maandag 19 november 2018

Vluchtelingen - Alain Delmotte

Bij het werk van Martine Platteau

 

















Say this city has ten million souls
Some are living in mansions, some are living in holes,
Yet there’s no place for us, my dear, yet there’s no place for us.

… Came to a public meeting; the speaker got up and said:
“If we let them in, they will steal our daily bread”
He was talking of you and me, my dear, he was talking of you and me.


W.H. Auden (Ten songs 1. – March 1939)

Stel, deze stad telt tien miljoen zielen,
er leven er in paleizen, er leven er in holen
toch is er geen plaats voor ons, liefste, toch is er gaan plaats voor ons.

… Ik kwam op een meeting en de spreker besloot:
“Als we die erin laten stelen ze ons brood” –
Hij sprak over jou en mij, liefste, hij sprak over jou en mij.


(Vertaling Michel van der Plas)


1.

Hoe dichterbij ze komen, hoe meer we ons van hen verwijderen.

Hoe meer ze oog in oog met ons komen te staan, hoe meer we ons van hen
afwenden - tand om tand.

2.

In hun ogen lees je hoe ze aan uitwijzingen gewoon zijn geraakt. In de onze lees je hoe we ze verjagen.

Hun gelatenheid is hun verweer als ze ons in de ogen kijken.

3.

Van waar ze komen hebben ze alles verloren om hier nog meer te verliezen.

Wij ontvangen ze niet. Wij vangen ze op. En schuiven ze af.

Wij herkennen in hen niet wat we zelf hadden kunnen zijn. Wij durven niet.

4.

Ze stellen geen vragen, ze zoeken antwoorden.

Dat die antwoorden er niet zijn, daarover stellen ze zich ook geen vragen.

5.

Omdat ze van overzee komen, van over de bergen, van over de grenzen, van over onze denkwijzen en tafelmanieren houden we ze zoveel mogelijk voor anoniem, voor onbestaande.

Identiteit houden we voor ons alleen. En waarom zouden we iets van hun taal moeten begrijpen. De onze voldoet ons: er zijn geen andere talen. Wij zwijgen.

6.

We hebben niet eens één van onze verloederde buitenwijken voor hen over.

Niet één stationshal.

Niet eens wat sanitair.

Eten? Als wij het toelaten.

7.

Omdat wat hen is en zal overkomen boven hun hoofden gebeurt, houden ze hun hoofden leeg – op al waar ze naar verlangen na, op al wat wij niet willen dat ze verlangen na.

Stap na stap, stuk voor stuk zijn hun schoenafdrukken ons tot misstappen.

Wij houden voor hen ons slechte geweten klaar. Ze zullen het voelen.

8.

Vooral hun kinderen zijn er in onze statistieken te veel aan.

Ze zijn schaduwen zonder rotswand. Rotswanden zonder schaduwen.

9.

Ze krijgen ons niet: wij krijgen ze daarentegen wel klein. Wij zijn daar al goed mee bezig.


© Alain Delmotte


Dit gedicht van Alain Delmotte werd geschreven bij een schilderij van Martine Platteau.


Extern
Website Martine Platteau


 

















zondag 18 november 2018

Jaarwerk MMXVIII-De voorstelling
















Tot en met het jaar 2014 was De VWS (Vereniging voor West-Vlaamse Schrijvers) de uitgever van de bekende VWS-cahiers. Zes keer per jaar verscheen er in de periode 1966 - 2014 (of niet minder dan 49 jaargangen lang, goed voor 283 cahiers) een monografie die gewijd was aan een West-Vlaamse schrijver of  een schrijver die er zijn roots had. Voorts publiceerde de VWS o.m. een zesdelig auteurslexicon.

Nadat de Provincie West-Vlaanderen eind 2014 zonder veel pardon de subsidiekraan dicht schroefde ging de Vereniging over tot een jaarlijkse uitgave van een Jaarboek. Zo verschenen in 2015, 2017 en 2017 de jaarwerken MMXV, MMXVI en MMXVII. De nieuwste editie van het jaarboek "Jaarwerk MMXVIII" over 2017-2018 wordt op zondag 25 november 2018 vanaf 10u30 voorgesteld in de Bibliotheek van Beernem. De keuze van de locatie berust in geen geval op toeval! De jaarlijkse Literaire Prijs van de VWS gaat dit jaar immers naar de in Beernem wonende schrijfster (én artistieke duizendpoot) Kriestien Dieltiens. Eerdere laureaten waren Walter Haesaert, Willy Spillebeen en Luuk Gruwez.

Kristien Dieltiens is geboren in 1954 en woont al vele jaren in Beernem. Ze volgde een kunstzinnige opleiding en stond jarenlang voor de klas. Sinds 2008 is ze voltijds auteur en illustrator.
Ze publiceerde tientallen kinder- en jeugdboeken die vaak werden vertaald en bekroond. Haar verhalen getuigen van een grote betrokkenheid en aanvaarding van de leefwereld van de jongeren.
In 2017 schreef ze haar eerste roman voor volwassenen. ‘Kortgeknipt’ is het verhaal van Baskische kinderen die tijdens de Spaanse burgeroorlog door hun ouders naar veiliger oorden, waaronder ook België, werden verscheept. Ook haar vijftigste boek Kelderkind gooide bij heel veel lezers hoge ogen.

Het programma op 25 november 2018 ziet er als volgt uit:
Verwelkoming door Gijs Degrande, schepen van cultuur van Beernem
Toelichting bij het VWS-jaarboek door Koen D'haene, eindredacteur VWS
Gelegenheidstoespraak door Kurt Van Eeghem
Uitreiking VWS-prijs aan Kristien Dieltiens door Jooris van Hulle, voorzitter VWS
Kristien Dieltiens die ook een zeer verdienstelijk schilder is, neemt het woord en reikt haar schilderij 'Spelende kinderen' uit aan de winnaar van de actie 'Maithili en het onderzoek naar DIPG'
Receptie, aangeboden door het Gemeentebestuur van Beernem.

Vrije toegang mits je vooraf inschrijft via mail aan VWS-secretaris Jan Bonneure (janbonneure@skynet.be) of via de Bibliotheek. Iedereen welkom!

In het vierde jaarboek, met alweer een heel mooie cover van de hand van WWS-bestuurslid Renaat Ramon, nemen we met de VWS ondermeer afscheid van VWS-voorzitter Fernand Bonneure, die eind 2017 op 94-jarige leeftijd overleed. Jet Marchau schetst het rijke en gevarieerde oeuvre van de laureaat van de VWS-prijs Kristien Dieltiens. In een erg persoonlijke terugblik staat gastauteur Kurt Van Eeghem stil bij zijn West-Vlaamse schooltijd in Heist aan Zee. Ook de andere bijdragen in ‘Jaarwerk MMXVIII’, onder meer over de dichteres Maud Vanhauwaert en de veel te vroeg overleden Thomas Blondeau, bieden een indringende blik op een jaar literatuur in WestVlaanderen.

De VWS is blij te kunnen melden dat na het noodgedwongen verdwijnen van de VWS-cahiers het motto blijft gelden: De VWS bouwt onverdroten verder aan de Bibliotheek van de West-Vlaamse letteren.

De volledige inhoudstafel van 'Jaarwerk MMXVIII', opnieuw een uitgave van uitgeverij de Scriptomanen, staat hier na te lezen.









































Extern:
Site VWS
VWS op Facebook
Jaarwerk MMXVIII bij Uitgeverij Scriptomanen





















Jaarwerk MMXVIII-De inhoud


WEST-VLAAMSE AUTEURS 2017-2018
Cover MMXVIII - Renaat Ramon





INHOUD

7
Woord vooraf
Koen D’haene

9
Paris vaut bien une messe
Kurt Van Eeghem

17
Ode aan de vrije geest
Kristien Dieltiens ontvangt de VWS-prijs 2018
Jet Marchau

39
Uitvallend licht
Een blik op het literaire werk van Fernand Bonneure als in memoriam voor de vader van de VWS
Renaat Ramon

60
Witruimte voor een stadsdichterschap
Profiel van Maud Vanhauwaert
Alain Delmotte

76
Mime in Roeselare
Omzien zonder vooruitzicht?
Roger Arteel

94
Wat rest er van de Ruitentikker?
Honderd jaar na het debuut als schrijver van Marcel Matthijs
Paul Rigolle

110
De dode T(h)omas Blondeau en zijn levende vrienden
Hendrik Carette

123
Haute Lecture by Colard Mansion
Vernieuwing van tekst en beeld in middeleeuws Brugge
Willy Le Loup

136
Gepassioneerde professor met een hart voor jeugdliteratuur
In memoriam Rita Ghesquière (1947-2018)
Jet Marchau

139
Over de medewerkers aan dit jaarboek



























vrijdag 16 november 2018

Poëzie Centraal-databank

Het Poëziecentrum start met "Poëzie Centraal", een centrale databank. Heel mooi initiatief! De lancering is voorzien voor de Poëzieweek van 2019.

Hierbij het bijgaand bericht:
"Ben je een dichter wil je in onze databank?
Tijdens de Poëzieweek 2019 lanceert Poëziecentrum een gloednieuw online platform: Poëzie-Centraal. Wat dat platform precies zal inhouden, lees je hier. Een belangrijk onderdeel van Poëzie-Centraal is de auteursdatabank. In die auteursdatabank bieden we een overzicht van het Vlaamse poëzielandschap. Later wordt het project ook uitgerold in Nederland, maar om praktische redenen richten we ons in de eerste fase op Vlaamse dichters. Om dit ambitieuze project te realiseren, organiseren we de grootste crowdsourcing-actie uit de Vlaamse poëziegeschiedenis. Ben jij zelf dichter en wil je graag deel uitmaken van onze databank? Stuur ons dan een mailtje en we bezorgen je de nodige informatie!"
Mailwisseling te sturen aan poezie-centraal@poeziecentrum.be

Site Poëzie Centraal
Bericht Poëziecentrum


donderdag 15 november 2018

De golfslag van het zijn

Bedenkingen bij het lezen van 'Alles komt terug' van Antoon van den Braembussche

Recensie: Romain John van de Maele

In 1956 publiceerde Louis Paul Boon zijn meest pessimistische roman: Niets gaat ten onder. Ik heb die titel altijd als een variant van Friedrich Nietzsches begrip ‘die ewige Wiederkehr des Gleichen’ beschouwd. Nietzsches stelling heeft vooral geschiedfilosofische implicaties, en ook de titel van Boons roman kadert in een geschiedfilosofische benadering van het leven – hij huldigde een cyclische geschiedopvatting. Voor mij ligt een dichtbundel van Antoon van den Braembussche: Alles komt terug. De ondertitel luidt Over “de eeuwige terugkeer van het gelijke”, en
de bundel wordt ingeleid met een citaat uit Aldus sprak Zarathoestra en met een versregel uit Rutger Koplands bundel Het orgeltje van yesterday: ‘Alles verandert maar keert onveranderd terug.’

Voor ik mijn aandacht op het werk van Van den Braembussche richt, stip ik aan dat het werk van de filosoof met de hamer me altijd een zekere afkeer heeft ingeboezemd. Ik heb nooit zijn vernielingsdrift begrepen. Hij was ongetwijfeld niet de enige filosoof die geweld legitimeerde, ook Voltaire – toch een vooruitstrevende humanist – zat niet om een krachtige oproep verlegen: ‘Ecrasez l’infâme!’ Op de binnenflap van het achterplat van Alles komt terug wordt gesteld dat ‘poëzie de creatieve plek bij uitstek is waar kunst en filosofie elkaar kunnen ontmoeten.’ Dat is een stelling waar ik me graag bij aansluit. Naar verluidt staan – naast die ontmoeting – in deze bundel liefde en stilte centraal, en er zou ook sprake zijn van een mystieke inslag. De terugkerende stilte is een noodzakelijke geluidsdemper in een wereld die in lawaai verdrinkt, en vaak het beginpunt van een even noodzakelijk bezinningsmoment. Vanzelfsprekend mag ook de gevende liefde niet ontbreken, want zonder die liefde is het leven een schrale ervaring.

Als de mededeling van de uitgever klopt, heeft de dichter voldoende afstand genomen van Nietzsche, en dan moet ik als lezer ook niet vrezen voor een late oekaze uit Weimar, waar Nietzsche in een poging om zichzelf te worden op de rand van de afgrond danste. Van den Braembussche en ik staan anders tegenover de denker die ooit schreef dat de mens niet alleen een schepsel maar ook een schepper is die na de dood van God op zoek moet gaan naar de zin van het leven, maar dat mag mijn lezing van de gedichten niet beïnvloeden.

De bundel bestaat uit een doorlopende reeks gedichten, niet uit een aantal cycli, en elk gedicht heeft een titel. De stilte en de liefde zijn niet altijd tastbaar aanwezig, maar de stilte wordt wel gesuggereerd in het gedicht ‘Kant lezend’. (23). Het werk van Immanuel Kant (1724-1804), de denker uit Königsberg en wellicht de meest systematische filosoof van zijn tijd, leest men best in een figuurlijke cocon. Maar ook een cocon schermt niet alle invloeden af: ‘Kant lezend / hoor ik eensklaps / het geluid van een vogel die voorbijvliegt / in mijn tuin / de stem van een vriend die / langzaam verdwijnt in de wind. // Ik ben alleen op de wereld. // Ik ben gelukkig. / Ik denk aan jou.’ Het gedicht doet me wat denken aan schilderijen van Raveel en gedichten van Jooris, waarin gelijkaardige scènes worden verbeeld of verwoord. De verbroken stilte mondt uit in een bespiegeling over het voorbijgaande: de voorbijvliegende vogel verdwijnt samen met de stem van de vriend, maar de afgeleide lezer laat zich niet uit zijn lood slaan. Voor hem betekent alleen-zijn geen straf – Franz Kafka schreef ooit ‘Alleinsein bringt nur Strafe.’ Het denken verbindt het lyrisch subject met de Ander en dat maakt het gelukkig. Verbondenheid lijkt een andere vorm van liefde te zijn. Van den Braembussche verwoordt zijn gedachte op een heel sobere, directe manier, in een echte parlandostijl.

De stilte is ook het beginpunt van ‘Heel even maar’. (17) ‘Wat is er mooier dan / de stilte die de aarde kust?’ vraagt de dichter zich af. Nu verbindt hij de stilte met een droom waarin hij zonder handen een witte lelie plukt en het ‘ogenblik waarop / kastanjes barsten van geluk / en je aanloopt tegen een zeepbel /van een naburig kind.’ Die zeepbel laat hem het mooiste blauw zien dat hij ooit te zien heeft gekregen. Opnieuw is de grondgedachte verbondenheid, ook al bestaat die maar een enkel ogenblik in een droom en in een zeepbel die barst. De kastanjes die barsten van geluk zijn wel blijvers: wanneer de bolster al lang vergaan zal zijn, zal de kastanje vruchtbaar voortleven in een nieuwe kastanjelaar. De kastanje die barst van geluk zou wel een metafoor kunnen zijn, een dichterlijke omschrijving van een vrouw die nieuw leven schenkt. De liefde wordt hier indirect verwoord.

Het gebrek aan stilte wordt kritisch verwoord in het gedicht ‘Het onbestemde’ (18): ‘Er is de waanzin van de stad / die krijst in al haar geledingen.’ Maar wie aan het contingente voorbij kan gaan, zal ook in de stad ‘de eeuwige terugkeer / van het gelijke’ ontdekken: de onwankelbare aanwezigheid van het ‘oneindige en het goddelijke’, al zijn die slechts door een kier bereikbaar. Zinvol leven vraagt een inspanning. De eeuwige terugkeer is ook letterlijk aanwezig in het gedicht ‘Steeds weer’ (35): ‘De tijd omarmend, / de eeuwige terugkeer / in de luwte van je schaduw.’ ‘Steeds weer’ is een liefdesgedicht dat bijna aarzelend het voorrecht van de ontvangende liefde blootlegt en tegelijkertijd de gevende liefde huldigt. In ‘Steeds dezelfde’ (34), een gedicht vrij naar Paul Eluard – ‘Je t’aime’? – wordt ongeveer dezelfde boodschap verwoord, maar zoals bij Eluard wordt de vrouw in dit gedicht min of meer gesacraliseerd. Woorden spelen een grote rol in elke relatie, niet alleen in de liefde, ‘want woorden geven respijt / zoals een rivier ruimte geeft / aan water en verademing.’ (40)

Van den Braembussche gebruikt geen ongewone taal, geen eind- of binnenrijmen, en er valt nauwelijks enige assonantie op. Ook alliteratie is vrijwel geheel afwezig. De eenvoud is bedrieglijk, want de woorden dekken een diepe lading. ‘Magritte indachtig’ (26) wijkt wat af van de algemene regel. In de drie gedichten, die onder die titel werden geplaatst, valt wel een dichterlijke ingreep op – er wordt gebruik gemaakt van schaars eindrijm en assonantie, en precies daardoor blijven de drie korte teksten ook langer nagalmen. ‘Magritte indachtig’ is het gedicht dat mij het meest heeft aangesproken. Inhoudelijk sluit het goed aan bij de andere gedichten, maar de dichter hangt zijn beelden op aan de verbeelding van Magritte. En dat mag – veel dichters hebben zich laten inspireren door het werk van Raveel, anderen hebben de kunst van Rik Wouters of zelfs Jan van Eyck als basis genomen. Ook al gebruikt Van den Braembussche alledaagse woorden, om tot de essentie van zijn gedichten door te dringen, moet men de nodige – vruchtbare – tijd nemen.


© Romain John van de Maele
 

Antoon van den Braembussche, Alles komt terug, Uitgeverij P,
48 blz., € 16,50, ISBN 978-94-92339-53-9.


dinsdag 13 november 2018

Melopee-poëzieprijs voor Max Greyson

De Melopee-Poëzieprijs-Laarne die intussen al voor de tiende keer het beste gedicht bekroont dat verscheen in een literair Vlaams tijdschrift, werd zondag laatst in Laarne uitgereikt aan de jonge dichter Max Greyson (°1988). Het winnende gedicht “Onscherp” verscheen eerder in Het Liegend Konijn. De publieksprijs ging naar Marieke Maerevoet voor haar “Zomergedichten – le temps des cerises", verschenen in Schoon Schip. De winnende gedichten en een bericht over de toekenning van de prijs staan intussen na te lezen via deze link op de Laarne-Melopee-poëziewebsite.


maandag 12 november 2018

Wat eerst nog duister was

Wat eerst nog duister was wordt door
de ochtend blootgelegd. Een kwast
met scheerschuim in de hand die
over het gezicht beweegt. Mes met
scherpe kant, van de durf gaat alles uit
voor wie zichzelf in de ogen kijkt.

Wat je van de dag verwacht raakt al vroeg,
glad en helder uitgeklaard. Is het zilver of
is het zink? Folie van tin die weerkaatst wat in
het hoofd bestaat? Migraties en bedragen,
agenda's en vertier, slotsommen
wachten jouw mensen op. Eén van hen

te zijn! In maat- of narrenpak. Identikit!
Er is geen soelaas, geen lievemoederen aan.
Je rijdt de wereld in, brengt dingen thuis
en wie men - oog van haarwild - in jou herkent
lijkt maar zelden op hij die elke morgen verknipt
en gladgeschoren in een spiegel staat.


© Paul Rigolle


(Uit ‘Het tomeloze totaal van de dag’, typoscript in wording.)

zondag 11 november 2018

Gedenksteen - Achilles M. Surinx

Het waren de bommen. Het was
de oorlog, die het leven van zovelen nam.
De jongen uit onze straat, het meisje
dat de ramen lapte en de vader die
het kistje van zijn zoontje droeg.

Achter hun in steen gegrifte namen
gaan afgebroken levens schuil.
Oorlog veegde hun toekomst uit.
Vernieling en dood deden levenloze lichamen
verzinken in de stilte van het sterven.

Misschien kregen ze een schone begrafenis,
bracht men eer en vloeiden er tranen.
Het is zo lang geleden. Een verhaal dat
wordt doorverteld. Of dat in nukkig zwijgen
blijft gehuld. Of vergeten tussen de plooien viel.

Afgenomen levens, zo plots afgenomen van wie
hen liefhad en zonder hen verder moesten gaan.
Je plant wat bloemen in de aarde en buigt
het hoofd. Een verloren hand zoekt de jouwe
en je omhelst het troostend licht.


© Achilles M. Surinx


dinsdag 6 november 2018

Dichter uit de Schaduw - de laureaten van 2018

Op 24 november 2018 gaat in de Wezekapel, tussen de velden van het unheimliche Ardooise groentenhinterland in, zoals eerder al gemeld, de 9° editie
van "Literaire Living" door. Dit poëtische festival van Theater De Schaduw  mag vanwege de heel eigen locatie zonder aarzelen omschreven worden als de jaarlijkse hoogmis van de poëzie! Of wat beknopter gezegd: Niet Te Missen!

Zoals bij elke editie het geval, wordt op het hoofdpodium, waarop dit jaar Mark van Tongele, Tsead Bruinja, Carmien Michels en Christophe Vekeman hun mooiste teksten lezen, ook dit jaar plaats gemaakt voor de laureaten van de jaarlijkse "Dichter uit de Schaduw"-wedstrijd.

Na een fijne beraadslaging besloten de juryleden Reinout Verbeke, Rino Feys, Benedikte Crombez, Liselotte Vercaigne, Paul Rigolle en Edward Hoornaert de inzendingen van de navolgende vier dichters te honoreren. Zij worden van harte uitgenodigd om op 24/11/2018 in Ardooie hun beste gedichten te komen lezen.

De laureaten van 2018:
1. Bert Deben (Antwerpen)
2. Hein Van der Schoot (Wezep - Nl)
3. Annette Akkerman (Maarssen - Nl)
4. Pieter Van de Walle (Leuven)


Extern:
Literaire Living bij de Schaduw
Literaire Living bij Digther

#dichteruitdeschaduw #poëziewedstrijd #literaireliving







































(P.R.)


maandag 29 oktober 2018

Dichter en Yang-pionier Julien Vangansbeke bezoekt zijn oude werkplaats.

Dichter en Yang Poëziereeks-pionier Julien Vangansbeke bezoekt zijn oude werkplaats, Morjos-Printers, waar hij dertig jaar actief was.
Een film van Edmond Bonnaffé. Via de facebookbladzijden van Edmond Bffé. Waarvoor veel dank.

zaterdag 27 oktober 2018

Poëzieprijs Melopee Laarne - Publieksprijs

Nadat we eerder al ergens op deze bladzijden of op een of ander Facebook-reactieding de zachte verzuchting slaakten om een lijstje met de genomineerden publiek te maken
heeft men in Laarne zelfs nog iets meer gedaan… De 21 genomineerde gedichten van de editie 2018 kunnen niet alleen online gelezen worden, je kan zelf een stem uitbrengen op het gedicht van jouw voorkeur. Voor de feestelijke 10° editie van de Melopee-Poëzieprijs die al een decennium lang, jaarlijks het meest beklijvende gedicht dat verscheen in een Vlaams tijdschrift bekroont, wordt immers voor de eerste keer een publieksprijs uitgereikt. Er kan daarvoor nog tot met 1 november 2018 gestemd worden. Wie zijn of haar stem uitbrengt, maakt kans op een poëziebloemlezing van de voorbije 10 edities!

Voor een publicatie in ‘De Schaal van Digther’ is het gedicht Schrijf me van Hugo Verstraeten genomineerd. Stemmen? Het kan! En wel hier, via dit Stemformulier.

Wie uiteindelijk de opvolger wordt van niemand minder dan Peter Verhelst vernemen we tijdens de uitreiking van de Melopee-Poëzieprijs, editie 2018, én de publieksprijs op 11 november 2018 om 19 u. in de Sint-Machariuskerk in Laarne. Iedereen is welkom, maar wel graag vooraf inschrijven via jeugd.cultuur@laarne.be of op 09/365 24 10.

Hieronder nog ’s het mooie lijstje van de 21 genomineerde dichters. Knappe dichters én gedichten hoor!

1. De hond van Pavlov – Wim Vandeleene
2. Dionysos dansend – Stefan Hertmans
3. Dynastieke gedachten – Max Temmerman
4. Een vluchtverhaal – Steven Van Der Heyden
5. Epektasis (x) 2 – Claude van de Berge
6. Gebedenboek – Esther Jansma
7. Hoe water van harde handen… - Shari Van Goethem
8. Jij en ik – Abdelkader Benali
9. Kan je de tijd wat zachter zetten – Jan Geerts
10. Le monde à l’envers – René Roumen
11. Lichaamstaal – Willem M. Roggeman
12. Om niet te zeggen – Maud Vanhauwaert
13. Onscherp – Max Greyson
14. Reclining Nude – Bernard Dewulf
15. Schrijf me – Hugo Verstraeten
16. Tussentijd – Jozef Deleu
17. (weeshuis) – Geert Jan Beeckman
18. Wonderlamp – Kurt De Boodt
19. Zomergedichten, le temps des cerises – Marieke Maerevoet
20. Zondag – Jana Arns
21. Zoon – Sofie Verdoodt


De gedichten kunnen nagelezen worden via deze link.
Alle verdere info op de Melopee-site.

De genomineerde gedichten verschenen in de navolgende tijdschriften, al mag
dit lijstje wel 's opgefrist.

(P.R.)


vrijdag 26 oktober 2018

Een bal stuitert de kerkwegel af - Frans Deschoemaeker

Je ziet ze nog, maar minder, en op een dag
moeten ze wel zijn verdwenen, en bijgezet
in de iconografie van het Vlaamse dorpsgezicht;
die tuinmuren van beton, met hun bovenrand
van ronde kartels een vertrouwen wekkende kabbeling
door het azuur van lang voorbije zomers.

Soms wit gekalkt, meestal volgens voorschrift vaal
en korrelig, met geel korstmos bepokt, en altijd
springt een modderige kippenren wel mede
in het oog, een tegelpad, een aarden wegel -
knerpend het geheugen in geschuurd - met sintels en
mosselschelpen aangehard. Geur van oude regens,
roest, kattenpis en kevers.

November hier ten plattelande! De dag
kruipt moeizaam uit de zwarte grond.
Met duizend druppels druipt de waslijn
boven keurig opgemaakte winterbedden.
Spruitkool kleumt in mist, een afdak welft zich
over houtopslag, een bundel uien aan de balk, een oude
kolenkit, o tabernakels van de kindertijd, een fietswiel,
een karretje om de hemel te vervoeren.


© Frans Deschoemaeker

Noot: Dit gedicht werd ook opgenomen in de selectie van
het Kunstenfestival Watou - Editie 2018


Vereffening - Gerda Berckmoes

Een nachtelijk bewegen
meldt de aanwezigheid
ik kan je voetstap horen
de stiltes van weleer
krijgen plots een betekenis
we zijn in overleg getreden
en komen nu ter zake
over de rand van het gedicht
voltrekt zich de vereffening
van misverstand geen sprake
ik doof het licht
het is volbracht
de deur valt zachtjes dicht


© Gerda Berckmoes


donderdag 25 oktober 2018

Ontknoping - Gerda Berckmoes

Dit sterven
was ook een ontwaken
en heeft zich aan
mij meegedeeld
in deze dodenkamer
de klok tikt zacht
de rouwenden gaan
zuchtend heen
ik blijf alleen in
een verzegeld weten
de orchideeën en de maan
kijken mij onbewogen aan


© Gerda Berckmoes


woensdag 24 oktober 2018

Excursie - Gerda Berckmoes

Afdalend in het graf
op zoek naar wat
van ons nog over was
verraste mij de maan
en in haar lieflijk licht
omarmde ik de droom
en opende de deur
naar het gedicht


© Gerda Berckmoes


maandag 22 oktober 2018

Literaire Living - Zaterdag 24/11/2018






































Op zaterdag 24 november 2018 gaat de nieuwste editie van Literaire Living door. Ook dit jaar wordt in de Ardooise Wezekapel van Theater De Schaduw een mooie toeloop verwacht voor wat we hier graag omschrijven als de "Hoogmis van de poëzie". Ondertussen is dit fijne literaire festivalletje alweer aan zijn negende editie toe. Ook dit jaar is er weer bijzonder mooi dichterlijk volk op komst. Nemen immers dit jaar met veel literaire overtuiging plaats in de zetel: Mark van Tongele, Christophe Vekeman, Carmien Michels, Tsead Bruinja en de winnaar van de poëziewedstrijd "Dichter uit de Schaduw". Misschien bent u dat wel! Voor een knus en knapperend dekentje van muziek zorgt dit jaar de dreampopband Portland. Wat ons betreft: zeer aanbevolen, dit poëtisch avondje!

Literaire Living, Zaterdag 24/11/2018 - 20:00 u. - Cultuurkapel De Schaduw - Wezestraat 32, 8850 Ardooie
Tickets kosten add. 12 € en vvk. 10 €


Literaire Living - alle edities op een rijtje:

Editie 1 – zondag 20 mei 2007
Editie 2 - zaterdag 3 mei 2008
Editie 3 – zaterdag 14 november 2009
Editie 4 – zaterdag 20 november 2010
Editie 5 – zaterdag 19 november 2011
Editie 6 - zaterdag 24 november 2012
Editie 7 - zaterdag 7 december 2013
Editie 8 - zaterdag 25 november 2017
Editie 9 - zaterdag 24 november 2018








dinsdag 2 oktober 2018

5 wilgentakjes II - Frank Decerf


























Hier groeit de tederheid
op droge broze ondergrond.
Zacht uitgedrukt de contouren
van een goed gevoel voor dat de zon
met licht het hout verschroeit.

Hier wacht de breekbaarheid op onbegrip
en radeloze energie, op eindeloze destructie.
Maar nu en hier telt enkel nog de stilte en sereniteit.
Waar geen wilg is
is geen tak, geen kat…


© Frank Decerf

Naar een werk van Werner Watty