiencespel’:

(1941-2026)

© Dirk Rommens

.../...

En ook Het Penhuis laat op Facebook een reactie op het overlijden en een herinnering aan Achilles na.

Het Penhuis 

I.M. Achilles Surinx (84). Gisteren bereikte ons het droevige nieuws van zijn overlijden. Achilles was één van de trouwste en enthousiaste aanhangers van Het Penhuis. Hij miste zo goed als geen enkele editie. Hij was er altijd op gebrand om kennis te nemen met het werk van dichters, auteurs en filosofen. Van bij het begin kregen we hevige tegenstand maar Achilles geloofde in ons project. Hij bleef ons werk stimuleren.... Zijn eigen werk als dichter ('Gedichten 1989 - 2017', verzamelbundel) kon bekoren in een heldere, rustige en rake toonzetting. Zijn gedichten zijn in hun eenvoud doeltreffend en innemend, zoals Achilles zelf ook was... Eén van zijn gedichten ('Nog een dag') treft men aan op het Appel - punt in Kortrijk - Centrum als een blijvende herinnering. Beste Achilles, we gaan je erg missen... 

.../...

De Schaal van Digther wenst familie en de vele literaire en andere vrienden veel sterkte. 

We nemen afscheid van Achilles op dinsdag 6/10/2026 om 10:00 uur in de St.Elooiskerk, Overleiestraat 58, 8500 Kortrijk. 

Rouwbericht 
Bloyart-Debonné

Storm - Hedwig Du Jardin

Storm,
 
je had je naam gestolen van de wind 
die wijds in je wilde waaien 
oplaaien in je smeulend vuur
drinken van het helderste water
rusten op veerkrachtig mos,
jij was zijn gelijke.
 
Tot de wind verhaal kwam halen
wist, dat hoog in het noorden
de vorst je kon kraken, hijzelf
jou in je eerste sneeuwstorm
blijvend wit zou maken.

Gaan

Zoals in een sprookje van Grimm

de zoon die niet kon erven,

zo trok je de wijde wereld in.

Dwalen door niemandsland,

een zwerfsteen

tussen magere sparren,

brede meren, stenige oevers.

Gaan. Stil staan, kijken, luisteren

hout hakken, water halen,

een wandelende monnik.

Opgaan in de laatste wildernis

over korstmos zonder grenzen,

in bloei, zoals jij.

Verhaal

Wij herhalen onszelf,

jij bent een verhaal geworden.

We kunnen er niet van zwijgen

van je lak aan natte voeten

dat je sokken droogde in de regen,

van je motto: veel natuur, weinig mensen.

Nu herhaal jij jezelf ook

nog altijd even dood en levend op YouTube.

Daar kijk je ons recht in de ogen

met die blik van zie mij, zo kan het ook.

Een zomer, een najaar lang, meer tijd

had je niet nodig.

Verbazend kort

voor een voltooid leven.

Terugkeer

door de kamers dolen

met jouw as in mijn armen,

er geen plaats voor vinden

tenzij in een donkere hoek, zolang

tot de wind van een zomerdag

je zal wakker kussen, dansend

over dat noordelijk oord van je dromen

het landschap waar je dan over waait

en er samen met de wind gaat liggen

terwijl de zwerfstenen rusten

de regen druppelt

het water klatert als altijd

Je grote liefde

In de glans van een steen, in zijn natte kleuren

sprak ze je aan. Je liet je bedwelmen, languit

op geurig moskruid, nam haar

zoals ze kwam.

Ze paaide je met haar ritme

van regendruppels op het tentzeil,

omhelsde je koel in het meer,

leste je dorst, was je bron.

Ze schreef je naam in het zand,

joeg de wolken op, danste in de kruinen

deed de golven aanrollen op het strand

waar je een feestje bouwde zonder mensen

pruttelde je maaltijd op haar vuur.

In het donker keek je in de vlammen,

ze was er altijd. Ze was je genoeg.

Een jaar later

Hoe beweegt verdriet?

Niet. Het ligt neer

tenzij het kruipt, achteruit

buigt, zich kromt

in een kring rond een vuur

waarin we hadden gedacht je terug te zien.

We hoopten de datum voor te zijn

met enkele dagen, we wilden je leven vieren,

je laatste gelukkige uren. Maar de wintertijd

haalde ons in en de rook benam ons de adem.

We zaten in een grote kring

ver van elkaar, elk alleen met jou.

© Hedwig Du Jardin

De video-stills zijn van haar overleden kleinzoon Storm.

.../...

Hedwig Du Jardin (Kapellen, 1950) is dichter en gaf eerder bij Uitgeverij P de bundels 'Licht & traag & diep' (2020) en 'Licht happen' (2023) uit.

Naast haar bezigheden als dichteres, werkte ze onder meer met studenten in het sociaal hoger onderwijs rond het lichaam en creativiteit en begeleidde ze dansgroepen. Nadien trainde ze mensen in het omgaan met ziekte, pijn en spanning.

Op 25/10 publiceert ze met 'Storm' haar derde dichtbundel, uitgegeven bij Uitgeverij P.

Met foto's en video-stills van haar overleden kleinzoon Storm.

De bundel wordt op 25/10/2026 - eerste dag van het Winteruur -  om 11u voorgesteld in de Bremtkapel in Bierbeek. Iedereen welkom! Maar de plaatsen zijn beperkt. Om zeker een plaats te hebben kun je gratis inschrijven op www.deborre.be/bib/storm .

Vierde literaire avond van De Geus

 

Op zaterdag 24 oktober 2026 gaat in Cultuurcafé 't Parlement in Harelbeke om 19:00 uur de vierde literaire avond van Kunstkring De Geus door.

Het programma oogt voortreffelijk. De dichters van dienst zijn Christoph Bruneel, Pierrette COffrée, Rogier de Jong, Kris De Lameillieure en Siham Machkour.

Er is muziek van de Caravan Juke Joint Band en de presentatie is in handen van literaire multiman Andreas Van Rompaey. Inkom gratis en  iedereen is van harte welkom!

De literaire avond van De Geus is in Harelbeke voorwaar een mooie poëtische traditie voor het najaar aan het worden.

(P.R.)

Verslag: de derde literaire avond van de Geus in 2025

Bédoin, een gedicht uit 'Bidon Collé' van Patrick Cornillie

          Bédoin, département du Vaucluse

 

 

En ’s avonds denk je: pas als

de laatste wielertoerist zijn pronkstuk en -zucht

op stal zet, de warmte van de dag op terrassen

en onder luifels gaat pleisteren en het duister

de gordijnen rond het dal schuift.

 

Pas dan hoef je van op het dorpsplein,

bij elke straathoek niet langer op die steenpuist,

die reus van een knuist, die Kale Berg te letten.

En kan Bédoin eindelijk weer gewoon klein,

half versleten en Provençaals zichzelf zijn.

 

Maar dan nog. Dan nog.

 

© Patrick Cornillie

Uit de bundel "Bidon Collé", bekroond met de Scriptomanen-prijs 2026. Meer info over de prijs en over de uitreiking ervan op 16 oktober 2026 e.k. vind je via deze Digther-link.

Maarke-Kerkem, een gedicht uit 'Bidon Collé' van Patrick Cornillie

         Maarke-Kerkem, Vlaamse Ardennen

 

De stilte van een ochtend.

Kasseiwegen, knotwilgen, beemden. 

Paarden die roerloos bij een prikkeldraad

staan en de kilte er langs hun neusgaten 

uitslaan. Het weinige in zo’n tafereel. Of net

het teveel. Het is maar hoe je het bekijkt.

 

Zo’n landschap, er valt niet aan te ontkomen.

Alles is zoals het lijkt. Zoals alles lijkt het niets.

Tenzij voor die ene kerel in zijn kleurrijke truitje,

op de Eikenberg, op de fiets. Een heer die de tijd

neemt om af te stappen, daar waar eender welke

andere wielertoerist zeker door zou trappen.

 

© Patrick Cornillie

Uit de bundel "Bidon Collé", bekroond met de Scriptomanen-prijs 2026. Meer info over de prijs en over de uitreiking ervan op 16 oktober 2026 e.k. vind je via deze Digther-link.

Jan Wauters, een gedicht uit 'Bidon Collé' van Patrick Cornillie

Jan Wauters

 

 

Het was hoogzomer en overal hoorde je

Zijn Stem. Op hofsteden en stoppelvelden,

bouwwerven, het schrijnwerkatelier en

dwars door de felgekleurde vliegenlinten

in het deurgat van het dorpscafé.

 

Het was hoogzomer en iedereen kleefde

met zijn oor aan de transistorradio.

Bewondering voor Van den Bossche en

Merckx, gejuich voor Godefroot en Leman,

vaak ook gemor om Zoetemelk of Poulidor.

 

Allemaal leefden ze mee: de schoolmeester

in congé, de metselaar, de fietsenmaker,

beenhouwer en boer. En altijd weer werden ze

euforisch en raakten ze helemaal buiten adem

bij zoveel flitsende demarrages op Radio Tour.

 

© Patrick Cornillie

Uit de bundel "Bidon Collé", bekroond met de Scriptomanen-prijs 2026. Meer info over de prijs en over de uitreiking ervan op 16 oktober 2026 e.k. vind je via deze Digther-link.

Prijs van de Scriptomanen voor 'Bidon Collé' van Patrick Cornillie

Uitgeverij De Scriptomanen vzw schreef een wedstrijd uit voor de beste dichtbundel van een Vlaams auteur. Uit alle inzendingen koos een deskundige jury voor het script van 'Bidon Collé', een bundel wielergedichten van Patrick Cornillie. De prijs voor de winnaar - de 'Scriptomaan van 2026', zeg maar - is de uitgave van de bundel. 

Prijsuitreiking en voorstelling van de bundel (120 p.) met wielergedichten zullen plaats vinden op vrijdag 16 oktober in de bibliotheek van wielergemeente Wevelgem.

Voorintekenen op dit bekroonde boek kan tot 4 oktober, en dit aan vriendenprijs, met een unieke extra er bovenop (en een nog exclusiever cadeautje voor de 33 eerste voorintekenaars). Alle informatie vindt u in de bijlage, en op de webpagina van uitgeverij de Scriptomanen:

https://www.scriptomanen.org/2026/09/bidon-colle-bekroonde-wielergedichten.html

Ik hoop u daar en dan alvast te mogen begroeten, graag een seintje naar info@inter-actief.be als u eraan komt (en met hoeveel personen) want de plaatsen zijn beperkt... en Vlaanderen telt aardig wat poëzieliefhebbers die van de koers houden. En omgekeerd, veel wielerfanaten die graag eens een gedicht lezen.

Patrick Bernauw, uitgever, in zijn persbericht

.../...
De Schaal van Digther heeft het genoegen om vanaf morgen drie gedichten uit de bekroonde bundel te mogen publiceren. 

Ondertussen is Patrick Cornillie - het kan niet op voor de man uit Lichtervelde - ook bekroond met de MIKA-Poëzieprijs van Middelkerke.

Bidon Collé bij de Scriptomanen
Website Patrick Cornillie

Vroeger - Hendrik Carette

Vroeger was 't in Brugge echt veel beter

De stad had nog kleine domeinen van stilte
en in de Jerusalemstraat bevond zich
een kerk die niet van de grote Kerk was.  

Op 1 mei zag ik elk jaar de charismatische voorman
Achiel v. A. vooraan in de stoet.  
En in de winter schaatste ik op de Damse vaart. 

Aan 't Minnewater wandelde de filosoof van 't Sashuis
en van 't Zand naar een pand
stapte ik door de Steenstraat. 

In de crypte van het heilig bloed was het aardedonker 
en op het stille kerkhof in Steenbrugge
was het altijd Allerzielen. 

Op het Belfort hamerde de beiaardier op het klavier   
en aan de Groene Rei
bewaarde ik mijn metaforen in antieke amforen.    
                                

© Hendrik Carette

Hendrik Carette - © Bert Bevers

Vier jongens op een foto

vlnr Frederik Lucien De Laere, Jan Wijffels,
Denis S.M. Vercruysse en albrecht b doemlicht

Soms zijn er foto's die iets laten uitschijnen... Of waarvan je hoopt, zou het kunnen ja, dat deze foto iets laat uitschijnen? 

Op Facebook delen de vier jongens van Het Venijnig Gebroed (het meisje ontbreekt) een foto... Steken ze de koppen bij elkaar en komt er in 2027 (of nog net iets vroeger) een kleine comeback of wordt het zowaar een doorstart?

Ach, het kan natuurlijk gewoon dat de vier 's samen in Brugge iets wilden drinken, want daar zijn aldaar zeer geschikte plaatsen voor. Toch benieuwd of hier achter dit fotobericht ooit een "Wordt vervolgd" achteraan mag. 

#hetvenijniggebroed #broeiterietsonderdebrugsezon

Blog van Het Venijnig gebroed 
Het Venijnig Gebroed op Facebook

Terug - Miel Vanstreels

Terug

Mijn ouderlijk huis bestaat
enkel nog op foto's, op
een schilderijtje en
in mijn hoofd,
 
mijn vader bouwde het eigen-
handig met alles wat er
na de oorlog restte
aan dromen,
 
kort na zijn dood werd het
gesloopt om plaats te maken
voor nieuwe tijden,
 
vandaag ging ik terug
en hoorde mijn vader
in alle vroegte bezig
op zijn duivenhok,
 
terwijl hij de vloer
schoon schraapte
praatte hij
tegen zijn duiven
 
liefdevoller

dan hij ooit
tegen zijn kinderen
durfde doen
 
© Miel Vanstreels
 

Vogels - Willy Brandt

Vogels  

Voor mij ligt ‘Het Vogelboek’ van de Engelse professor Robert Macfarlane. Een boek waarin op meesterlijke wijze 47 vogelportretten verzameld zijn. De poëtische teksten worden ondersteund door tintelende aquarellen van de hand van Jackie Morris. De Engelse bijtitel ‘A field guide to wonder and loss’ wijst ons op hoe breekbaar en bedreigd die kleine vliegende wonderen zijn. 

Ik heb ook het boek ‘Vogels in de cultuur’ van mijn vriend en poëet Johan Boussauw. Hier gaat het over naamgeving, legendes en sprookjes in verband met vogels.

Die twee boeken vormen voor mij een tandem, een bron van veel leesplezier.

Bij mij roepen ze de vraag op hoe de wereld er zou uitzien zonder vogels. Het zou alvast een stille, veel minder kleurrijke wereld zijn. Da's wel zeker.

Ook kwam de vraag in mij op welke vogel ik zou willen zijn, indien ik ooit als vogel zou reïncarneren.

Zou ik een fazant zijn? Een kleurrijke pronker die laat zien welke talenten hij in huis heeft? 

Zou ik eerder een grijze mus zijn? Al is het maar om niet op te vallen, om me niet te moeten uitsloven in kleurenpracht, of om gewoonweg deel uit te kunnen maken van een pluimige bende die graag verstoppertje speelt?

Of zou ik eerder een putter zijn? Klein maar mooi, met een rode vlek op mijn gezicht als teken van schaamte voor de wereld waarin ik leef?

Of zou ik een wilde zwaan zijn, omdat ik geloof in een leven lang samenzijn met dezelfde partner. Om de sierlijkheid ook, of omdat het niet nodig zou zijn om mooi te kunnen zingen.

Of een goudvink. Om op mijn manier kleur te kunnen geven aan het leven. Al zou ik dan aan woningnood lijden wegens het verdwijnen van de boomgaarden waarin ik zou leven.

Of simpelweg een nachtegaal? Om het leven te kunnen bezingen, misschien samen met mijn partner, in een schemerduet, met in elkaar gevlochten stemmen?

Of liever nog een veldleeuwerik? Om mijn hoogtevrees te kunnen overwinnen en om van daar heel boven de schoonheid van het vlakke land te kunnen bewonderen?

Of zou ik een kwikstaart zijn? Om niet langer een stijve hark te zijn, maar om te kunnen bewegen als in een dans, een ballet. Om rank en snel te kunnen zijn.

Of een Noordse stormvogel? Om urenlang boven de grijze oceanen te kunnen zweven, ongevoelig voor de koude winden, onvermoeibaar te zijn?

Of een winterkoning? Om onopvallend te zijn, om in een wereld te kunnen leven waarin alles klein is, maar waarin ik toch een koning zou kunnen zijn?

Of een ijsvogel. Sprankelend blauw te zijn, de kleur van het diepe gletsjerijs, maar toch niet koud en ijzigs. Of gewoonweg omdat het azuurblauwe van mijn verenkleed een van de mooiste kleuren in de natuur zou zijn?

Of word ik liever een bosuil? Om de mensen met een slecht geweten met mijn nachtelijke roep de stuipen op het lijf te kunnen jagen? Of om geluidloos door het leven te kunnen zweven?

Ik kan moeilijk kiezen welke vogel ik zou willen zijn. Misschien toch maar een merel, gewoon, om dat mooie lied dat ik zou kunnen zingen. Een liefdeslied voor al wat leeft.

Om het even, maar ik zou alvast iemand zijn waarbij mooi of lelijk zingen geen rol speelt, maar deel uitmaakt van het wezen met veren en vleugels dat ik zou zijn.

Het zou geen rol spelen wie ik ben. Een vogel, al dan niet een rare vogel. Met een toekomst, of ook weer niet. Want ons luchtruim wordt ieder jaar leger.

Denkend aan de woorden van Bertolt Brecht: "In de duistere tijden, zal er dan ook gezongen worden? Ja, er zal ook gezongen worden. Over de duistere tijden". En zo laat ik de gevleugelde toekomst haar vrije vlucht nemen.

© Willy Brandt  

Willy Brandt - de naam is echt géén pseudoniem - is voornamelijk fotograaf. Maar af en toe schrijft hij ook wel 's een gedicht of een flard persoonlijk proza annex cursiefje. 

Het programma van het nieuwe Penhuis-seizoen is bekend!

Het Penhuis van Gie Devos en medewerkers is in Kortrijk toe aan het 24e seizoen met literaire en filosofische ontmoetingen. Vijf zondagvoormiddagen is er een dichter, filosoof of prozaïst te gast die door een gastheer of -vrouw wordt geïnterviewd. Ook het publiek is nauw betrokken, vragen stellen aan de uitgenodigde auteurs is altijd mogelijk. Iedereen is welkom. 

Plaats van afspraak: de Deelfabriek, Rijkswachtstraat 5, 8500 Kortrijk.

programma 2026-2027 [seizoen 24]

• 4 oktober 2026 • Mensje van Keulen
• 22 november 2026 • Joris Van Casteren 
• 7 februari 2027 • Marlies De Munck 
• 21 maart 2027 • Nicolien Mizee  
• 25 april 2027 • Ester Naomi Perquin

Alle info via:
https://www.kortrijk.be/bibliotheek/hetpenhuis

Het Penhuis op Facebook

Meander-interview met Daniël Franck

"Ons leven is niet meer dan een kortstondige rimpeling op het water. Misschien raken we even anderen aan, maar daarna wordt alles weer vergeten en gaan die anderen weer verder. De rode draad van deze bundel is afscheid nemen. Dit gedicht is één van die gestaltes waaronder dat terugkeert."

Daniël Franck, redactielid van 'De Schaal van Digther' publiceerde dit voorjaar een nieuwe dichtbundel: "Lagen van glas". Naar aanleiding van de bundel had dichter Wim Vandeleene voor Meander een uitgebreid gesprek met hem.

Dit kun je nalezen via deze Meander-link.

De bundel bij Uitgeverij P.

Daniël Franck tijdens de voorstelling van 
de bundel op 21/3/2026 in Gent.

Gedicht#3 uit 'steen, vuur, zee' van Jan Geerts

We ontwaken en komen elkaar tegen.
Het is een dagelijks weerzien.
We wisselen dromen uit
en denken aan de toekomst.
 
De nacht was mild.
We waanden ons jong en buigzaam.
We wilden dat we dieren waren.
Onze kleren liggen leeg en
hulpeloos op de grond.
 
Op de radio horen we
van file en inflatie. Onze tijd
wordt steeds langer en duurder.
 
De zon valt binnen. Wij
beginnen te groeien.
 
Het is goed zo. De huur is betaald.
Wij hebben geen schulden.
 
Ik adem in je oksel.
Je ruikt naar aarde.
Mijn hand ligt op je hart.
 
Jij noemt mij liefde.
Ik noem het terug.
 

© Jan Geerts

Voorpublicatie uit "steen, vuur, zee" de nieuwe bundel van Jan Geerts. De bundel, een uitgave van Uitgeverij P, wordt op zaterdag 26 september 2026 om 20:00 uur voorgesteld in de Groene Waterman in Antwerpen.

Jan Geerts (Hoogstraten, 1972) publiceerde in diverse literaire tijdschriften en bloemlezingen. Hij debuteerde in 2004 bij Uitgeverij P met Tijdverdriet en andere seizoenen. Daarop volgden Een volle maan met onze handen ernaast (2005), De n van iemand (2008), Zwerfsteen (2012), Dat het blijft duren (2017) en Hoe er dan iets helders ontstaat (2022). Jan Geerts is ook actief als plastisch kunstenaar.

Jan Geerts bij Uitgeverij P
Weblogvan Jan Geerts

Gedicht#2 uit 'steen, vuur, zee' van Jan Geerts

Ik wilde een schaduw, een schim 
van mezelf. De dagen waren dun,
de lucht zonder kleur.

Ik boekte een vlucht, verliet de stad,
zocht het zuiden en vloog 
de zon tegemoet. 

Toen ik aankwam, kende niemand 
mijn naam. Er was een ander
klimaat, een andere taal. 

Ik wist niet hoe ik me voelde,
maar er waren windmolens.
Iemand zong een lied van honger. 

Ik herinnerde me de woorden
die al zo lang lagen te wachten
in mijn borst: steen, vuur, zee. 

Er was een weg.
Mijn voeten brandden.
Ik zette stappen in een richting. 

© Jan Geerts

Voorpublicatie uit "steen, vuur, zee" de nieuwe bundel van Jan Geerts. De bundel, een uitgave van Uitgeverij P, wordt op zaterdag 26 september 2026 om 20:00 uur voorgesteld in de Groene Waterman in Antwerpen.

Jan Geerts (Hoogstraten, 1972) publiceerde in diverse literaire tijdschriften en bloemlezingen. Hij debuteerde in 2004 bij Uitgeverij P met Tijdverdriet en andere seizoenen. Daarop volgden Een volle maan met onze handen ernaast (2005), De n van iemand (2008), Zwerfsteen (2012), Dat het blijft duren (2017) en Hoe er dan iets helders ontstaat (2022). Jan Geerts is ook actief als plastisch kunstenaar.

Jan Geerts bij Uitgeverij P
Weblogvan Jan Geerts

Gedicht#1 uit “steen, vuur, zee” van Jan Geerts

Mensen volharden in geluk.
Ze lopen hand in hand over straat,
kijken links en rechts en wachten
tot het veilig is.
 
Iedereen is op weg.
Iedereen verzint woorden
voor wat er is en wat er niet is.
Iedereen maakt gebaren, droomt
van vleugels en gelooft
tot in de kleinste dingen.
 
Iemand schreef ooit dat niets bestaat
dat niet iets anders aanraakt.
 
(Ik dacht aan jou.)
 
Zo is er altijd wel iets;
de regen, of de koude wind
bijvoorbeeld, die niets
onaangevoeld laat.
 
Ik wil je omhelzen en zeggen
dat wij gemaakt zijn om te verliezen,
maar vind geen woorden
die niet al verloren zijn.

© Jan Geerts

Voorpublicatie uit "steen, vuur, zee" de nieuwe bundel van Jan Geerts. De bundel, een uitgave van Uitgeverij P, wordt op zaterdag 26 september 2026 om 20:00 uur voorgesteld in de Groene Waterman in Antwerpen.

Jan Geerts (Hoogstraten, 1972) publiceerde in diverse literaire tijdschriften en bloemlezingen. Hij debuteerde in 2004 bij Uitgeverij P met Tijdverdriet en andere seizoenen. Daarop volgden Een volle maan met onze handen ernaast (2005), De n van iemand (2008), Zwerfsteen (2012), Dat het blijft duren (2017) en Hoe er dan iets helders ontstaat (2022). Jan Geerts is ook actief als plastisch kunstenaar.

Jan Geerts bij Uitgeverij P
Weblogvan Jan Geerts